?بیانیه جمعی از تشکل‌های دانشجویی دانشگاه‌های اصفهان، به مناسبت روز دانشجو

▪︎در زمانه‌ای که تحت سلطه و هژمونی رسانه‌های جریان اصلی، چشمان بسیاری برای تغییرات اجتماعی به بیرون از مرزها و به سالن‌های کنفرانس در اروپا و آمریکا دوخته شده‌است، تاکید تشکل‌های دانشجویی برای گرامیداشت شانزده آذر، تاکیدی بر مبارزات تاریخی و ملی ماست که همواره توسط عناصر ارتجاع از یک سو و مداخلات استعماری از سوی دیگر انکار یا لگدمال شده‌است.

▪︎در پیوند با همین تجربه تاریخی و مبارزاتی است که می‌توانیم، قرائتی غیرفاشیستی از یک مای تاریخی به نام "ملت ایران" ارائه دهیم. فهم امر ملی و هویت جمعی ما در نسبت با مسئله دموکراسی و مشارکت همگانی، همواره دغدغه تمامی نیروهای مترقی بوده است. از همین رو خواست تشکل‌یابی و تشکیل جمعیت‌های صنفی و سیاسی، خواستی ملی است که از بطن مناسبات درونی جامعه و از میل به تغییر، به نفع مشارکت شهروندان در یک امر جمعی سخن می‌گوید.

▪︎لکن امروزه نقصان احزاب، تشکل‌ها، شوراها و امکان‌های عمومیِ مشارکتِ افراد در امر اجتماعی، کار را به جایی رسانیده که نیروهای خارج از کشور، خود را در بازی رسانه‌ها، در جایگاه نمایندگان ملت می‌نشانند و حاکمیت نیز از همین فرصت برای یک پارچه‌کردن منتقدین و مخالفین، به قصد مشروعیت دادن به سرکوب استفاده می‌کند.

▪︎همه می‌خواهند که هرچه زودتر در جامعه توافقی صورت بگیرد. همه خواهان ائتلاف نیروها و در نهایت همه خواهان تغییر اند. ما نیز می‌دانیم که وضعیت فعلی باید تغییر کند. اما اولا باید دانست که قدرت ما برای تغییر به اندازه امکانات و استعدادهای مادی و معنوی درونی جامعه ماست و پر واضح است که ما نسبت به سال‌های قبل، از همه جهات فقیرتر شده‌ایم. ثانیا به جای توافق روی چهره‌ها یا گروه‌ها، ما باید بر سر مسائلمان به توافق برسیم. بر سر همین خواست دموکراسی و بر سر شیوه‌های خودآیین زیست اجتماعیمان.

▪︎آیا وقت آن نشده که به جای نقد سلبی قدرت، بر خواسته‌های ایجابی‌مان تاکید کنیم و از مجرای نشریات و رسانه‌های خود درباره آن‌ها سخن بگوییم؟ آری وقت آن رسیده که بلندتر از همیشه، از لزوم تشکل‌یابی صنفی و سیاسی حرف بزنیم و در دانشگاه مطالباتی چون خودآیینی و مشارکت شورایی در آموزش و مدیریت دانشگاه را پیش بکشیم.

▪︎ما باید به جای مسئله قدرت، نگاهمان را به سوی یکدیگر برگردانیم. به سمت مشارکت‌های اجتماعی بر سر مسائل انضمامی زندگی خودمان، و نگاه به سیاستی که از روابط دموکراتیک و برابرِ مردمی برمی‌خیزد. باید به دفاع از «جامعه» برخاست. باید ضوابط «یک جامعه بودن» را از بطن «زندگی» بازتعریف و به فهمی دیگر از سیاست رجوع کرد. فهمی از سیاست که حاصل فهم قدرتِ زندگی و اراده به زیستنِ مردمی است که استعدادها و حقوقشان پایمال شده است.

