eyes say lie.

راستی ، شد دو ماه .

سلام جونگکوک،
برای شروع یه نامه ی خداحافظی، خنده داره که از سلام استفاده بشه، مگه نه؟
بهرحال، سلام زیباترین پسری که چشمای من تک تک خصوصیات ظاهری و اخلاقیشو ثبت کرده و مغز و قلبم هر ثانیه در حال پردازش خاطراتمونه.
میتونم الان چهرتو تصور کنم که چشمای مشکیه براق و درشتت بعد از خوندن خط بالایی کمی گرد شده و با خودت میگی این اولین باریه که کیم تهیونگ انقدر واضح از احساساتش صحبت کرده.
این واضح بودن کلمات، بخاطر دور بودنه پسرِ من.
اگه الان داری این نامه رو میخونی، پس من ازت دورم، خیلی دور، اونقدری ازت دورم که دیگه عطر موهات موقع درس خوندن توی اتاقم نمیپیچه یا صدای نفس هات موقع خوابیدنت بخاطر خستگی زیاد روی اون میز تحریر کوچولوت گوشامو پر نمیکنه.
از چی بگم؟ از کجا بگم؟ اصلا به کی بگم؟
بگم پسری که از بچگی به سرپرستی گرفتم، منو تو دردسر انداخته؟ منو از خودم گرفته؟ منی که ازت هفده سال بزرگترم؟ زیاده، نه؟
بگم عاشق کسی شدم که منو به چشم پدرش میبینه؟ درسته که روی هیچ کاغذ و هیچ سندی ثبت نشده که تو پسر منی، من فقط سرپرستتم، همین. اما خودت چی؟ تو که تمام این مدت منو تنها حامیِ خودت میدونستی چی؟ منو اون پدر خشک و جدی ای که جمله های طولانیه پسر شیرینی مثل تورو با یک کلمه جواب میداد میدونستی چی؟ تو اصلا میدونی شبایی که مست میشدی و گونه هات سرخ میشد و لبای براقتو نیمه باز میکردی تا راحت تر نفس بکشی من به چه حالی می‌افتادم؟ میدونی وقتی از حمام بیرون میومدی و بین بخارای آب بهم نگاه میکردی منو به چه روزی می‌نداختی؟ یا وقتی که اشک میریختی، قلب منو چطوری تو دستات مچاله میکردی؟ میدونی چندین بار میلِ بوسیدن لبات و لمس کردن سانت به سانت بدنتو تو خودم خاموش کردم؟ میدونی چندین بار تا مرز گفتن اون جمله ی لعنتیِ "دوستت دارم" رفتم و هربار تشنه از لب چشمه برگشتم؟ نه، هیچوقت نفهمیدی، چون هیچوقت نزاشتم که بفهمی.
اما دیگه نمیشه میلی، خیلی وقت بود که نمیشد و من فقط خودمو برای درست شدنش گول میزدم، من نمیتونم تو مراسم ازدواج تو و دوست پسر دوست داشتنیت که برات ارزش زیادی قائله حضور پیدا کنم و طوری وانمود کنم که انگار از مراسم پسرم خوشحالم.
جونگکوک، یک سالی از زمانی که ترکت کردم میگذره، فرانسه آب و هوای خوبی داره اما خورشیدش گرم نیست، ماهِش پر نور نیست، شاید چون تو داخل آسمونش نیستی.
پسر کوچولوی خوش عطر من، مدتیه که متوجه شدم دیگه تو این دنیا جایی برای کیم تهیونگ سی و نه ساله وجود نداره.
این سرطان لعنتی بدجوری داره منو از پا در میاره، موهایی که همیشه تو برام کوتاهشون میکردی الان دیگه خیلی کوتاهن جونگکوک، خیلی زیاد...دستای پر قدرتی که نوازششون میکردی الان دیگه خیلی لاغر شدن، خیلی استخونی شدن، صدای محکم و رسایی که بهش علاقه داشتی دیگه محکم نیست، لرزون شده.
حالِ تهیونگت دیگه خوب نیست، به یه مو بنده.
نمیتونستم بزارم فکر کنی طرد شدی یا دور انداخته شدی.
تو تنها کسی بودی که قلب سرد منو به تپش مینداخت، و هنوزم با فکر کردن بهت لبخند میزنه.
خوشبخت شو، باشه؟ این قولو بهم میدی؟ به همسرت عشق بورز و خوب زندگی کن، و لطفا به دیدنم نیا، میخوام همون پدر خوش قیافه ی قویِ توی تصوراتت باقی بمونم کوچولو.
در آخر باید بگم که:
دوستت دارم، دوستت دارم و دوستت دارم.
"کیم تهیونگ."

gn )

هیچ نفرینی پیچیده تر از عشق نیست.
#Movie : Jujutsu Kaisen

نگو واسه برگشت خیلی دیره عشق واقعی هیچوقت نمیمیره

نگو واسه برگشت خیلی دیره
عشق واقعی هیچوقت نمیمیره

تقدیر من جنگیدنه و نمیمیرم تا عشقتو پس نگیرم