۱۰ سیاست حمایت از پرستاران در کشورهای دیگر
که مسئولان ما با آن‌ها غریبه هستند

#مهاجرت_پرستاران از کشورمان پیامدهای وحشتناکی در #سلامت جامعه خواهد داشت. مسئولان سایر کشورها به خوبی متوجه این پیامدها هستند. در ادامه به ۱۰ سیاست این کشور برای کاهش مهاجرت #پرستاران یا خروج آن‌ها از این شغل در سایر کشورها اشاره می‌کنیم. لازم به ذکر است که مسئولان کشور ما با این رویکردها فاصله‌های نجومی دارند!

۱- افزایش حقوق و مزایای پرستاران برای جبران کمبود درآمد و ارتقای سطح زندگی آن‌ها. مثال: افزایش #حقوق_پرستاران در کشورهایی مانند انگلستان، استرالیا و نیوزیلند برای حفظ پس از همه گیری کرونا.

۲-ایجاد فرصت‌های بیشتر برای آموزش پرستاران، از جمله برنامه‌های کارشناسی ارشد و دکتری. مثال: دانشگاه‌های کانادا و آلمان برنامه‌های تحصیلات تکمیلی متعددی برای پرستاران راه اندازی کرده‌اند.

۳- بهبود شرایط کاری پرستاران، از قبیل کاهش ساعات کاری، افزایش تعداد پرستاران در هر شیفت، و ارائه امکانات و تجهیزات مدرن‌تر. مثال: سنگاپور و تایلند طرح‌هایی برای بهبود محیط کاری از جمله کاهش ساعات کاری و تجهیز بیمارستان‌ها را اجرا کرده‌اند.

۴- ارائه مشوق‌های مالیاتی و وام‌های کم‌بهره برای پرستاران، به ویژه آن‌هایی که در مناطق روستایی یا کم‌برخوردار خدمت می‌کنند. مثال: مشوق‌های مالیاتی و وام‌های ارزان برای پرستاران در مناطق روستایی توسط دولت‌های هند و فیلیپین ارائه شده است.

۵- بهبود امنیت شغلی پرستاران از طریق قوانین و مقررات حمایتی و افزایش فرصت‌های استخدام در بخش دولتی. مثال: قوانین امنیت شغلی پرستاران در کشورهایی مانند فرانسه، بلژیک و اسپانیا تقویت شده است.

۶- سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های آموزشی و تربیت پرستاران جدید برای جبران کمبود نیروی کار در آینده. عربستان سعودی و امارات متحده عربی در ساخت دانشکده‌های جدید پرستاری سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

۷- تأمین مسکن ارزان‌قیمت یا امکانات رفاهی ویژه برای پرستاران، به‌ویژه در مناطق گران‌قیمت شهری. مثال: مسکن ارزان برای پرستاران در شهرهای بزرگی مانند توکیو، سئول و شانگهای فراهم شده است.

۸- ارائه خدمات مراقبت از کودک رایگان یا ارزان‌قیمت برای کمک به پرستاران والد تا بتوانند کار و مسئولیت‌های خانوادگی را بهتر تلفیق کنند. مثال: خدمات مراقبت از کودک رایگان یا ارزان قیمت توسط دولت‌های اسکاندیناوی برای پرستاران تامین می‌شود.

۹- ایجاد مسیرهای شغلی و ارتقای واضح برای پرستاران، به‌گونه‌ای که بتوانند با گذشت زمان، مسئولیت‌های بیشتری کسب کنند. مثال: مسیرهای ارتقای شغلی برای پرستاران در کشورهایی مانند آمریکا و استرالیا تعریف شده است.

۱۰- برگزاری کمپین‌های تبلیغاتی و ارتقای جایگاه اجتماعی و حرفه‌ای پرستاری برای افزایش احترام و قدردانی از این شغل حیاتی. مثال: کمپین‌های ارتقای جایگاه پرستاری در چین، برزیل و آفریقای جنوبی برگزار شده است.

@pareestar

رویکرد خطرناک مسئولان وزارت بهداشت در امنیتی کردن مشکلات پرستاران به جای حل آنها

پریستار: مسئولان #وزارت_بهداشت کم کم به سویی حرکت می کنند که پای«دشمن» را به مسائل و مشکلات #جامعه_پرستاری باز کنند. این درحالی است که خود وزارت بهداشت و حتی دولت نقش مستقیم در این مشکلات دارند.

