.
.
.
می‌تواند ، آری می‌تواند
دنیا 
سر رفته باشد
در دست ها
آنگاه ، که در پس تلنگر نور
پلک‌ها
همچنان بسته می‌ماند

با تکیه به کنجی
که دو بازوی رسا
زاویه نگاهت را
در وسعتی وسیع
بسط  می دهد
تا چشم‌هایت
سهم افق‌ها گردد
و حدقه‌های استخوانی
چال کبوتران صحرایی .
آنجا که هر دم
به تُک زدنی 
پوسته‌ی جهانی
ترک می‌خورد

بگذار این صبح تکراری
پشت پلک های  بسته
معطل بماند
تا سرنخ کلافی که یافتی
از دستت در نرود
و  جهانی  ببافی
که به سکنی گزیدنش
بیرزد
#شهین_راکی
       ۳۰ آبان ماه ۱۴۰۳
.
.

⚪️?⚪️?⚪️?⚪️
#کانال_ادبیات_معاصر
https://t.me/Adabiyat_Moaser_IRAN

https://t.me/Shahinn_Raaki

افسانه برگها /الهه–آهنگ روسی تنظیم روحانی– الفت

آدونیس اساساً از رهگذر شعر سعی در تغییر و خلق انسان و جهان دارد و شاید هیچ شاعری یا کمتر شاعری بسان آدونیس باشد که بی فهم جهان‌بینی و بوطیقای شعری‌اش، نتوان شعرِ اساساً دشوار و دیریابش را فهمید و چشید. بوطیقای شعری آدونیس را باید از شعر وی استخراج کرد. کنکاش مداوم وی در شعر معاصر جهان، بخصوص شعر آمریکایی و فرانسوی است که به تبع آن، ساختارها و پارادایم‌های متفاوت و کم سابقه‌ای را می‌یابد و می‌زید. در شعر آدونیس، ساختار و محتوا رابطه و پیوند تنانه و اندام‌وار مستحکمی دارند.
به باور آدونیس، هرچه سویه‌ی مستورگی و پنهانگی شعر پررنگ‌تر باشد؛ شعرتر است و هر چه به آشکارگی بگراید، از شاعرانگی و شعریّت شعر کاسته می‌شود. وی بر این نظر است که اگر در گذشته خوانش شعر در سطح افقی بوده؛ امروزه خوانش عمودی شده است و نیاز به تعمق و تأمل بیشتری دارد و خواننده چون شاعر، غواص دریای معانی است. در زمانه‌ی ما بیش از هر زمانه‌ی دیگری مرگِ مؤلف رخ می‌دهد. غامض و پیچیده بودن شعر آدونیس، جوهری و ذاتی آن است و نه تصنّعی و عارضی. ناشی از جوهر و وجود شاعر و جهان رازورانه‌ی پیرامون وی است. از زیست و تجربه‌ی هنری و نگاه و نگرش وی به هستی و پدیده‌ها مایه می‌گیرد. این رمزآمیزی در زبان و تصویر شعری وی، بر اساس اصول و معیارهای رتوریک و بلاغی و هنریِ زیسته‌ی وی اتفاق می‌افتد. این امر در جای جای آثار شعری وی مشهود است.
.
#آدونیس
ترجمه: #صالح_بوعذار
.

«نهانخانه‌ی راز»

آنک زنی
راه‌ می‌رود لابه‌لای گام‌هایش؛
                                         خیالی
گاه
از چشمانش می‌تراود
به‌سان گمانی یا تأویلی
و گاه
به خواب می‌رود در نهانخانه‌‌ی رازی.
  .               
"حسین بن ضّحاک"

