نه چون دیگر مردگان
که به خاک برمی‌گردند
با تشریفاتی درخور
اول چشم هاشان را فراموش می‌کنند
بعد لب‌ها
دست‌ها

ما اما فسیل شدیم
در چند ثانیه
خاکستر ما دودی بود
که هوای شب را آلوده کرد
و نسیمی که سیم‌های رابطه را...

فرق می‌کند
لذت خنجری در سینه
که تا اعماق کودکی به پیش می‌رود
گلوله عاشقی که به پیشانی‌ات فکر می‌کند
فرق می‌کند
با بمبی که شانه‌های عزاداران را خمار می‌گذارد

بر کدام بدن،
بر کدام جنازه نماز می‌خوانید
حتی پوکه‌ای نماند از استخوان مان
و موریانه‌ها خواهند گفت:
"چه مرده های بی برکتی!"

_الیاس علوی

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

امروز نمی گویم دوست ات دارم
چه بسا فردا هم نگویم
تا زمین شکوفه ای ببار آورد نه ماه طول می کشد
و شب چه عذاب ها خواهد چشید
تا ستاره ای را به دنیا بیاورد
و انسان هزاران سال منتظر می ماند
تا پیامبری ظهور کند
پس تو چرا کمی صبر نمی کنی
تا معشوقه ی من شوی

_نزار قبانی

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

بسياری نمی‌دانند
وقتی رژه می‌روند

دشمن پيش قراولشان است
صدايی كه به آنها فرمان می‌دهد
صدای دشمنانشان است.

آن كه از دشمن سخن می‌گويد
خود دشمن است!

_برتولت برشت

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

بر تمام زیباییها گریستم

که هیچ زیبایی ای مانا نیست.
مزرعه گلهای وحشی 
چون چارقدی بر گردن مسین زن آفتاب سوخته
مادر سال، پرستار بذرها
باد شمالی می‌وزد
گلهای زرد پاره پاره می‌شوند، از هم می‌درند...
زیباییهای تازه.
وزش با‌د شمال‌غرب
و نخستین ذرات برف.

کهنه‌ها می‌روند

هیچ یک نمی‌مانند.

شعر: کارل سندبرگ | ترجمه: احمد پوری

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

آن چیز
که مرا از همه کس
و از همه چیز
جدا کرده
تو هستی
تو همان حقیقت جهان هستی
که به لباس همه کس
و همه چیز در آمده ای
ولی جز در خانه قلب من
تو را آرامی نیست

_بیژن جلالی

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

مه من هنوز عشقت دل من فگار دارد
تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد
نه بلای جان عاشق شب هجرت است تنها
که وصال هم بلای شب انتظار دارد
تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانی
که شراب ناامیدی چه قَدَر خمار دارد
نه به خود گرفته خسرو پی آهوانِ ارمن
که کمند زلف شیرین هوس شکار دارد
مژه سوزن رفو کن نخ او ز تار مو کن
که هنوز وصلهٔ دل دو سه بخیه کار دارد
دل چون شکسته‌سازم ز گذشته‌های شیرین
چه ترانه‌های محزون که به یادگار دارد
غم روزگار گو رو پی کار خود که ما را
غم یار بی‌خیالِ غم روزگار دارد
گل آرزوی من بین که خزان جاودانیست
چه غم از خزان آن گل که ز پی بهار دارد
دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن
نه همه تنور سوز دل شهریار دارد

_شهریار

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

آفتاب
هر چه دارد
به آسمان بخشیده
و دریا
با وسعت خود
آسمان را در آغوش دارد
من اما
این همه را
در دو چشم خود جا داده ام.

_حسام فتحی

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

‍ و تو،
آیا توانستی؟

بیدرنگ من لکه‌دار کردم نقشه‌ی روزمرگی را،
رنگ پاشان از لیوانم؛

من نشان دادم بر بشقاب ژله
سراشیب آرواره‌های اقیانوس را
بر پولکهای یک ماهی کنسرو

من رمز گشودم از فراخوان لب‌های نو.

و تو، آیا توانستی
تصنیفی بسازی،
برای فلوت زدن با لوله‌ی فاضلاب؟

_ولادیمیر ماياكوفسكی

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

اگر که بیهوده زیباست شب
برای چه زیباست شب
برای که زیباست؟
شب رود
رود بی انحنای ستارگان
که سردمی گذرد
و سوگواران دراز گیسو
بر دو جانب رود
یادآور کدام خاطره را
با قصیده ی نفس گیر غوکان
تعزیتی می کنند
به هنگامی که هر سپیده
به صدای هر آواز دوازده گلوله
سوراخ
میشود؟
اگر که بیهوده زیباست شب
برای که زیباست شب
برای چه زیباست؟...

_احمد شاملو

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در این باران
می‌خواستم تو
در انتهای خیابان نشسته
باشی
من عبور کنم
سلام کنم
لبخند تو را در باران
می‌خواستم
می‌خواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
دنیا را ببینم
رنگ کاج را ندانم
نامم را فراموش کنم
دوباره در آینه نگاه کنم
ندانم پیراهن دارم
کلمات دیروز را
امروز نگویم
خانه را برای تو آماده کنم
برای تو یک چمدان بخرم
تو معنی سفر را از من بپرسی
لغات تازه را از دریا صید کنم
لغات را شستشو دهم
آنقدر بمیرم
تا زنده شوم

_احمدرضا احمدی

#عصیان_کلمات

https://t.me/Osyangary