رسول علیزاده، طراح صحنه و لباس در پاسخ به این‌که چه طراحی مدنظر بوده است، گفت: این فیلم را دوست دارم و با آن لحظه به لحظه زندگی کردم. من در این منطقه زندگی می‌کنم و تک تک لوکیشن‌ها برای فیلمبرداری طبق فیلم دستکاری شده بود. دوست داشتم هیچ‌کس را در این فیلم بد نبینیم چرا که همه خوبند و ما باید زاویه‌مان را پیدا کنیم. چنین فیلم‌هایی در سینمای ما کم است و امیدوارم بیشتر شود. امسال در فضای شهری هم کار دارم ولی این کار را در فضای روستایی بسیار دوست دارم.
.
علی مغازه‌ای، آهنگساز درباره موسیقی این فیلم توضیح داد: وقتی فیلم را دیدم بسیار لذت بردم و احساس کردم با فیلمی طرف هستم که اگر یک فیلمساز خارجی ساخته بود همه از آن تعریف می‌کردند. از من خواسته شد بدون بودجه برای این فیلم کار کنم. تخصص من در موسیقی اقوام است. این فیلم از دید من فراتر از سرگرم‌کنندگی بود و بحث‌های فلسفی در آن می‌دیدم. در فیلم افرادی که در جست و جوی رسیدن به زایش، زندگی و کار و فرزندآوری‌شان بودند. این فیلم برای من تجربه بسیار ارزشمندی بود. امیدوارم سه گانه بودن آن با همین کیفیت پیش برود.
.
ناصر محبی، بازیگر این فیلم درباره استفاده از تجربه حضور در برنامه «خندوانه» گفت: «خندوانه» در مسیر موفقیت من بسیار تأثیرگذار بود و بیشتر اتفاقات خوب برای من بعد از «خندوانه» افتاد که برای همین از رامبد جوان تشکر می‌کنم. در پیش‌تولید این فیلم به من گفته شد نقش اکبر در فیلم نقش بسیار مهمی است؛ روی آن فکر کردم و توانستم نقش را نزدیک به کاراکتر دربیاورم، چرا که نباید برای اهالی روستا دوست داشتنی به‌نظر می‌آمد. اکبر در فیلم بسیار تنها و مظلوم بود. اولین فیلم سینمایی زندگی‌ام را با رضا جمالی شروع کردم که امیدوارم این همکاری و دوستی را ادامه دهیم.

نشست رسانه‌ای فیلم سینمایی «سونسوز» با حضور رضا جمالی نویسنده و کارگردان، سلمان عباسی تهیه‌کننده، ناصر محبی، بهروز الله‌وردی‌زاده، حمدالله سلیمی بازیگر، عبدالله شکری مدیر فیلم‌برداری، علی مغازه‌ای آهنگ‌ساز و رسول علیزاده طراح صحنه و لباس برگزار شد.
.
در ابتدای این نشست رضا جهانی با یادی از همکاران درگذشته و گرامیداشت یاد آن‌ها در پاسخ به این‌که چرا روایت مستندگونه برای فیلم انتخاب کرده است، گفت: روایت فیلم طوری است که می‌خواستم قصه باورپذیری به مخاطب ارائه دهم برای همین این سمت آمدم. دوست داشتم در مرز داستان‌گویی و مستند روایت داشته باشم و به این موضوع در فیلم‌های کوتاهی که داشتم نیز توجه کرده‌ام.
.
وی در پاسخ به این‌که آیا فیلم بر اساس تجربه واقعی بوده یا خیر بیان کرد: موضوع فیلم پیرامون روایت‌هایی است که از یک اتفاق شنیدم و برایم جذاب بود. فردی به‌خاطر این‌که همسرش بچه‌دار نمی‌شد تصمیم گرفت دوباره ازدواج کند و زن دوم گرفت و از آن زن هم بچه‌دار نشد. این ایده در ذهن من شکل گرفت که چقدر می‌تواند موقعیت حساس و نمایشی باشد.
.
جمالی ادامه داد: در سال ۱۳۹۰ بر حسب این موضوع فیلم کوتاهی ساختم و داستان آن را نوشتم و بعد آن را بسط دادم. در فرم و ساختار آن باید به دنبال دنیایی می‌گشتم که ما به‌ازای بیرونی داشته باشد؛ بنابراین موضوع را پرورش دادم. پس از ساخت فیلم کوتاه این مسئله همچنان ذهن مرا درگیر کرد. از آنجا که فیلم کوتاه مخاطب محدودتری دارد فکر کردم می‌تواند این موضوع تبدیل به یک فیلمنامه بلند شود. دلیلی که سعی کردم به سمت مستند بروم چنین روستاهایی بوده که مردان آن به‌ خاطر این‌که نمی‌توانستند به دکتر مراجعه کنند از این دست اتفاقات برایشان زیاد افتاده است.
.
وی درباره انتخاب زبان فیلم و ارتباط مخاطبان بیشتر با آن گفت: به‌نظرم اگر اثری تولید می‌شود و قصه‌ای روایت می‌شود باید به فرهنگ آن احترام بگذاریم. زبان فرهنگ است و نمی‌توانید آن را نادیده بگیرید. اگر زبانش را بگیرید، اصالت آن اثر را نیز از آن گرفته‌اید. فیلم باید لحن خوب داشته باشد و مخاطب را جذب کند. فکر می‌کنم آن ارتباط برقرار شد. من متکی به روان بودن و باورپذیر بودن داستان هستم. در فیلمسازی ساده گرفتم و تجربه کردم و همان مسیر و جریان فیلم‌های کوتاهم را ادامه می‌دهم.
.