به گزارش پریستار #عباس_عبادی معاون پرستاری وزارت بهداشت چند روز پیش از درگذشت ابراهیم رئیسی، در اظهاراتی تامل‌برانگیز گفته بود دستگاه‌های نظارتی و امنیتی در مورد مشکلات #پرستاران ورود کرده‌اند. این اظهارات و به طور کلی این رویکرد امنیتی کردن مسائل نه تنها #مشکلات_پرستاران را حل نمی‌کند که حاکی از یک نگرش مخرب و خطرناک است.

واقعا ورود دستگاه‌های امنیتی به مسائل صنفی و معیشتی پرستاران چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ آیا قرار است این مشکلات به بهانه‌ای برای برخورد تبدیل شوند؟ آیا هر گونه اعتراض و صدای مشروع به توطئه‌ امنیتی تفسیر خواهد شد؟ این روحیه که همه مشکلات را تقصیر دشمن می‌داند، متاسفانه در میان مسئولان کشور رواج دارد و آزمون ناموفق خود را در حوزه‌های مختلف پس داده است.

در مقابل پرستاران سال‌هاست که با مشکلات معیشتی، حقوق‌های ناچیز و شرایط سخت کاری دست و پنجه نرم می‌کنند. آنها به جای حمایت و قدردانی، شاهد بی‌تفاوتی و عملکرد نامطلوب مسئولان هستند. آقای عبادی و امثال ایشان به جای انداختن توپ در زمین دستگاه‌های امنیتی، بهتر است به عملکرد ضعیف خود در رسیدگی به مطالبات به #حق_پرستاران نگاهی بیندازند.

به عبارت دیگر آیا مسئولان وزارت بهداشت تلاش کافی برای رفع مشکلات معیشتی، افزایش حقوق‌ها و بهبود شرایط کاری پرستاران انجام داده‌اند؟ آیا به صدای فریادهای آنان گوش داده‌اند؟ متاسفانه پاسخ به این سوالات منفی است. به جای انداختن توپ در زمین دیگران، آنها باید پاسخگوی کوتاهی‌ها و عملکرد ضعیف خود باشند.

از طرفی مشکلات پرستاران مانند #تعرفه‌گذاری ناعادلانه #خدمات_پرستاری، وعده‌های توخالی استخدام، اجبار پرستاران به اضافه‌کار غیرقانونی و دخالت در انتخابات #نهادی_صنفی پرستاری هم مشکلاتی است که وزارت بهداشت ایجاد کرده است. اتفاقا اگر قرار است نهادهای امنیتی و نظارتی واقعا به کار خودشان عمل کنند، اول از همه به خاطر این عملکرد باید از وزارت بهداشت و مسئولان آن و همچنین روسای دانشگاه‌های علوم پزشکی شروع کنند. چرا که عملکرد این دستگاه ها در حال حاضر بیشترین ضربه را به جامعه پرستاری زده و همچنین خطرات زیادی را متوجه سلامت جامعه کرده است.

@pareestar

نهاد صنفی پرقدرت؛
نیاز امروز پرستاران برای پیگیری مطالبات خود
معین خزائلی

به جرات می‌توان گفت یکی از دلایل عدم حل مشکلات #پرستاران در #ایران یا دستکم کاهش آنها، فقدان وجود یک نهاد صنفی پرقدرت و موثر است که از طریق آن تلاش مداوم و مستمری در راستای مطالبه‌گری #حقوق_پرستاران انجام گیرد. امروزه یکی از کارکردهای اصلی #تشکل‌های_صنفی در سراسر دنیا، حمایت‌های قانونی از اعضای خود در برابر دولت‌ها، کارفرمایان و صاحبان قدرت و ثروت است.

در همین زمینه مجید احمدی، رئیس کمیسیون حقوقی شورای عالی سازمان #نظام_پرستاری، اسفند ماه سال گذشته، «عدم نقش‌آفرینی نهادهای صنفی – حرفه‌ای پرستاران» را یکی از دلایل عدم حل مشکلات پرستاران در نظام درمانی در ایران دانسته بود. او گفته بود: «در واقع نقشی که نهاد صنفی-حرفه‌ای ایفا می‌کند ریل گذاری مستمر و بدون وقفه برای سیاستگذار است. در موضوع پرستاری، سازمان نظام پرستاری باید به صورت مستمر، نگاه سیاستگذار را در سطح دولت و دیگر ذی نفعان، نسبت به وضعیت مطلوب هدایت کند. این محوری ترین نقشی است که سازمان نظام پرستاری باید ایفا کند.»

