حضورش به چه مانَد؟

به شنیدنِ صدای آدمی که در غربت
به زبانِ مادریت سخن بگوید...

#بدیهیات

@Moharraz1

اگر به چند سال پیش برگردم
به چشمانم نگاه می‌کنم و می‌گویم:
هیچ‌چیز آن‌قدر که نگران بودی، نگران‌کننده نبود‌‌.
هیچ‌چیز آن‌قدر که فکر می‌کردی، سخت نبود.
هیچ‌چیز آن‌قدر که فکر می‌کردی، زیبا و دوست‌داشتنی نبود.
هیچ‌چیز آن‌طور که تصور می‌کردی نبود اما همه‌ چیز همان طور بودند که باید می‌بودند.
درست، به‌موقع، دقیق، موقت و اجتناب‌ناپذیر.

من در این آبادی،
پی چیزی می‌گشتم:
پی خوابی شاید،
پی نوری،
ریگی،
لبخندی.

دوستت دارم؛
چنان با احتیاط مثل "شاید"
چنان باور نکردنی مثل "آری"
و چنان طولانی مثل "تا چه پیش آید".

اگر چیزی که جدای‌مان کرده
مرگ نیست
پس خیلی حیف شده‌ایم.

گه مرا پس می‌زنی، گه باز پیشم میکشی
آنچه دستت داده‌ام نامش دل است افسار نه