خراب‌کاریش بیشتر از چیزیه که بخوام ادامش بدم و خوب تمومش کنم. همینجا رهاش می‌کنم.
بعد چند سال اینو از من بپذیرید.

همین دیروز کاملا بیخیال خودم شدم و امروز با تموم وجود خودم رو زندگی کردم.
قبلا اینو تناقض می‌دیدم، الان بهش می‌گم تکامل.

من آدم ادامه دادن نیستم انگار.

گوشه ندارم که همیشه دقیقا وسط مهلکه‌ام.

بشین یه گوشه با خودت دودوتا چهارتا کن ببین چی میخوای و برای رسیدن بهش باید توی چی، چقدر قوی شی‌.

احساس چه کوفتیه آخه

یکی از همکارام از دیروز داره با من همش حرف می‌زنه و شوخی می‌کنه. خیلی کنجکاوم بدونم چی باعث شده با من احساس راحتی کنه. کجا رو اشتباه رفتم یعنی؟

#من_و_آدم‌ها

هیچ وقت برای کسی ضروری نبودم. خیلی زود هم جایگزین می‌شم. نمی‌دونم این به خاطر اینه که منزوی بودم یا چون اینشکلی بوده من منزوی شدم.

ما همیشه همدیگه‌ رو دوست داشتیم
ولی حیف بلد نبودیم دوست‌داشته بشیم.