این در حالی است که فعالیت صنفی در ایران، در عمل از سوی دستگاه قضایی و نهادهای اطلاعاتی و امنیتی، در بسیاری از موارد به عنوان اقدامی ضد امنیتی تلقی شده و فعالان صنفی از جمله پرستاران با پیگرد قضایی و مجازات روبرو می‌شوند. محمد شریفی‌مقدم دبیرکل خانه پرستار اسفند ماه ۱۴۰۲ با اشاره به همین موضوع صراحتا از تشکیل پرونده علیه پرستاران به دلیل مشارکت در فعالیت‌ها و اعتراضات صنفی و صدور احکام ۶ ماه انفصال از خدمت علیه آنها خبر داده بود.

نمونه مشخصی که می‌توان از آن یاد کرد، اعلام رقم پرستارانی است که سالانه به دلیل عدم حل مشکلات و نه تنها باقی ماندن بلکه افزایش آنها از ایران مهاجرت می‌کنند. در حالی که به گفته مسئولان سازمان نظام پرستاری این مساله «زنگ خطر جدی برای نظام سلامت» در ایران است، اما برخی مقامات امنیتی، از اساس با هرگونه هشدار سازمان‌های صنفی پرستاری از جمله سازمان نظام پرستاری در این زمینه مخالفت کرده و آن را «دروغ تبلیغاتی دشمن» می‌خوانند.

چنین وضعیتی در حالی است که حق فعالیت‌های صنفی از جمله تشکیل آزادانه انجمن‌های صنفی و فعالیت در راستای آن به ویژه مطالبه‌گری و اعتراض یکی از ارزش‌ها و استانداردهای اساسی قوانین بین المللی کار است و دستکم در دو مقاوله‌نامه اصلی سازمان بین المللی کار مورد تایید قرار گرفته است.

حق فعالیت و اعتراض صنفی که بارزترین مصداق عملی آن «اعتصاب» است نیز از جمله حقوقی است که علاوه بر قوانین بین المللی کار، در قوانین و اسناد بین المللی حقوق بشری از جمله میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به عنوان یکی از حقوق اساسی بشری و تضمینی برای امکان مطالبه‌گری نیروی کار برای احقاق حقوق و دفاع از خود در برابر شرایط ناعادلانه کار به رسمیت شناخته است.

در قوانین داخلی در ایران از جمله قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز در اصل ۲۶ آزادی انجمن‌ها و تشکل‌های صنفی و همچنین حق اعتراض مورد شناسایی قرار گرفته و قانون کار نیز در فصل ششم خود (از ماده ۱۳۰ تا ۱۳۸) به به موضوع تشکیل تشکل‌های صنفی پرداخته و آن را به عنوان یک حق برای نیروی کار دانسته است.

در این میان اما علیرغم گذشت سال‌ها از شناسایی حق تشکیل آزادانه انجمن‌ها و حقوق زیر مجموعه آن توسط سازمان بین المللی کار به عنوان یکی از استانداردهای اصلی حقوق کار و به ویژه نیاز فراوان به آن برای حل یا دستکم کاهش مشکلات پرستاران، اما همچنان استیفاء و احقاق این حق در عمل با سختی بسیار همراه بوده و بهره‌مندی از آن در حد تاسیس یک انجمن صنفی کم توان یا اتحادیه‌ای وابسته و دولتی باقی مانده است.

@pareestar

فاطمه مسیبی بناب، پرستار بیمارستان شمال آمل که روز ۱۲ فروردین با ایست قلبی در خواب درگذشت، بارها از خستگی مفرط ناشی از شیفت‌های طولانی با دوستان و نزدیکانش صحبت کرده بود. او تصمیم داشت مهاجرت کند اما...
به گزارش پریستار شب ۱۲ فروردین شبی تلخ برای خانواده فاطمه بود. خانواده‌ای که احتمالا در تدارک برنامه سیزده بدر بودند اما مجبور شدند لباس سیاه بپوشند و مقدمات خاک سپاری فاطمه را فراهم کنند.

به گفته نزدیکان فاطمه به پریستار او هشت سال سابقه کار در پرستاری داشت. او پیش از بیمارستان شمال آمل، در بیمارستان تأمین اجتماعی بابل مشغول به کار بود، اما به دلیل حجم بالای کار و دستمزد ناکافی، تصمیم به تغییر محل کار گرفت. او بارها به دوستان و نزدیکانش از از فشار کار و خستگی مفرط ناشی از شیفت‌های طولانی گفته بود.

فاطمه و همسرش، که هر دو در حرفه پرستاری فعالیت داشتند، ساکن بابل بودند. او هر روز مسیر بابل تا آمل را برای رسیدن به محل کار خود طی می‌کرد. همسرش هم در بیمارستان روحانی بابل مشغول به کار بود در شبی که آن اتفاق تلخ افتاد، شیفت بود؛ احتمالا تلخ‌ترین شیفت زندگی‌اش.

