شعر دوم کتاب امضای مستقبل با عنوان "برای پسرم" برای تولد ۱۵سالگی پسرم سروده شده.

برای رویاهای دریا
که دارد در چشم‌های تو غنج می‌رود دلش
برای تمام رویاهاش

نه، برای رویاهای چشم‌های تو
که دلم غنج می‌رود برای جذر و مد رویاهاش

برای تو نهالک نورسَم
چرا این‌همه دریا کف می‌کند توی سرم،
وقتی که می‌خندی؟
شعف را در مشت‌هایت غل می‌دهی
عین تیله‌های رنگی جادوئیت.
وقتی هنوز که نخوابدیده‌ای
گل از گلت می‌شکوفد

یادت هست هنوز
یادت می‌آید دیشب کودکی‌ات را؟

۵ بهمن ۱۳۹۵

• میشل فوکو در راه قم و جمکران!

بدون شک میشل فوکو یکی از تاثیرگذارترین فیلسوفان پسا ساختار گرایی است. او شورشی دوران مدرن و مدافع دوران پست مدرنیسم بود...اما زندگی #فوکو روند عجیبی داشت . او آشکارا هم جنس گرایی خود را فریاد می زد و با مردان بسیاری در ارتباط بود...حتا نقل کرده اند که در کشور تونس ، با پرداخت پول ، با پسران نوجوان آن هم در گورستان سکس می کرده است....مهمترین شریک جنسی او آقای #دفر ( همین مرد ریشو که در تصویر می بینید) بود...در واقع این دو زندگی جنسی و روانی مشترکی داشتند... یکی از سیاه ترین نقاط زندگی فوکو این بود که بعد از ابتلا به بیماری ایدز ، این قضیه را پنهان کرد و صدها نفر از پسران و مردان جوان را به این بیماری دچار کرد...اما در زندگی فوکو نقاط سیاه دیگری هم دیده می شود.... عضویت در حزب کمونیست فرانسه و مهمتر از همه طرفداری از انقلاب57 و شخص آیت الله خمینی....این شبهه وجود دارد که روشنفکرانی مانند او بازوهای فرهنگی حمایت غرب از انقلاب روحانیون در ایران بوده اند...او دو بار به ایران سفر کرد .بار اول شهریور 1357 و بار دوم آبان1357 تقریبا سه ماه قبل از انقلاب...در ایران به شهر قم رفت و با روحانیون همنشین شد.حاصل این دو سفر مقالاتی تحت عنوان «ایرانی ها چه رویایی در سر دارند؟» و « ایران روح یک جهان بی روح » بود...« رنه بیتون» درباره او گفته است: « شاید بشود فوکو را به خاطر کمونیست بودنش بخشید اما هرگز نمی توان به خاطر طرفداری از آیت الله خمینی وحمایت از رابطه جنسی با کودکان ، مورد بخشش قرار داد»
@ArtWithoutCensorship
پ . ن۱ : اجازه بدهید درباره میشل فوکو ، نظریه « مرگ مولف » رولان بارت را نادیده بگیریم ، چون زندگی شخصی او زندگی شخصی خیلی ها را به « گا » داده است....
پ .ن ۲: نمی توان انکار کرد که کتاب « تاریخ جنون » و « مراقبت و تنبیه » او شاهکار تکرار نشدنی هستند..

عکسی کم‌تر دیده شده از کالسکه‌سواری شریعتی در اصفهان.

هوس میکده
#گلپا
#آواز_شوشتری
کنسرت اکبر گلپایگانی در تالار رودکی؛ سال ۱۳۵۶
آهنگ: محمد حیدری
شعر: هما میرافشار
ویولن: مهیار فیروزبخت
سنتور: عبدالله معارفی
عود: امیر پازوکی
تنبک: آبتین اجلالی

راهبی از یُوِه‌شَن پرسيد: هنگامی که شخص بی‌حرکت در ذاذن نشسته است به چه چیز می‌اندیشد؟
یوه‌شن پاسخ داد: او درباره‌ی انديشه نکردن می‌اندیشد.
راهب پرسید: چگونه می‌توان درباره‌ی فکر نکردن تفکر کرد؟
یوه‌شن پاسخ داد: با فکر نکردن.@andaromidvari

