ای جان...
شجریانِ خوش‌خوان.

من اسکیزوفرنی ندارم دکتر، من آدم ندارم!
ینی هرکی باس تو زندگی آدمشو داشته باشه. دکتر، وگرنه دق می‌کنه از بی‌حرفی...
من آدم ندارم ولی شخصیت دارم، از اون شخصیت خوبا از اونا که می‌خنده برام، گوش می‌شه برام... اگه این نامرئی‌هایی که یه هوار هوار دوسم دارن و می‌فهمنو نسازم، غمباد می‌گیرم دکتر...
از تنهایی تو پیله‌م، می‌مونم و می‌میر‌م، پروانه نمی‌شم که... کرمِ غم می‌شم.
می‌فهمی چی می‌گم دکتر؟
د نمی‌فهمی دکتر، تو جز نسخه پیچیدم با اون دست‌‌خطَت چی می‌دونی؟

#ازمُراودت‌های‌من‌و‌مغزم.

#ماهك_قناتی

و همینطور غمیگین‌ترین.

شادی‌سرا یه دنیاس که یه عالمه متفاوته با این دنیا، اونقدر صورتی و رنگین و جالبه که امممم اونجا فقط می‌خندی... گریه، اخم، خشم، دلشوره و هر چیزی که باعث شه لکه بیوفته بین سفیدی‌های شادی، ممنوعه!
البته یه دنیایی که این چیزا کلاً از بین می‌ر‌ه.
دوست‌داشتنی‌ترین آدمای زندگیم رو اونجا می‌فرستم.

شادی‌سرا یه جا تو ذهنِ منه.

یه روز باهاش می‌ریم بزرگترین شادی‌سرای دنیا.

و مجدد فلوکس‌جانم.?

داشتم امروز انیمیشن "شازده کوچولو" رو می‌دیدم، جایی که روباه تو گوش شازده کوچولو گفت:《 فقط از دریچه‌ی قلبه که یه نفر می‌تونه درست همه چیزو ببینه، چیزای مهم از دیده چشم‌ها مخفی‌‌ان...
خیلی برام جالب بود.
شازده کوچولو، ته‌تغاریِ داستان‌‌هاست...

به قول نورا: گاهی زنده موندن، فقط کم کردن اکسیژنه.