سرعت رشد مو اینجا خیلی زیاده. قشنگ مشخصه آب و هوای معتدل و مرطوب باعث میشه حاصلخیزی سر زیاد شه :))

#آنسوی_رودخانه
@melanight

هفت عدد جادوییست خوبِ من. هفت آسمان، هفت دریا، هفت پادشاه. هفت، آواز قدرت است. انگار که انرژی به سطح انتهایی‌اش می‌رسد و دنیا بی‌نقص می‌شود. حالا هم هفت سال گذشت از اینکه دست‌هایمان به هم گره خورد و ناممان کنار یکدیگر قرار گرفت. با هم چه کوه‌هایی را که صعود نکردیم. چه دریاهایی را که شنا نکردیم و چه جاده‌هایی را که پیاده و خسته طی نکردیم. چه روزاهایی که غم خودش را از در و دیوار خانه آویزان کرده بود و چه روزهایی که از چشم‌هایمان ستاره می‌بارید. چه ثانیه‌هایی که درد چنبره زده بود گوشه دلمان و چه ساعت‌هایی که لبخند، خالق لحظه‌هایمان بود. چه اخم‌هایی که ابروهایمان را تا می‌کرد و چه خنده‌هایی که لب‌هایمان رنگین‌کمان میشد. من با تو از همه‌ی سنگلاخ‌ها گذر می‌کنم. با تو با آن دیو سیاه‌ بدذات می‌جنگم و با تو همه‌ی هفت آسمان‌ها را پرواز می‌کنم. باشد که باشی. باشد که باشیم ❤️

#تو
@melanight

بنده بعد از یک سال وخورده‌ای زندگی در انگلیس موفق شدم باعث شم دکتر سنت‌شکنی کنه و قوانینو زیر و رو کنه و یه ورق آنتی بیوتیک تجویز کنه واسم. اونم همین آموکسی سیلین خودمون بود که تو خونه هممون حداقل چهار ورقش پیدا میشه. یعنی من اگه بخوام برای کسی اینجا تعریف کنم چقد حالم بد بود فقط کافیه بگم بهم آنتی بیوتیک دادن!

#اکنون
#آنسوی_رودخانه

@melanight

مامان تصادف کرده‌. خبر دست اول نیست. درواقع من آخرین نفر در جهان بودم که فهمیدم. آن هم از دستشان دررفت وگرنه نیت، آگاه کردن من نبود. یعنی حتی بعد از آشنای ِ دورِ چند کوچه بالاتر که برای عیادتش کمپوت آورده بود در جریان قرار گرفتم.
کسانی که در جایی دورتر از خانواده زندگی می‌کنند، می‌دانند این دیر گفتن‌ها چه سمی را به روان آدمی تزریق می‌کند. هر ثانیه اضطراب گلویت را چنگ می‌زند که نکند باز اتفاقی افتاده و از تو پنهان کرده‌اند. کافیست تماسی بی‌پاسخ بماند و آنوقت خودت را در لباس عزا تجسم کنی.
تیر نهایی دردآور هم آنجاست که می‌گویند "نگفتیم، نگران‌ نشی" و همین جمله می‌شود هیزمِ آتشِ انتظارِ بدترین اتفاقات.

#اکنون
@melanight

این "دوره، نگیم بهش نگران میشه" یه روز منو سکته میده‌.

به معنای واقعی کلمه ده روزه آفتابو ندیدم. بارون هم نباریده. چندین لایه ابر غلیظ آسمونو تصاحب کردن و از اون بالا زل زدن به ما، و حالاحالاها انگار خیال رفتن ندارن. آسمون یکدست سفیده. هوا بسیار مرطوبه، وقتی راه میری قطرات آب صورتتو خیس میکنه. لباس میشوری دیگه تا ابد خشک نمیشن. خیابونا حس حموم بخار سرد میدن به آدم. خونه نم داره، پنجره رو باز میکنی نم‌های بیشتری وارد میشن. قرص ویتامین دی از رو کابینت چشمک میزنه. سایتای هواشناسی رو ورق می‌زنم و هیچ نقطه نارنجی تو روزهای آینده هم دیده نمیشه. حس می‌کنم وسط یه فیلم علمی تخیلی‌ام که عمر خورشید به پایان رسیده.

#آنسوی_رودخانه
@melanight

اومد نشست کنارمون. موهاش سفید بود و بنظر سنش بالا بود. زمینه کاریمونو پرسید. گفتیم دانشجوی دکتراییم. گفت اهل کجایین و گفتیم ایران. یهو چشاش گرد شد و گفت من جوون بودم ۹ ماه ایران کار کردم. گفتیم جدی؟ کِی؟ گفت زمان شاه. جالبه که دقیقا از واژه "شاه" استفاده کرد نه کینگ. اون داشت از تهران و اصفهان تعریف میکرد و ما با هیجان زل زده بودیم به چشمای آبی مارتین و جوری با ذوق گوش می‌کردیم، انگار که بار اوله، از کشوری به اسم ایران داستان‌ها می‌شنویم.

#قصه_آدمها
@melanight

یه مکمل ویتامین خریدم مخصوص تقویت مغزه. دیروز موقع ناهار اولیشو خوردم و تا شب یه انرژی متفاوتی سراسر وجودم در جریان بود. جوری که بعد از یه روز طولانی تو دانشگاه، شب رسیدم خونه. لباس مهمونی پوشیدم آهنگ گذاشتم رقصیدم. محسن با چشای گرد شده و علم به اینکه من الکل نمی‌خورم گفت مست کردی؟‌ :)))

#اکنون
@melanight

یکی از موارد جالب برام اینه که اینجا درس خوندن و دانشگاه رفتن فقط یکی از مسیرهای آیندست و همه اصرار نمیکنن بچه‌شون بره دانشگاه. تخصص داشتن تو یکسری از مهارت‌ها صرفا با دانشگاه رفتن بدست نمیاد و میشه تو موسسات و کالج‌ها هم دوره گذروند و بعدش کار کرد.
اینجا دانشگاه رفتن مثل ایران خیلی روال و عادی نیست. بخصوص تحصیلات بالاتر مثل کارشناسی ارشد و یا دکترا دیگه چی بشه کسی ادامه بده. بخاطر همینه تو آفیس ما که بالای ۱۰۰ تا دانشجو دکترا هست زیر ده نفر انگلیسی هستن و بقیه از کشورهای مختلف اومدن‌.

#آنسوی_رودخانه
@melanight