اساشعر (۱۳۱)

میشکاوَچه
زِم بَزه چِله چوی میون
خو وینِسه؛
بهارآ نو کِلی . . .

ناخلوتی وا
عاروس تِتی
دارِ کَشه؛
ورفِ سِما

mishkàvache
zembazechele chuyemiyun
xu vinesse;
behàr o nukeli. . .

nàxelvativà
àrusteti
dàre kashe;
varfesemà

برگردان

جوجه گنجشک
درآغوش شاخه های یخ آجین
خواب می دید؛
فصل بهار و آشیانی نو . . .

بادِ ناگهانی
عروسِ شکوفه
در آغوش درخت؛
رقصِ برف . . .

#ویشار_مازنی
آدینه ۳ اسپند ۱۴۰۳

اساشعر (۱۳۰)

ورفِ گِنّکا
هواسر
مَلَّق بَمونِسّه
بِنه
کِشِش ناشته!

varfe gennekà
hevàsar
mallaq bamunesse
bene
keshesh nàshte!

برگردان

گلوله ی برف
وسط راه
معلّق ماند؛
زمین
جاذبه نداشت!

#ویشار_مازنی
۲۳بهمن۱۴۰۳

اساشعر (۱۲۹)
درد
دِریویِ اَنّا
اگه بوئه آ
غِرصه
کوهِ اَنّا
آدِمِ نکوشنه
هَر دِ مَلهم دارِنّه

اَرمون
هَره ماتوریه
عِمرِ بِنّه زَنّه

dard
deryu ye annà
age bu-e à
qerse
kuhe annà
àdemme nakushene
har de malham dàrenne

armun
haremàturi-e
emre benne zanne

برگردان
درد
اگر به وسعت دریا
باشد و
اندوه
به سنگینی کوه
آدم را نمی کشد
زیرا هر دوی این ها دارو دارند

آرزو
ارّه ی برقی ست
عمر آدم را کوتاه می کند

#ویشار_مازنی

اساشعر     (۱۱۰)

دریو
کِلّاک که بونِه
او
شورِ زال . . .
در بَن نَواش
کی بَدیِه
شورِ زالِ اویِ دِله
مایی گَن بییِه!

deryu
kellàk ke bune
ou
shurezàl. . .

darban navàsh
ki badiye
shurezàle ouye dele
màee gan biye?!

برگردان

دریا
توفانی که می شود
آب
نمکزار . . .
اندوه به دل راه مده
چه کسی دید
در شوراب ها
ماهی ها بگندند؟!

#سهراب_مهدی_پور
بیستم آذر۱۴۰۳

دوبیتی (۱۰۹)

چلاویمه، بهارِ چِلچِلامه
پارَیمه یِ لو تِکِ بِچا وامه
تیاری، پاشکلایی، پاتی مَلی
عمرون آ  گنگرج آ مِلِشامه

chelàvime, behàre chelchelàme
pàrayme ye lu teke bechà vàme
tiyàri, pàshkelàee, pàtimali
emrun à gangerej à meleshàme

برگردان

چلاوی ام، پرستوی بهارم
باد خنکِ بلندای پارَیمه ام
تیاری، پاشاکلایی، گت کلایی
عمران و گنگرج و ملکشاهی ام

#ویشار_مازنی

دوبیتی (۱۰۸)

ملج خشک ولَم وتلی بمونِس
تیکای دَس بَیته کِلی بَمونس
سیو کتری دار لاپی بمونِس
دَمرده تش کَله ی دی بمونس

malaje xeshk o lam o tali bamunes
tikàye das bayte keli bamunes
siyo ketri dàre làpi bamunes
damerde tash keleye di bamunes

برگردان

درخت ملج خشک شده و خاربوته، به جا مانده
آشیانِ متروکِ توکای سیاه، به جامانده
کتری دود گرفته در شکاف درخت مانده
از اجاق خاموش، تنها دودی به جا مانده

#حجت_مقیمی_مقدم

دوبیتی (۱۰۷)

آسمون الب بَزو افرا بَسوته
افرائه تَش، اَل آ تًسکا بَسوته
دَس دامن گیرمه اَورِ تا بًواره
بَلیرونِ عاروس تیکا بَسوته

àsemun alb bazu afrà basute
afrà-e tash al à teskà basute
das dàmen girme avre tà bevàre
balirune àrus tikà basute

برگردان

آسمان غُرّید و درخت افرا سوخت
از آتش افرا، درخت توسکا سوخت
دست به دامنِ ابر می شوم که ببارد
عروس توکای بلیران سوخت!

#ویشار_مازنی
دوم آذر۱۴۰۳- آمل

دوبیتی (۱۰۶)

وا دکته لَلِ وا رِ بَورده
لَلِ بَمونِسه، وا رِ بَورده
پیشترون گتنه کوتر با کوتر . . .
وا بیمو ئه شه پِزا رِ بَورده

برگردان

بادی وزید و نی لبک را با خود بُرد
نی لبک ماند و نوایش را با خود بُرد
نیاکان ما می گفتند: کبوتر با کبوتر. . .
بادی وزید و همزادش را با خود بُرد.
#ویشار_مازنی
هفتم آذر۱۴۰۳- آمل

اساشعر (۱۰۵)

اَرمونِ آدم
اَتّه کَش
دِنیا اِنه
صد کَش
میرنه!

مِن هِزار تا کوه رِ
پَلی کِمّه
اَتّا گَلی خونّّشِ سِه

armune àdem
atte kash
denyà ene
sad kash
mirne

men hezàr tà kuh re
pali kemme
attà xunneshe gali ese

برگردان

حیفِ آدم
یک بار
بدنیا می آید
صد بار
می میرد!

من هزارتا کوه را
در می نوردم
برای یک حنجره ی آواز

#ویشار_مازنی
هفتم آذر۱۴۰۳- زیاررو

اساشعر (۱۰۴)

وَنّالی
اِرِب شِرِب تَجِنه
کَتِ کَش
دوجِنِه
پیتِ پار رِ
دیفارِ دِهون وِلار رِ

اَرمونِ داشتی
که بییِه
ناشتی یِ دَرز آ دوز رِ
ریمون بیارِه

vannàli
ereb shereb tajene
kate kash
dujene
pite pàr re
difàre dehun velàr re

armune dàshti
ke biye
nàshtiye darz à duz re
rimun biyàre

برگردان

عنکبوت
قیقاج می دَوَد
روی دیوار
و می دوزد
پارگی ها را
شکاف های دیوار را

کجاست داشتن
که بیاید
درزهای فقر را
ترمیم کند؟

#ویشار_مازنی
شش آذر ۱۴۰۳- دارکلا