▪︎اکنون و به همین منظور، تمامی دانشگاهیانی را که صدای کوچک ما را می‌شنوند، فرامی‌خوانیم تا به قصد طرح مطالبات ده‌گانه‌ی زیر، حول گفت‌وگویی ملی، گرد هم آمده، متحد و همداستان شوند:

1. ابطال شیوه‌نامه انضباطی جدید، که حقوق اساسی دانشجویان نظیر حریم خصوصی و یا دادرسی عادلانه را به شدت مورد هجمه قرار داده‌است

2. لغو و امحای احکام انضباطی صادره در یک سال گذشته برای پرونده‌های سیاسی دانشجویان در سراسر کشور

3. لغو و امحای احکام تعلیق یا اخراج صادره به بهانه‌های سیاسی، در یک سال گذشته برای اساتید دانشگاه‌ها در سراسر کشور

4. افزایش تعداد اعضای دانشجو و هیئت علمی در کمیته‌های انضباطی تا حد نصف اعضای این کمیته‌ها و تدوین ساز و کار انتخاب این اعضا به نحوی که مشارکت نهادهای دانشجویی را در این امر میسر سازد

5. به رسمیت شناختن مجدد حقوقی نظیرِ شرکت در تجمعات مسالمت آمیز، حق دسترسی به وکیل و حق متقن و خدشه‌ناپذیر بر داشتن حریم خصوصی، در شیوه‌نامه انضباطی

6. شناسایی حق تحصیل به عنوان حقی بنیادین به نحوی که جز با مخدوش شدنِ صلاحیت آموزشی دانشجو، از وی قابل سلب نباشد

7. شناسایی حق اسکان در خوابگاه به مثابه حقی بنیادین برای تمامی دانشجویان و عقب‌نشینی شیوه‌نامه انضباطی و کمیته‌های انضباطی از مخدوش کردن این حق، ذیل اتهامات سیاسی

8. شفاف‌سازی تمامی ارکان حقوقی حراست‌ها

9. لغو احکام صادره در یکسال گذشته برای نشریات و تشکل‌های دانشجویی

10. تنظیم سازوکارهایی برای مشارکت مستمر و موثر نهادهای دانشجویی در تدوین مقررات دانشگاهی (اعم از مقررات خوابگاه، انضباطی، رفاهی، پوشش، آموزشی و...)

✍امضاکنندگان:
-انجمن اسلامی دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
-مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه اصفهان
-انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان
-انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر اصفهان (جمعی از ادوار)

روزگارمان روزگار تلخی است که گویا ذره‌ای شیرینی در آن یافت نمی‌شود.روزهایی سخت و طاقت‌فرسا نفس مردمان این دیار را تنگ کرده است و چنان پنجه بر گلویشان انداخته که جانی برای زندگی نمانده است.هر خبری که می‌رسد تیشه‌ای بر جان مردم ایران می‌زند و حیرانشان می‌کند.
این‌بار خبر قتل دختربچه‌ای توسط پدرش جامعه ایران را شوکه کرده‌است.این خبر نشان داد که عقایدی پوچ و داعش‌گونه که زنان و دختران ایرانی را مدت‌هاست که آزار داده،همچنان نیز در جامعه نفس می‌کشد.خشونت علیه زنان موضوع تازه‌ای نیست که تا به حال در مورد آن صحبت نشده باشد؛اما متاسفانه تصمیمات در این زمینه به منظور ایجاد ساز و کارهایی برای جلوگیری از این گونه خشونت‌ها و برخورد با آنها به کندی صورت می‌گیرد.در این موضوع خاص که جامعه دارد از سمت اعضای خودش آسیب می‌بیند می‌بایست با ایجاد هرچه سریع‌تر ساز و کارهای مقابله و برخورد،فضای جامعه را نیز برای این مقابله و برخورد همراه‌تر کرده و از وقوع چنین فجایعی جلوگیری کرد.در این زمینه بدون از بین بردن فرهنگ آسیب زننده مردسالارانه حاکم در جامعه مشکلی حل نخواهد شد و قوانین باید در جهت شکسته شدن این فضا باشد.فضایی که حتی بیشتر اخبار در زمینه خشونت علیه زنان را سانسور می‌کند و تنها زمانی که فاجعه‌ای رخ دهد،جامعه متوجه این موضوع می‌گردد.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر اصفهان تاسف عمیق خود را به خاطر این فاجعه دردناک ابراز می‌دارد و بازهم تاکید دارد که هر چه سریع‌تر می‌بایست قوانین در این زمینه ارتقا یابد تا فرهنگ جامعه از عقایدی نادرست رهایی یابد.

#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان

?ظالمان در هر کجا و در هر کسوتی که باشند،عاقبت خوشی ندارند و محکوم به شکست هستند.در طول تاریخ آنان که حق زندگی را از مردمی می‌گرفتتد و خون بی‌گناهان را به راحتی بر زمین می‌ریختند،هیچ‌گاه آینده‌ای باشکوه در انتظارشان نبوده و همواره کاخ آمال پوشالی‌شان فرو ریخته است.

