برای طبس، و برای ساکنان روستاها و شهرهای کوچک که تنها مگر مرگی فجیع، نام‌ شهر و روستایشان را تیتر رسانه‌ها کند.

ما اهالی آن روستای کویری
ما اهالی تابیدن داغ خورشید
تابشی داغ و جان‌سوز
ما اهالی شب های سردیم
سردی ناجوانمرد
استخوان‌سوز

صورت ما
غرق گرد و غبار سیاه ذغال است
روسفیدیم اما
نان سفره‌مان حلال است

آه معدن
کاست از عمر ما، زندگی را
کرده کوتاه، معدن
کاست از جان ما
آه، جانکاه، معدن

توی این تیترها
نام ما چه می‌کند باز؟
عجیب است
شهر ما مجاور هیچ جا نیست
خالی از شگفتی و بزرگی است
نافراگیر و ناتازه ماییم
دور از هرچه برخورد
ما را نمی شناسند
تف به هرچه ارزش خبر
تنها به هنگام مرگ‌شان
پراهمیتند این همه نفر؟

هموطن
در حوادث مگر نام ما را ببینی
نام هم نه که تعدادمان را...
ما عددهای گنگ و اصم نیستیم
ما عزیزیم
خانواده‌ایم
یاد این چندخط باش
در حوادث اگر نام ما را ببینی

یاد این چندخط باش
مشق‌های کودکم
کودکی هفت‌ساله
بعد من هیچ معنا ندارند
چون پس از این
بابا ندارند
....

ما که رفتیم
ما که رفتیم و مُردیم
ما و غم‌هایمان هیچ موقع
به هیچکس، به هیچ‌جا، برنخوردیم

روراست بگو، به خانه برمی‌گردی؟
ای موج! به این کرانه برمی‌گردی؟
یک روز تو بی بهانه رفتی، آیا
یک روز تو بی‌بهانه برمی‌گردی؟

#رباعی

امشب تو را بین تمام آرزوهایم
با بالحسن(ع) یک جور دیگر آرزو کردم

حبّش محک گزینش انسان هاست
مافوق بیان و بینش انسان هاست
هم شان نزول سوره انسان است
هم علت آفرینش انسان هاست

#رباعی

ندیدم در جهان چون او امیری
ز ابروی کجش بهتر مسیری
که بخشیده است افطار خودش را
به مسکینی، یتیمی و اسیری

#دوبیتی

چه قد عشق کوتاه است، برای وصف بلندایت...

اینجا به چه امید نشستی ای بغض؟
ره گم ‌شده یا سیاه مستی ای بغض؟
بعد از تو چقدر گریه کردم اما
خود را نشکستی، نشکستی ای بغض!

#رباعی

کوه است، بلند! دستمان کوتاه است
کوه است، فروریختنش جانکاه است
کوه است که دشمن به ستوه آمده بود
فرزند خمینی است، روح الله است

#رباعی

این کوچه شده کمی چراغانی تر؟
یا کم شده از دنیا چشمانی تر؟
شب های بدون تو چه فرقی دارند؟
گیریم که یک دقیقه طولانی تر

#رباعی