در گسترۀ بی‌کران زندگی، آن‌چه تو را به پرواز درمی‌آورد، بال‌های دانش است. دانشی که نه در قفسه‌های کتاب‌ها محبوس است، نه در دیوارهای کلاس‌های درس محدود می‌شود، بلکه در هر قدم، در هر نفس، در هر تجربۀ کوچک و بزرگ جاری است. زندگی خود را به‌سان کتابی باز کن و هر روز صفحه‌ای جدید از آن را ورق بزن. هر چه بیشتر بخوانی، بیشتر بفهمی و هر چه بیشتر بفهمی، ترس‌هایت رنگ می‌بازند. ترس از ناشناخته‌ها، ترس از شکست، ترس از قضاوت دیگران! همه و همه در برابر نور آگاهی، ذره‌ذره محو می‌شوند.
آموختن، هنر زندگی کردن است. هنر دیدن، شنیدن و حس کردن عمیق‌ترِ جهان اطراف. وقتی زندگی را با تمام وجود درک کنی، دیگر از تاریکی نمی‌هراسی، چون می‌دانی که حتی تاریکی هم چیزی جز بخشی از این سفر نیست. پس بیاموز، برای آن‌که زندگی را عمیق‌تر لمس کنی و از هر لحظه‌اش لذت ببری.
#دلنوشته

@riginebesht

🛑 دمی با حافظ در عاشقی گریز نباشد ز سوز و ساز استاده‌ام چو شمع، مترسان ز آتشم در این بیت، حافظ خویشتن را به شمع مانند کرده است. (شمع را در پارسی، شماله گویند.) همسانی و مانستگی‌ای که حافظ یاد می‌کند، در پیوند با آدمی یک معنا و در پیوند با شمع، معنی دیگری…

روزی زنبوری و ماری با هم بحث می‌کردند. مار می‌گفت: «آدم‌ها از ظاهر ترسناک من می‌ترسند، نه نیشم!» مار برای اثبات حرفش به چوپانی که زیر درختی خوابیده بود، نزدیک شد و به زنبور گفت: «من چوپان را نیش می‌زنم، اما تو بالای سرش سر و صدا کن!»
مار چوپان را نیش زد و زنبور بالای سرش پرواز کرد. چوپان با دیدن زنبور گفت: «ای زنبور لعنتی!» سپس شروع به مکیدن جای نیش و تخلیه زهر کرد و خوب شد.
مار و زنبور نقشه دیگری کشیدند: این بار زنبور نیش زد و مار خودنمایی کرد! چوپان از خواب پرید و همین که مار را دید، از ترس پا به فرار گذاشت. از هیچ ضمادی استفاده نکرد و چند روز بعد، به خاطر ترس از مار و نیش زنبور جان باخت.
این داستان زندگی ماست...
خیلی از مشکلات ما نیز همین‌گونه هستند؛ آدم‌ها گاهی فقط به خاطر ترس از آن‌ها نابود می‌شوند. همه‌چیز به برداشت ما از زندگی برمی‌گردد. پس مراقب تلقین‌های زندگی‌مان باشیم!
@riginebesht

بندۀ عشق شدی ترک نسب کن جامی
که درین راه، فلان بن فلان چیزی نیست

علامه جامی

@riginebesht

این چیزی‌ست که خیلی‌ها متوجه آن نمی‌شوند: متضاد خوشحالی عصبانیت یا ناراحتی نیست. اگر شما عصبانی یا ناراحت هستید، یعنی هنوز دغدغهٔ چیزی را دارید. این یعنی هنوز چیزی اهمیت دارد. این یعنی شما هنوز امید دارید. نه. متضادِ خوشحالی، ناامیدی‌ست، افقی خاکستری و بی‌پایان از تسلیم‌شدگی و بی‌تفاوتی. یعنی اعتقاد به این‌که همه‌چیز به فنا رفته! پس اصلاً چرا خودمان را به زحمت بیندازیم؟! ناامیدی نوعی پوچ‌گراییِ سرد و افسرده‌کننده است، احساسی که می‌گوید هیچ‌چیز اهمیت ندارد، پس گندش بزنند!

•مارک منسن

@riginebesht

به نام نیکو مُردن، بِهْ که به ننگ زیستن.

قابوس‌نامه

@riginebesht

هر که می‌گرداند از ما روی، ممنونیم ما

@riginebesht

زین هم‌رهانِ سست‌عناصر دلم گرفت
شیرِ خدا و رستمِ دستانم آرزوست

مولوی
@riginebesht

سعادت زادۀ علل خارجی نیست، بلکه معلول ادراک ما از سعادت است و انسانی که به تحمل رنج‌ها خو گرفته باشد، ممکن نیست بدبخت باشد.

? کودکی، نوباوگی، جوانی، لئو تولستوی، ص ۱۹۹.
@riginebesht

آدمی مخفی‌ست در زیر زبان
این زبان پرده‌ست بر درگاه جان

مولانا
@riginebesht