?مسئله‌ی فلسطین همچون دردی است که بیش از ۷۰ سال جان و روح انسان‌ها را آزرده است.ملتی که خانه و کاشانه‌شان از آنان غصب شده و زندگی را از آنان دریغ کرده‌اند.ستمی که به این ملت شده است در تاریخ کم نظیر است.همان‌طور که زمانی هیتلر یهودیان را می‌کشت و زندگی را از آنان دریغ می‌کرد،حال نیز دولت اسرائیل بیش از ۷۰ سال است که با ملت فلسطین همین کار را می‌کند.با این تفاوت که در آن زمان تمام جهان متحد شده بودند تا جلوی او را بگیرند ولی اکنون اکثریت کشورهای جهان حتی سخنی هم در اعتراض به کشتار فلسطینیان از دهان‌شان شنیده نمی‌شود.ستم‌هایی که در حق مردم فلسطین شده‌است هیچ‌گاه فراموش نخواهد شد و روسیاهی آن برای کسانی می‌ماند که حتی لب به اعتراض نگشودند و چشمان‌شان را بر این ظلم بستند.

?بدون‌شک مردم فلسطین همچون دیگر مردمان جهان،این حق را دارند که خودشان برای خودشان تصمیم بگیرند و دولتی که می‌بایست بر آنان حکومت کند را تعیین کنند.در این انتخاب نه دین اهمیتی دارد و نه طرح‌های صلح مدعیان غربی.آنچه مهم است پایان کشتار انسان‌های بی‌گناه و امکان انتخاب آزاد برای فلسطینیان است.هر ملتی می‌بایست صلاحش را خودش تشخیص دهد و هیچ حکومتی در جهان حق ندارد مردمی را مجبور به کاری کند که خودش نمی‌خواهد.

#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان

?️در ایران امروز صالحان و دوراندیشان این مملکت،چه پیش از برگزاری انتخابات و چه پس از آن،سعی داشته‌اند تا به حکومت و بخصوص نهادهای انتصابی این نکته را مدام یادآوری کنند که رویه فعلی جز شکست و عدم کامیابی برای میهن عزیزمان چیز دیگری در برندارد.موضوعی که حتی چند روز پیش نمایندگان مجلس را واداشت تا طرحی را برای اصلاح روند تایید صلاحیت‌ها در برگزاری انتخابات به تصویب برسانند.
اما گویا شیفتگان قدرت و آنان که تنها نگرانی‌شان منصب‌هایی است که به آنها دست نیافته‌اند،راه دیگری را در پیش گرفته‌اند:
"حذف مصلحان و دوراندیشان این مملکت"
حزب کارگزاران سازندگی که سنگ بنای آن را مرحوم هاشمی بنا نهاد،این روزها فقط نمک به زخم مردم می‌زند.در انتخابات گذشته و زمانی که عملا انتخابات به انتصابات بدل شده بود و رقابت به طور کلی از بین رفته بود،این حزب سخن از شرکت در انتخابات می‌گوید و لیست منتخبانش را اعلام می‌کند.در زمانی که می‌بایست تمام نخبگان سیاسی ایران با اعتراض خود صلاح مملکت را به حکومت یادآوری کنند،آنان راه دیگری برمی‌گزینند و شوقشان برای دستیابی به قدرت را نشان می‌دهند.
جناب قوچانی سردبیر روزنامه سازندگی گذشته از راه‌حل‌ها و نظرات اقتصادی نسنجیده و تاسف برانگیزشان،روزی نیست که در این روزنامه تیتر عبور از خاتمی را کار نکنند.گویا این‌گونه می‌خواهند نشان دهند که سهمشان از لیست‌های اصلاح‌طلبان برای انتخابات‌های گذشته کم بوده‌است.
رویه‌ی فعلی این حزب نتنها آبروی مرحوم هاشمی را بر باد می‌دهد،بلکه مهم‌تر از آن این موضوع است که آنان را از مردم دور کرده و چهره‌ای تاریک را از آنان نشان می‌دهد.مرحوم هاشمی همواره و در برهه‌های حساس این مملکت در کنار مردم ایستاده بود و رویه‌های نادرست را به حکومت یادآوری می‌کرد.آنجا که صلاح را در پایان جنگ می‌دید تمام تلاشش را برای صلح می‌کرد و آنجا که بی‌گناهان را زیر بار ظلم،در نماز جمعه داد حق خواهی آنان را سر می‌داد.شایسته است که کارگزاران سازندگی به این رویه بازگردد و همچون گذشته در کنار مردم بایستد.