این زوج برنامه جدی برای مهاجرت داشتند. به ویژه پس از دوران کرونا که ناسپاسی مسئولان زخم عمیقی بر روان جامعه پرستاری وارد کرد، فاطمه تصمیم جدی برای مهاجرت گرفت. او از سال گذشته گرفتن یک معلم خصوصی به طور جدی به یادگیری زبان پرداخته بود

زینب خواهر فاطمه در متنی که در اینستاگرام منتشر کرده به بخشی از جنبه‌های زندگی او به عنوان یک پرستار اشاره کرده است: «…دوست دارم به بیمارستان طالقانی (ارومیه) بروم و زیرگوش مسئول بخش قلب را داغ کنم تا از داغی دل سوخته مادرم کم شود. تلافی کنم اشکهای مرداد ۹۶ را که برای مرخصی پای شکسته‌ات، که حقت بود اما ناجوانمردانه دل تو را خون کرد… تحصیل در رشته پرستاری و زندگی در غربت از فاطمه ما دخترمتفاوتی ساخت. این تغییر خط فکری و جهانبینی هرچند برای خانواده باور کردنی نبود، اما چون به بلوغ فکریت ایمان داشتیم. این تغییر را پذیرفتیم…»

این روزها حال همسر و خانواده فاطمه توصیف کردنی نیست…واقعا چرا هیچ مسئولی از درد این همه مرگ ناگهانی پرستاران جوان به خودش نمی‌آید؟ چرا قلب اینها از کار نمی‌افتد؟… چرا مرگ برای فاطمه‌ها، ساسان‌ها، علی‌ها و… است.

#مهاجرت_پرستاران #مرگ_پرستاران #کادردرمان #پرستاران_ایران

@pareestar

وداع تلخ با یک پرستار دیگر؛ قربانی سکوت مرگبار مسئولان

پریستار: یکی دیگر از #پرستاران کشور به دلیل فشار زیاد کاری و استرس‌های ناشی از محیط کار جان به جان آفرین تسلیم کرد و #جامعه_پرستاری و همکارانش را داغدار کرد.

آن طور که که صفحه emergency_iran هم که اخبار حوزه پرستاری را به طور گسترده پوشش می دهد تایید کرده خانم #مرضیه_احمدی #سرپرستار اتاق عمل بیمارستان شریعتی اصفهان، بر اثر سکته ناشی از فشار کار زیاد و استرس مفرط جان باخته است.

این اتفاق تلخ بار دیگر نگرانی ها در مورد حجم بالای فشار کار برای #پرستاران در ایران، کمبود شدید نیروی انسانی در این حرفه حیاتی و بی توجهی مسئولان به این موضوع و حقوق پرستاران را برجسته می کند. پرستاران در شرایط سخت و طاقت فرسایی از جمله کمبود امکانات، ساعات کاری طولانی، فشار روانی بالا و درآمد ناکافی مشغول خدمت هستند که این عوامل می تواند پیامدهای جسمی و روانی جدی برای آنها به همراه داشته باشد.

متأسفانه با وجود این همه مشکلات و هشدارها، وزارت بهداشت و معاونت پرستاری این وزارتخانه در برابر این بحران سکوت اختیار کرده و اقدام جدی برای رفع آن انجام نمی دهند. این سکوت و بی تفاوتی در حالی است که شاهد جان باختن یکی دیگر از پرستاران زحمتکش به دلیل فشار کار مفرط و استرس های ناشی از محیط کاری نامناسب هستیم.

فشار کار مفرط می تواند منجر به اضطراب، افسردگی، خستگی مزمن، اختلالات خواب، آسیب های جسمی، بیماری های قلبی عروقی و سایر مشکلات جدی سلامتی در پرستاران شود. از این رو، مراقبت از سلامت روان و جسم پرستاران باید در اولویت قرار گیرد اما متاسفانه شواهد نشان می دهد که این موضوع در اولویت های وزارت بهداشت قرار ندارد.

مرگ ناگهانی پرستاران در یکسال گذشته به دلیل فرسایش ناشی از فشار کاری بالا، موضوعی غم انگیز و تکان دهنده برای جامعه پرستاری کشور بوده است. این مساله زنگ خطری جدی برای مسئولان حوزه سلامت است تا با اقدامات فوری و عملی از جمله استخدام پرستاران بیشتر، بهبود شرایط کاری و افزایش حقوق و مزایا از تکرار این فاجعه ها جلوگیری کنند. سکوت در برابر این بحران انسانی پذیرفتنی نیست.

@pareestar