#پارادوکس
گفتند: عارف که باشد؟ گفت: هستِ نیست بود. (ذکر یحیی بن‌ معاذ)
محبت افراط میل است بی‌میل. (ذکر جنید بغدادی)
وجد، هلاکِ وجد است. (ذکر جنید بغدادی)
می‌گوید و گفتارش نبود. می‌بیند و می‌شنود و دیدار و شنواییش نبوَد. می‌خورد و مزه‌ی طعامش نبوَد. (ذکر شیخ ابوالحسن خرقانی)
نقل از تذکره‌الاولیا/ تصحیح دکتر محمد استعلامی

حق‌تعالی با بایزید گفت که یا بایزید چه خواهی گفت خواهم که نخواهم اُرِیْدُ اَنْ لَااُرِیْدَ (فیه ما فیه)

گفتی که منم نه منم (شرح شطحیات)

حقیقت معارف از معارف بیرون آمدن است (شرح شطحیات)

می‌زنم من نعره‌ها در خامشی (دیوان کبیر)

آسایشگاه

چه‌قدر می‌شود مگر کل ماجرا را تصرف کرد و
روی پوست، دست کشید و
پوسته را شکافت و بیماری تا این مرحله متوقف نماند

چه‌قدر می‌شود مگر در آسایش باشی و
روی نیمکتی آن‌طرف‌تر از نیمکت تنهایی‌ات کلاغی قارقار کند و
چه‌قدر می‌شود تن‌ها تن‌ها تن‌ها تنهایی

از این‌همه تنهایی تنها تنی شکست در گذر
که خواب بود وقتی شامه‌ی بهار را به گلوله می‌بستی
از روی آخرین کیسه‌های شنِ سنگر گذشتی و
در یک حرکت اسلوموشن افیونی دست‌هایت را به شکل طنابی دور هاله‌ی بغض خورشید
گره زدی

تنهاییِ خورشید، تنهایی بود
شکست در تن‌های خودش

تماس‌های شما از طرف قبلا تصمیم می‌گیرد روی
نت‌های تنهایی
بازدید شما حتی اگر ناقض خودش نباشد
روی
تنهایی، طنابِ داری حلقه کرده

تن‌ها تن‌ها تن‌ها
تنهاییِ ریه‌های انباشته از حرف
تنهاییِ حنجره‌‌ی دریده در حرف
تنهاییِ پنجره‌ی گشوده بر حرف

تو با این‌ همه حرفِ تنهایی تنها نیستی که

۲۸ اردی‌بهشت ۱۳۹۲

زهرا حیدری

"الا دختر! که موهای تو بور" بود و شش گلوله به جانت،
ابواب آن خزائن پنهان را
تو با حدیث گشودی
که مایه بگیرد از تو پرنده بودنم،
                                         بودنم.
چیزی بگو
که از حدیث شکافد حدیث* و خون از خون
بگو که پشتِ دری
تا " آتشی که بر دلُم مثل تنوره"، سرد شود.
بگو این دو گونه‌ی گل انداخته
از حمام خون نیامده‌اند،
                   نیامده‌اند،
                    نیامده‌اند،
"مجنون نبودُم، مجنونُم کِردی".

چگونه علف برآمده از استخوان سرت
در روزگار تنگی آب؟
چگونه دست می‌افشانی
در تنگنای گور؟
و به تناول مقصودی
در خشکسال مرگ؟

تو راه دوری نرفته‌ای
و هرچه "کوه و کمر بوی تو داره" هنوز
و ماه
"نشان از طاق ابروی تو ..."

ببین که از حدیث شکافد ترانه و از خون، گل!
چیزی بگو
موهایت را به‌ آن اشارت روشن ببند
و رها نکن این شهر را به حال خودش!

*"از حدیث حدیث شکافد"/ تاریخ بیهقی
آنچه در گیومه آمده از ترانه‌ای خراسانی است.

#زهرا_حیدری