#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان

"بس که شستیم به خوناب جگر جامه‌ی جان 
نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی"

◾گویا این روزها ملت‌ما باید مدام داغدار هموطنانش باشد. عزیزانی که حتی فرصت التیام یافتن از داغشان نیز فراهم نمی‌گردد. برای کسی حتی جانی برای تسلی دادن نیز نمانده است. حتی ایوب نبی هم زیر بار چنین مصیبت‌هایی نمی‌تواند کمر راست کند.

◾انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر اصفهان، ضایعه‌ی جان‌باختن تعدادی از دریانوردان ارتش را به مردم ایران تسلیت می‌گوید و برای مجروحان این حادثه آرزوی سلامتی دارد. از خداوند منان برای این عزیزان از دست‌رفته طلب آمرزش و برای خانواده‌هایشان صبر بر این مصیبت مسالت داریم.
#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان

فرجام حیله آمریکایی ، بازگشت به برجام

آمریکا به تازگی دنبال پیشبرد طرحی است که طی آن تحریم تسلیحاتی ایران را که شش ماه دیگر پایان می یابد تمدید کند . این اقدام نشان دهنده استیصال کامل دولت آمریکاست که به اقدامی متوسل می شود که مخالف صریح اصول دیپلماسی عمومی و حقوق بین المللی است. در واقع تا به حال مشاهده نشده دولتی که از یک ‌توافق بین المللی، که به عنوان ضمیمه قطعنامه شورای امنیت برای همه کشورها لازم الاجراست  خارج شده برای نحوه اجرای همان توافق به شورای امنیت سازمان ملل متحد متوسل شود. این اقدام از نظر سیاسی، به معنای زیر سوال بردن تصمیم اولیه خود آن کشور است که اگر به اجرای چنین توافقی علاقه مند بود چرا از آن توافق خارج شد؟ دولت آمریکا امروز با اعلام این که می خواهد برای پیگیری نگرانی های بی مورد خود به مبانی برجام‌ استناد کند، به خوبی به همه جهانیان نشان داده که سیاست احساسی و بدون منطق او برای خروج از برجام تصمیمی به غایت اشتباه بوده است.اما از نظر حقوقی نیز این اقدام خلاف اصول صریح حقوق بین الملل و حقوق سازمان های بین المللی به شمار می رود این که کشوری که از توافق مورد حمایت شورای امنیت خارج شده بخواهد از حق نداشته خود در کسوت کشوری که قبلا در آن توافق عضویت داشته در خصوص نحوه اجرای آن توافق استفاده و مصوبه ای را به شورای امنیت پیشنهاد کند با هیچ قانونی سنخیت نداشته و آمریکا به عنوان کشوری که از برجام خارج شده هیچ گونه حقی برایش به عنوان عضو پیشین پیش بینی نشده است.از سوی دیگر درخصوص احتمال پیشبرد این تصمیم در شورای امنیت سازمان ملل باید گفت واقعیت این است که آن چه از تاریخ تصمیمات شورای امنیت سراغ داریم غلبه حاکمیت ملاحظات سیاسی بر اصول حقوق بین الملل در این شورا بوده و در این موضوع خاص با توجه به دیدگاه های روشنی که در میان اعضای شورای امنیت و به خصوص برخی اعضای دایم درباره موضوع وجود دارد، آمریکا علی الاصول نمی تواند موفق به پیشبرد سیاست برگرداندن تحریم های شورای امنیت علیه جمهوری اسلامی ایران شود  و در آخر آن چه دروغ بافی آمریکا از ابراز نگرانی های خود درقبال صدور تسلیحات را نشان می دهد، این است که طبق آمارهای جدید تجارت سلاح در دنیا، بیشترین حجم فروش تسلیحات به کشورهای منطقه پر بحران غرب آسیا همچنان در اختیار آمریکا قرار دارد که با نگاه کاسبکارانه خود و با سیاست های تسلیحاتی اش بیشترین عامل بی ثباتی و دخالت در منطقه خلیج فارس به شمار می‌رود. بنابراین دولت آمریکا از هیچ گونه مشروعیت حقوقی و اخلاقی برای طرح بحث محدودیت یا ممنوعیت فروش تسلیحات به کشورمان در شورای امنیت برخوردار نبوده و ایران نیز مانند دیگر کشورها بر مبنای منشور ملل متحد از حق اساسی برای تامین اهداف دفاعی و امنیتی خود برخوردار است./ روزنامه خراسان-حمید بعیدی‌نژاد (سفیر ایران در بریتانیا)
#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان

