"حقیقت"
تا جایی که تاریخ مدد می‌رساند آدمی همیشه دنبال پیداکردن معنایی برای زندگی بوده، یافتن دستاویزی برای مواجهه با مصائب زیستن یا داشتن خبری از دنیای غیرقابل مشاهده برای جبران زندگی از دست رفته همیشه برای بشر جذابیت داشته. جایی دین به کمک انسان می‌آمده -یا شاید انسان به کمک دین- جایی هم جادو، در واقع قدمت جادو از دین هم بیشتر است. اما درین میان همیشه پس از ناکارآمدی دین یا دین داران، فرقه‌ها ظهور کرده‌اند، آنها با حاکمیت مبارزه می‌کردند و انگیزه و حلقه اتصالشان هم معنویات و مناسک آنها بود که ارتباط مستقیمی با جغرافیا و باورهای کهن مردم داشت.
از قِبل همین ناکارآمدی اما گروهی دیگر که شهامت، یا دلیلی برای طغیان علیه حاکمان را نداشتند سر به جیب مراقبت فرو می‌بردند و با تعیین آداب و رسومی برگرفته از همان مراجع مذکور و خلط مناسک مختلف، منادی یافتن راه سعادت می‌شدند، بدون و درد و خونریزی، بدون مبارزه، در نهان و با بهره‌مندی از کلمات(شعر، خطابه و ..) اینجا عرفان و تصوف بوجود آمدند.
عرفا در هر لباس و به هر طریقی که بودند حرفهای جذابی داشتند که عمل به آنها استعداد خاصی نمی‌طلبید، چاه مکشوفه آنان اگر برای پیروانشان آب نداشت برای خودشان نان داشت و جز اینکه بسیاری حاضر بودند جان و مال و ناموس‌ و بالاتر از همه ذهنشان را تقدیمشان کنند -چه دغل‌باز بودند و می‌پذیرفتند و چه پرهیزگار- بهرحال رسمی از آنها بجا می‌ماند که دیری بپاید و اسمی که در تذکره‌ها بیاید، ناگفته نماند حکایات و روایات آنان هنوز هم برای انسان در انزوای عصر مدرنیته جذاب است.
از صوفیان و عرفا که بگذریم، بگذارید به شاعران با بیانی شاعرانه بپردازیم؛
مولانا را کنار ساحلی از معنا می‌بینم که گاهی با کاسه گاهی با تشت و گاهی هم با مشت آبی از آن بر می‌گیرد و بر سر مخاطب می‌ریزد، مولانا البته تن به آب هم می‌زند.
حافط کنار سرچشمه نشسته و با جامی بلورین و شکیل، به اندازه و ظرفیت هرکس به او می‌نوشاند.
داستان خیام اما داستان دیگری‌ست؛ خیام، ساحل و بحر و سرچشمه را رد کرده و جایی دور ایستاده.
جستجوگر نیست و دلیلی هم برای جستجو نمی‌بیند. او به این یقین رسیده که اسرار ازل را نه او می‌داند نه هیچکس دیگر.
تو گویی حقیقت این است که حقیقتی نیست. کما اینکه علم امروز دریافته که اگر بر فرض محال حتی با سرعت نور هم حرکت کنیم هرگز به انتهای عالم نمی‌رسیم چون جهان از لحظه بیگ بنگ در حال انبساط است و سرعت انبساط جهان بسیار بیشتر از سرعت نور است.
پس به صواب نزدیکتر است که؛
زندگی کنیم و درگیر کشف هیچ راز پنهانی نشویم.
#پوریا_شیرانی
@puriashirani

"حقیقت"
تا جایی که تاریخ مدد می‌رساند آدمی همیشه دنبال پیداکردن معنایی برای زندگی بوده، یافتن دستاویزی برای مواجهه با مصائب زیستن یا داشتن خبری از دنیای غیرقابل مشاهده برای جبران زندگی از دست رفته همیشه برای بشر جذابیت داشته. جایی دین به کمک انسان می‌آمده -یا شاید انسان به کمک دین- جایی هم جادو، در واقع قدمت جادو از دین هم بیشتر است. اما درین میان همیشه پس از ناکارآمدی دین یا دین داران، فرقه‌ها ظهور کرده‌اند، آنها با حاکمیت مبارزه می‌کردند و انگیزه و حلقه اتصالشان هم معنویات و مناسک آنها بود که ارتباط مستقیمی با جغرافیا و باورهای کهن مردم داشت.
از قِبل همین ناکارآمدی اما گروهی دیگر که شهامت، یا دلیلی برای طغیان علیه حاکمان را نداشتند سر به جیب مراقبت فرو می‌بردند و با تعیین آداب و رسومی برگرفته از همان مراجع مذکور و خلط مناسک مختلف، منادی یافتن راه سعادت می‌شدند، بدون و درد و خونریزی، بدون مبارزه، در نهان و با بهره‌مندی از کلمات(شعر، خطابه و ..) اینجا عرفان و تصوف بوجود آمدند.
ادامه👇
@puriashirani

#شب_چله
#یلدا بمعنی تولد، از گویش سوریانی زبان آرامی آشوریان باستان.
که با توجه به اول دی ماه، روز ظهور میترا و نزدیکی او با میلاد مسیح، یلدا نام گرفته. سوریانی زبان ادبیات سده چهارم تا هشتم میلادی بود.
یلدا نماد رنج و خفقان و سیاهی و پلیدی‌ست، و پایان آن جشن امید است برای روزگاری بهتر. پس تبریکی هم اگر باشد بمناسبت پایان شب یلدا و طلوع روزگار تازه و آغاز بلند شدن روزهاست.
بامید پایان تاریکی
#پوریا_شیرانی

تمام حادثه‌ها غیر عشق، تکراری‌ست
هزار مشغله جز او فقط گرفتاری‌ست

نه با چراغ یقین می‌رسد نه سوسوی شک
که عشق، تجربه‌ای بین خواب و بیداری ست

به دوش، بار جهان داری و نمی‌دانی
علاج دلهره‌ی آدمی سبکباری ست؟

به هوش باش! اگر در تو شور و شوقی هست
که عافیت طلبی در به خود وفاداری‌ست..

حضور عشق به میزان غیبت عقل است
تواتر شب مستی به صبح هشیاری ست
#پوریا_شیرانی
@puriashirani

رفیق کهنه‌ی شادی، کسی بجز غم نیست
غم زمانه اگر نیک بنگری کم نیست

مگیر خرده به بغضی که جای خنده نشست
که غیر آه و فغان در سرشت آدم نیست

رها شو از غم دیروز و‌ بگذر از فردا
که هیچ چیز به‌جز سرنوشت مبهم نیست

میان شک و یقین مرز اگرچه باریک است
میان سینه‌ ولی جای این دو‌ با هم نیست

علاج ظلمت شب انقلاب خورشید است
برای زخم دلت غیر عشق مرهم نیست

بخند و از غم خود با کسی مگو سخنی
که در زمانه‌ی ما گوش خلق محرم نیست..

#پوریا_شیرانی
#غزل
@puriashirani