یک نفر گوئی قلبش را
مثل حجمی فاسد
زیر پا له می‌کرد...

در خیابانِ وحشت‌زده‌ی تاریک.

🖋فروغ فرخ‌زاد

راز می‌شود این نام
پسِ پلک‌هایم
و اندوه می‌شود تنم
با هر افعی.
گزیده‌تر از شبم
زیرا خاطره‌وار
کوتاه می‌شوم
خاطره‌وار
اما قامت از آهو دارم
ایمن‌تری با صدایت
پلکان‌وار
سرازیر می‌شوی
در وهمی شادمانه
و بگذری از مسیر
این ندامتِ تنگ
هجوم نجات نیافت
و نقطه‌هایی بر من را باد
اندکی چیره می‌کند
بر خواب گیسوانم.

🖋بتول عزیزپور

من غلام تو بودم.
و میان سی گذشته و ده آینده
یک نیمه‌ی من سایه شد؛
سایه که برگ‌های بو
تهِ دره می‌گریانند.
جا که نور گستاخ
از حریمِ تو زخم خورده، هفت مرهمِ آهسته، هفت مرهمِ سایه
و دعای زیر لب که
من بودم و، آه، من خودم.
من غلامِ تو، اما
تنها ناف تو را دیدم، و نه حتا
نافِ تو را.
اما دراز، رو به در.اهِ تو می‌کشم،
میان ده گذشته و سی آینده،
و ماه کنار صورتم
پتپتی دارد.
دیگر سردم نیست،
یک ملافه‌ام کافی‌ست.
🖋 بیژن الهی

اگر زنده ماندی
اگر مقاومت کردی
آواز بخوان، رویا ببین، مست کن!
زمانه‌‌ی زمهریر است
عاشق شو، شتاب کن!
بادِ ساعات
خیابان‌‌ها را جارو می‌ کند
معبرها را
درختان منتظرند
تو منتظر نباش
موعد زندگی‌ست
یگانه فرصتت!

?خایمه سابینس

و گاهی می‌رسد که عرق‌خوری هم بدمعنی می‌شود، چه رسد به قلم‌زدن!
و به هرصورت یک چیزی برای من مسلم است و آن اینکه اگر احساس گهیت زندگی نبود، اصلاً هیچ‌وقت دست به قلم نمی‌بردم.

?از نامه جلال آل احمد به هانیبال الخاص

از ضعف به‌ هر جا که نشستیم وطن شد
وز گریه به‌ هر سو که گذشتیم چمن شد

جان دگرم بخش که آن جان که تو دادی
چندان ز غمت خاک به سر ریخت که تن شد

پیراهنی از تار وفا دوخته بودم
چون تاب جفای تو نیاورد کفن شد

هر سنگ که بر سینه زدم نقش تو بگرفت
آن هم صنمی بهر پرستیدن من شد

عشّاق تو هر یک به نوایی ز تو خشنود
گر شد ستمی بر سر کوی تو، به من شد

از حسرت لعل تو ز خونِ مژه طالب
چندان یمنی ریخت که گجرات یمن شد

? طالب آملی

«اگر تو بودی»

یادت هست یک‌بار
به خاطر نقشی
که با یادِ تو از باد تراشیدم
رفتیم هردو روی هوا باهم

حالا درین تنهایی هم
فقط هوای هوا رفتن مانده‌ست
چون نیستی

امروز اگر تو بودی
این بارِ بند و زنجیر را
باید چه‌کار می‌کردم؟
چه‌طور می‌‌توانستم شب‌ها
این همه شب را تنها
بر استران خیالی بار کنم
که راه نمی‌رفتند

ضمناً
برای این نخجیرگرِ در به در
پیری مگر ضروری بود امروز
حال آنکه آزاد نکرده خود را
از گذشته هنوز

خوب شد که راه نیفتادیم
آنها و من
به سمتِ بی‌راهه‌ای که نشانش را
نداشتیم و از تو دورم می‌کرد
تا ابد

در بندِ دیوانه‌اش نیز
اگر پیدا می‌شد
دری نداشت و پیرانِ فراری را‌
دیگر بلد نبود بشناسد

ازین گذشته مگر داشتیم
کسی در آوازی
که خود ٬ ساخته و خوانده بود
غرق شود؟

اینها همه بودند که پرسیدم
مردی هست از قدیم آیا
که زنده مانده باشد هنوز

حرفی دارم من

باید قبول نمی‌کردم و می‌بودی
به خاطر نقشی
که با یاد تو بازی کردم و خوب
درنیامد

باید می‌بودی

پس دوباره امروز
با یاد تو خود را باید
از پیکر این بادِ جدید
که مادرِ هر باد و بیدادی‌ست
بتراشم

هرچند لازم نیست ٬ چون
چندبار ٬ سالِ درازِ دیگر
از دیرشدن گذشته و من
با دقّتی که دارم نمی‌کنم‌
بیهوده‌است باز هم
از باد ٬ چیزی بتراشم

امروز اگر تو بودی
لازم نبود من باشم.

____
#هنررضازاهد

از کتاب مستطاب «رضا زاهد»
اثر استاد رضا زاهد

@rezaazaahed

با دقتی که دارم نمی‌کنم

به نیم‌گردش آن چشم فتنه رنگ شراب
شکست بر سرمن شیشه صد فرنگ شراب
ز خود تهی شدن آغوش بی‌نیازی اوست
به رنگ شیشه برآ، نیست باب سنگ شراب
دماغ مشرب عشاق قطره حوصله‌ نیست
محیط جرعه شود تا کشد نهنگ شراب
نگه بهار وتصوربهشت وهوش چمن
ز نشئه می‌رسد امروزگل به چنگ شراب
به قهقهی‌که ز مینای ما برون زده است
هزار رنگ عرق می‌کند ز ننگ شراب
خیال آب ده ز ساغر تحیر من
به قدر بوی‌گل آورده‌ام به رنگ شراب
خمار وحشتم از چشم آهوان نشکست
مگر به ساغر داغم دهد پلنگ شراب
گرانی ا‌ز مژه واچید شوخی نگهش
زدود ز آینهٔ برگ تاک زنگ شراب
ز حرف و صوت جهان در خمار دردسرم
دگر چه جوشد ازین شیشه جزترنگ شراب
حذرکنید ز انجام عیش این محفل
کدام شیشه‌که آخر نزد به سنگ شراب
فشارآب بقاکم زتیغ قاتل نیست
گلوی شیشهٔ ما راگرفته تنگ شراب
قدح به سرخوشی وهم می‌زنم بیدل
درین بهار چه دارد به غیر بنگ شراب

? بیدل دهلوی

من قطاری دیدم، که سیاست می‌برد؛
(و چه خالی می‌رفت).

? سهراب سپهری