در سال ۱۳۷۶ و با روی کار آمدن دولت محمد خاتمی، فضای سیاسی و اجتماعی ایران برای فعالیت‌های روزنامه‌نگاران بازتر شد و بالتبع تعداد روزنامه‌ها و تیراژ آنان نیز افزایش یافت. روزنامه‌ها دیگر فقط اخبار را روایت نمی‌کردند و مقالات تحلیلی در مورد سیاست‌های جاری در کشور افزایش یافت. روزنامه‌نگاران اگرچه پس از قتل‌های زنجیره‌ای شرایط دلهره‌آوری را پشت سر می‌گذاشتند اما فعالیت خود را با قدرت و انگیزه ادامه می‌دادند و فضای سیاسی کشور را از یک صدایی خارج می‌کردند. فعالیت روزنامه‌ها به گونه‌ای بود که حتی تیراژ آن‌ها در آن سال‌ها میلیونی شده بود و مردم که روزنامه‌ها را تنها مرجعی می‌دیدند که اخبار را با روایت و تحلیلی متفاوت در اختیارشان قرار می‌دهد،از آن‌ها بسیار استقبال می‌کردند.
اما در اول اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۹ آیت‌الله خامنه‌ای انتقاداتی را به مطبوعات وارد کردند:
"بعضی از این مطبوعاتی که امروز هستند، پایگاه‌های دشمنند؛ همان کاری را می‌کنند که رادیو و تلویزیون‌های بی.بی. سی و آمریکا و رژیم صهیونیستی می‌خواهند بکنند!... من نه با آزادی مطبوعات مخالفم و نه با تنوع مطبوعات. اگر به جای بیست روزنامه، دویست روزنامه هم دربیاید، بنده خوشحال‌تر هم خواهد شد و از زیادی روزنامه‌ها احساس بدی ندارم...گویا 10 تا 15 روزنامه‌، از یک مرکز هدایت‌ می‌شوند، از تیترهای‌ شبیه‌ به‌ هم‌ در قضایای‌ مختلف‌ استفاده‌ می‌کنند، قضایای‌ کوچک را بزرگ‌ جلوه‌ می‌دهند و تیترهایی‌ استفاده‌ می‌کنند که‌ هر کس‌ به‌ آنها نگاه‌ کند، تصور خواهد کرد که‌ در این‌ کشور همه‌ چیز از دست‌ رفته‌ است‌. آنها روح‌ امید را در جوانان‌ می‌میرانند، روح‌ اعتماد،اعتماد به‌ مسئولین‌ را در آحاد مردم‌ تضعیف‌ می‌کنند و نهادهای‌ اصلی‌ کشور را مورد اهانت‌ قرار می‌دهند...من‌ می‌دانم‌ که‌ در بسیاری‌ از مطبوعات‌، عناصر خوب‌ و مؤمنی‌ در میان‌ قلم‌به‌دستان‌ و اداره‌کنندگان‌ آنها وجود دارند اما در لابلای‌ همینها اثر انگشت‌ عبدالله‌ بن‌ ابیها را می‌بینم‌ که‌ کارشان‌ تفرقه‌افکنی‌، ایجاد اختلاف‌، تشنج‌آفرینی‌، تشویش‌ افکار عمومی‌ و یأس‌پراکنی‌ است‌. آنها، عناصر وابسته‌ به‌ دشمن‌ و مرید دشمن‌ را چهره‌سازی‌ می‌کنند و می‌کوشند عناصر مؤمن‌، دلسوز و مفید را از نظرها بیندازند هر چند که‌ این‌ کارها به‌ جایی‌ نخواهد رسید و خدای‌ متعال‌ آنها را رسوا می‌کند."
پس از طرح این سخنان ۱۶ روزنامه باهم توقیف شدند و تا پایان دولت محمد خاتمی نیز حدود ۸۷ روزنامه دیگر از ادامه فعالیت باز ماندند.پس از حکم حکومتی آیت‌الله خامنه‌ای در منع کردن مجلس ششم از تغییر قانون مطبوعات که در مجلس پنجم تصویب شده بود و قتل‌های زنجیره‌ای،این سومین ضربه‌ی مهمی بود که به جامعه مدنی و مطبوعات کشور وارد شد.فضای رسانه‌ای کشور که سعی داشت تا از تک صدایی رهایی پیدا کند و ورای تفسیر رسمی، دیدگاه‌های دیگر را نیز بیان کند با سدی محکم مواجه شده بود. این برخورد‌ها در سال‌های بعد نیز ادامه پیدا کرد و ابزار سانسور و توقیف همچنان سایه‌ی سنگینی بر مطبوعات کشور انداخته است؛ اما بدون شک گسترش فضای مجازی باعث گسترش رسانه‌های آزاد شده و فضای رسانه‌ای کشور دیگر تنها به مطبوعات داخلی و صداوسیما محدود نیست‌. هرچند این فضا نیز دچار فیلترینگ است اما مقابله با آن تقریبا غیر ممکن است. این تصور که مردم را مجبور کرد تا از مرجعی خاص اخبار کشور را دنبال کنند و تنها رسانه‌ی مدنظرشان رسانه‌های وابسته به حکومت باشد، تصوری بسیار غلط و نابجاست. در دنیای امروز رسانه‌های آزاد به قدری افزایش یافته‌اند که دیگر نمی‌توان در این زمینه محدودیتی ایجاد کرد و ابعاد مختلف یک اتفاق هیچ‌گاه نامعلوم باقی نمی‌ماند. اعتماد مهم‌ترین ویژگی در زمان حاضر است‌ و اگر رسانه‌ای سعی در پوشاندن و یا تحریف اتفاقات داشته باشد، مخاطبان خود را از دست خواهد داد. سانسور و سرکوب دیگر راه‌حلی برای جلوگیری از جریان آزاد اطلاعات نیست و مردم به راحتی انتخاب می‌کنند.
#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان
#توقیف_فله_ای_مطبوعات
#آزادی_مطبوعات
#دموکراسی

