دیوان حافظ
به کوشش حسین پژمان
به سال ۱۳۱۵ شمسی
انتشارات بروخیم
#مجموعه_شخصی

این گوهر ارزشمند، همین اواخر از طرف دوستی رسید که مدیونش هستم. اولین غزلی که در دستانم باز شد این غزل بسیار زیبای حافظ بود و هزار البته که به قول سطر اول منقوش در دیوان فوق : شعر حافظ همه بیت الغزل معرفتست.

و به قول یکی از اساتید که چندی در محضرشان بوده ام :

جامعه و فرهنگ و خاکی که حافظ و سعدی و مولانا و شاهنامه دارد هیچگاه نمی میرد و همیشه همان طور که تاریخ هم ثابت کرده، تاریک ترین شب های روزگار را می بیند ولی همیشه همچون ققنوسی از دل خاکستر، زنده تر از قبل سر برون می آورد.

دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد

ز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد

خدا را ای نصیحت‌گو، حدیثِ ساغر و مِی گو

که نقشی در خیالِ ما، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

بیا ای ساقی گُل‌رُخ‌، بیاور بادهٔ رنگین

که فکری در درونِ ما، از این بهتر نمی‌گیرد

صُراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند

عجب‌! گر آتشِ این زَرْق در دفتر نمی‌گیرد

من این دَلقِ مُرَقَّع را، بخواهم سوختن روزی

که پیرِ مِی فروشانش‌، به جامی بر نمی‌گیرد

از آن رو هست یاران را، صفا‌ها با مِی لَعلَش

که غیر از راستی نقشی، در آن جوهر نمی‌گیرد

سر و چَشمی چُنین دلکَش، تو گویی چشم از او بردوز؟

برو کاین وعظ بی‌معنی‌، مرا در سر نمی‌گیرد

نصیحتگو‌‌یِ رندان را، که با حکمِ قضا جنگ است

دلش بس تنگ می‌بینم، مگر ساغر نمی‌گیرد

میانِ گریه می‌خندم‌، که چون شمع اندر این مجلس

زبانِ آتشینم هست، لیکن در نمی‌گیرد

چه خوش صیدِ دلم کردی، بنازم چَشمِ مستت را

که کَس مُرغانِ وحشی را، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

سخن در احتیاجِ ما و اِسْتِغنا‌یِ معشوق است

چه سود افسونگر‌ی ای دل؟ که در دلبر نمی‌گیرد

من آن آیینه را روزی، به دست آرَم سِکَنْدَر‌وار

اگر می‌گیرد این آتش زمانی‌، ور نمی‌گیرد

خدا را رحمی ای مُنْعِم‌، که درویشِ سرِ کویت

دری دیگر نمی‌داند، رهی دیگر نمی‌گیرد

بدین شعرِ ترِ شیرین‌، ز شاهنشَه عجب دارم

که سر تا پایِ حافظ را، چرا در زر نمی‌گیرد

روز حافظ بر همه ی ایرانیان عزیز در سرتاسر جهان فرخنده باد / به امید روزهای بهتر / آرش نوری /تهران / در هیاهوی پاییز ۱۴۰۳