گریستن است زندگانی:
این‌سان‌ گفتند خدایان
من آیا سنگم؟
یا مهی، تهی از بهشت وُ دوزخ؟
یا بقایای غباری؟
کیست که ژرفنای‌ درون پریشانم را گوید:
چرا گریستن نتوانم؟
.
خاتون!
عشق تو
سایه است وُ عشق من خورشید:
وعده‌ی لقایی یا قرار فراقی؟
.
#آدونیس
ترجمه: #صالح_بوعذار
کتاب #از_آستین_شعر
#نشر_ثالث
.
آن نوری که روشنی می‌بخشدم
هنوز
در عهدِ کودکی‌ست.
.
چیست کهنسالی؟
نهالی‌ست بالنده در دو سوی:
               سپیده‌دمانِ کودکی وُ
                                    شبانگاهانِ مرگ.
.
شاعر #آدونیس
ترجمه: #صالح_بوعذار
کتاب «شرح حال باد»
نشر مروارید
.
تو کیستی؟ از کجایی؟
آیا تن‌پاره‌هایم جنگل‌های جنگ‌اند؛
در یکی خونِ چونان بادی وُ
                              در جسمی،
                                         مثالِ ورقی؟
جنون است آیا؟ کیستم من در این ظلمت؟
مرا بیاموز وُ رهنمایم باش اَیا جنون...‌
.

من کاکلی اندوهم‌/ من گرگ شادمانی‌ام‌
ای سر برآورده از این آسمان/
                       تو زخمِ جاری دگری
                                     یا رنگین کمانی.
.
#کتاب_محاصره
#آدونیس
ترجمه: #صالح_بوعذار
نشر روزنه
.
 «گمگشتگی»
باری گم گشتم در دستانت
دژی بودند لبانم،
دلتنگِ فتحی شگرف وُ شیدای هماغوشی‌.
و پیش آمدم
کمرت پادشهی بود وُ
دستانت، طلیعه‌ی لشکری
و چشمانت، جان‌پناهی.
.
چگونه آمدی؟
در قافله‌ی هراس آمدم وُ درفش‌های جنون،
در بقایای تبر شکسته‌ام‌؛
چونان خسته و فسرده‌ای که بر دوش می‌کشد،
   تاریخِ‌‌ شاخساران...                                 
.
#آدونیس
#ترجمه: #صالح_بوعذار
?●از کتاب: «صحنه و آینه‌ها»
نشر: #سیب_سرخ
.
بانو
تنت بهار و
هر دندانت کبوتری‌ست
که آواز می‌خواند به نامم...
صحرایی شو
و درآغوشم گیر
تا مرا تاریخی باشد از تندر.‌..
می‌پرسم
آیا عشق تنها جایی‌ست
که مرگ نمی‌آیدش؟
.
هر ثمره،
زخمی‌ست وُ طریقی به سویت.
عبور می‌کنم از تو
تویی که مرا منزلگهی، ساکنت می‌گردم
امواج منی
تنت دریاست وُ هر موجْ بادبانی.
.
#آدونیس
ترجمه: #صالح_بوعذار
#کتاب_دگردیسی‌ها_و_کوچ_در_اقالیم_روز_و_شب.
#نشر_شالگردن
.
@sherarabimoaser

بیگ‌محمد: هیچ‌وقت عاشق بوده‌ای ستار؟
ستار: عاشق زیاد دیده‌ام.
بیگ‌محمد: راه و طریقش چه‌جور است عشق؟
ستار: من که نرفته‌ام برادر.
بیگ‌محمد: آن‌ها که رفته‌اند چی؟
آن‌ها چی می‌گویند؟
ستار: آن‌ها که تا به آخر رفته‌اند،
برنگشته‌اند تا چیزی بگویند.

#ﻣﺤﻤﻮﺩﺩﻭﻟﺖ‌آبادی
▫️کلیدر

•
عاشق کسانی باشید که شما را دیدند،
وقتی که برایِ هرکس دیگری ناپیدا بودید…!#گابريل_گارسیامارکز

.
.
چگونه  می‌شود
به دگرگونی‌ات  نشست
این  گونه
که ملات‌ات
خمیره‌ی خون و آتش است

نوسان رقاصکی
که سبابه ای
به تاکید داشت
بی آن که بدانم اش

و خرام  باد های گزنده
افیونی 
که  به گوش ام خزید
بی آن که  بخوانمش

ساختاری
سر به ابهام‌ها نهان
و ستون هایی به کم و بیش
بلند
که  از آن
تا  من  می‌رسم
تا به زندان خویش
در آیم

عمارتی
در تنانگی اعصاری
که چشم بر من  ببست
در خلسه ای
که به کوری ام  نشست

#شهین_راکی
۱۱ آبان ۱۴۰۳

?⭕️?⭕️?⭕️?
@Adabiyat_Moaser_IRAN
https://t.me/Adabiyat_Moaser_IRAN