امور خوابگاه‌های دانشگاه هنر اصفهان در اقدامی عجیب از دانشجویان خوابگاهی ساکن در خوابگاه‌ شهید مرادی خواسته تا با مراجعه به خوابگاه وسایل خود را خارج کنند‌. این درخواست به این معناست که دانشجویان می‌بایست در این شرایط که بیماری کرونا همچنان در شرایط خطرناکی در کشور وجود دارد، از شهرهای خود خارج شده و با مسافرتی غیرضروری جان خود را به خطر بیاندازند تا وسایل خود را از خوابگاه شهید مرادی خارج کنند.
امور خوابگاه‌ها می‌بایست که سریعا این درخواست غیر منطقی خود را باز پس بگیرد و به خاطر آن از دانشجویان عذرخواهی کند. مطمئنا در این شرایط سخت که جهان دچار این بیماری شده‌است، هیچ موضوعی مهم‌تر از سلامتی دانشجویان وجود ندارد.
#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان
#خوابگاه‌های_دانشجویی
#خوابگاه_خودگردان
#شورای_صنفی

اصولگرایان و چین و معنای استقلال!

احمد زیدآبادی

واکنش رسانه‌ها و فعالان اصولگرا و حتی برخی نهادهای رسمی به انتقاد سخنگوی وزارت بهداشت از نوع اطلاع‌رسانی دولت چین در بارۀ مشخصات ویروس کرونا نشان از رخدادی مهم در سیاست خارجی ایران طی سال‌های اخیر دارد و به نظرم نیازمند هشدار جدی است.

از بعد از انقلاب تا کنون افراد و جریان‌های سیاسی داخل ایران، معمولاً علاقۀ خود را به یکی از مدل‌های حکومت‌داری در جهان و یا الگوی ادارۀ اقتصاد آنها پنهان نکرده‌اند! بسیاری دمکراسی لیبرال و اقتصاد مبتنی بر بازار را می‌پسندند، بسیاری به سوسیال دمکراسی و ترکیبی از مکانیسم بازار با مداخله‌گرایی دولتی در اقتصاد گرایش نشان می‌دهند، بسیاری از نظام‌های متمرکز سیاسی و تک‌حزبی با اقتصاد کاملاً دستوری حمایت می‌کنند و بسیاری هم اصولاً طرفدار مدل‌های اشتراکی هستند.
با این همه، در تمام این سال‌ها، شاید به استثنای حزب توده در دوره‌ای خاص، هیچکدام از جریان‌های سیاسی خود را به یک دولت بیگانه، چندان متعهد و وفادار نشان نداده‌اند که انتقاد از یک رفتار مشخص آن را برنتابند و منتقدان را مورد هجوم تبلیغاتی قرار دهند.

چنین اتفاقی اما متأسفانه اکنون رخ داده است! برخی محافل اصولگرا شاید بعضاً از سر ندانم‌کاری، در سطحی به دفاع از عملکرد دولت چین برخاسته‌اند که پنداری نفوذ چین در کشورمان امری عادی و مبرهن است و با نقد عملکرد آن کشور، اصول سیاست خارجی جمهوری اسلامی نقض می‌شود و به هم می‌ریزد!

این دسته از اصولگرایان، انتقاد سخنگوی وزارت بهداشت از چین را "هزینه‌زا" دانسته و با آن به شدت برخورد کرده‌اند! این افراد و نهادها توجه ندارند که اگر قرار باشد "هزینه‌زایی" مبنای پرهیز از نقد سیاست یک دولت بیگانه باشد، پس چرا خود با اغلب قدرت‌های مؤثر جهانی درگیر شده‌اند و هزینه‌های بی‌سابقه‌ای را به دوش کشور بار کرده‌اند؟ از نگاه آنان آیا فقط انتقاد از رفتار چین هزینه‌زاست و درگیری با سایر قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای بدون هزینه است؟

برخی از این محافل، انتقاد از چین را همردیف حمایت از آمریکا دانسته‌اند! گویی از منظر آنان جهان به دو قطبِ حق و باطل به رهبری و محوریت چین و آمریکا تقسیم شده است و هر کس در جبهۀ حق چین نباشد به ناچار در جبهۀ باطل آمریکا خدمت می‌کند! چنین تصوری از روابط بین‌الملل را حتی خود چینی‌ها نیز مردود می‌دانند! دولت چین همواره به لزوم همکاری با آمریکا در عرصه‌های مختلف بین‌المللی اصرار دارد و گرمترین رابطه را نیز با دولت بنیامین نتانیاهو نخست وزیر راستگرای اسرائیل برقرار کرده است. این رابطه در برخی موارد به اندازه‌ای نزدیک و صمیمی است که سبب اعتراض آمریکا به اسرائیل شده به طوری که از نتانیاهو خواسته است تا دست چینی‌ها را از تأسیسات بندر حیفا قدری کوتاه‌تر کند!

با این حساب، آیا به زعم اصولگرایان اگر کسی بخواهد به رابطۀ نزدیک دولت چین و اسرائیل انتقاد کند، به حمایت از آمریکا برخاسته است؟

در این میان، یکی از فعالان اصولگرا در دفاع از چین تا بدانجا پیش رفته است که مسلمانان تحت ستم ایغور را کلاً داعشی نامیده است! گویی از نگاه او همین که یک مسلمان با سیاست یکسان‌سازی فرهنگی چین مخالفت کند، در شمار داعشی‌هاست چرا که به "مظهر حقانیت بین‌المللی" یعنی حزب کمونیست و یکه‌تاز چین پشت کرده است!

در هر صورت، با این شیوه ای که پاره‌ای اصولگرایان در پیش گرفته‌اند، چین هم ظاهراً در شمار "خط‌قرمزها" در آمده است و از این پس باید تاوان انتقاد از چین را هم در دادگاه و زندان پرداخت! و آنگاه از استقلال سیاسی ادعایی چه باقی خواهد ماند؟

من البته رابطۀ معمول و معقول و متوازن با چین را رد نمی‌کنم، شبیه همان رابطه‌ای که اغلب کشورهای جهان با آن دارند. اما تبدیل چین به تابویی که نتوان کمترین انتقادی را در سطح رسمی یا غیررسمی علیه آن مطرح کرد، جز وابستگی چه معنایی دارد؟

به نظرم تا دیر نشده است، بزرگان و عقلای اصولگرا در این مورد اعلام موضع کنند تا اتهام وابستگی و نفوذ چین در بین آنها رسمیت پیدا نکند!
#انجمن_اسلامی_دانشجویان_دانشگاه_هنر_اصفهان