جمالی در ادامه گفت: ما هر چقدر این تنوع سینمایی و قومیت را ادامه دهیم سینمای ما غنی‌تر خواهد شد. سینمای ما به فیلم و قصه خوب و روایت متفاوت نیاز دارد. احساس می‌کنم در این فیلم بلند هم بازخوردهای عالی گرفتم. امیدوارم از این جریان در سینمای ایران حمایت کنیم. چرا که هر چه به این سمت برویم سینمای ایران جذاب‌تر و زیباتر می‌شود.
.
وی ادامه داد: فیلم‌های آذری‌ زبان مخاطب خود را دارد و مخاطب دوست دارد از فرهنگ خود در سینمای ایران ببیند و از آن به‌ خوبی استقبال می‌کند. همین امر رقابت خوبی میان فیلمسازان شکل می‌دهد و جریان‌ساز می‌شود.
.
جمالی درباره این‌که برای ساخت چه موضوعی امکان تولید نداشتید، بیان کرد: فیلم‌های کوتاهم را جسورانه می‌سازم چون برگشت سرمایه در آن مطرح نیست. دوست دارم موضوعی که برایش دغدغه دارم را بسازم و عکس‌العمل‌ها را درباره آن بدانم. دوست دارم فیلم‌هایم سه‌گانه شوند و بعد از «پیرمردها نمی‌میرند» و «سونسوز» فیلم دیگری در همین راستا بسازم. فیلم‌هایی با این موضوعات نگاه متفاوتی به زندگی و سینما دارند. همیشه از فیلم‌های کوتاهم تأثیر گرفته‌ام.
.
این کارگردان درباره کار با نابازیگر نیز گفت: قصه فیلم ایجاب می‌کرد به سمت زبان آذری برویم. برخی از بازیگران تئاتری بودند و برخی در تلویزیون اردبیل کار کرده بودند. مریم مومنی در نقش دکتر، اردبیلی است و مشکل زبان را نداشت و لهجه را در بازی‌هایش کنترل می‌کرد و بسیار باهوش بود. به این دلیل سعی کردیم از نابازیگران استفاده کنیم که پیدا کردن بازیگر مسن در شهرستان محدود بود. انتخاب تک تک بازیگران همانند بازیگران اصلی برایم مهم بودند.
.
در بخش دیگری از این نشست، سلمان عباسی، تهیه‌کننده فیلم گفت: این فیلم حاصل تلاش تمام همکاران در این فیلم است. بیشترین دغدغه‌ام در فرهنگ و سنت کار کردن با موضوعاتی از این دست بود. در وهله اول از صدا و تصویر سعی کردیم بومی‌سازی کنیم، بنابراین به فرهنگ و جغرافیای منطقه و همچنین اصالت آن در داستان وفادار بودیم و انتخاب زبان آذری نیز از همین رو بود.
.
عبدالله شکری، مدیر فیلمبرداری نیز در پاسخ به این‌که چگونه فضاهای فیلم را برای فیلمبرداری انتخاب کردید، گفت: با کارگردان به این نتیجه رسیدیم که دو دوربین استفاده کنیم که یکی از آن‌ها دوربین خود کارگردان باشد و در نور و قاب‌بندی تلاشمان این بود که این منطقه را بشناسیم. طبیعت این منطقه را می‌شناختیم و تلاش کردیم از جذابیت‌های بصری آن استفاده کنیم.
.

نشست خبری فیلم «بازی خونی» با حضور حسین میرزامحمدی کارگردان، مسعود هاشمی‌نژاد فیلمنامه‌نویس، ارسطو خوش‌رزم، لیندا کیانی، سارا حاتمی، کیسان دیباج، پیام احمدی‌نیا، شادی مختاری بازیگران و سعید پروینی تهیه‌کننده عصر امروز (۱۲ بهمن ماه) در سالن اصلی مرکز همایش‌های برج میلاد برگزار شد.
.
در ابتدای نشست، مسعود هاشمی‌نژاد در خصوص نگارش فیلمنامه این فیلم گفت: «بازی خونی» اثری درام - تاریخی است که در کنار استنادهای تاریخی، بخش‌هایی از آن با تخیل و پرداخت دراماتیک همراه بوده تا بار احساسی و تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد.
.
در ادامه، شادی مختاری درباره نحوه ارتباط خود با موضوع تاریخی فیلم گفت: من همیشه به فیلم‌های تاریخی، به‌ویژه تاریخ معاصر، علاقه داشتم. مطالعات زیادی در این زمینه داشته‌ام و همین امر کمک کرد که ارتباط بهتری با نقش خود برقرار کنم. سال گذشته نیز تجربه‌ای مشابه داشتم و بازی در چنین نقش‌هایی برایم چالش‌برانگیز و جذاب است.
.
حسین میرزامحمدی کارگردان اثر در پاسخ به تغییر مسیر او از پرداختن به موضوعات اجتماعی به ژانر امنیتی و تاریخی بیان کرد: فیلم قبلی من در ژانر معمایی – جنایی بود، اما این بار تصمیم گرفتم درام تاریخی معاصر را با زیرلایه‌های جاسوسی و معمایی تجربه کنم. تلاش کردم که اشتراکات و تفاوت‌های این دو ژانر را به‌خوبی در فیلم لحاظ کنم.
.
سارا حاتمی نیز درباره تجربه بازی در این فیلم اظهار داشت: همواره زیستن در شخصیت‌هایی که فاصله زیادی با سیستم شخصی و زندگی واقعی من دارند، برایم جذاب بوده است. علاقه‌مندم که نقش‌های متفاوت را تجربه کنم و از تکرار کارهای مشابه پرهیز کنم. حضور در این فیلم یکی از چالش‌برانگیزترین تجربه‌های بازیگری من بود، اما در عین حال بسیار لذت‌بخش. تفاوت اصلی این نقش با سایر نقش‌هایی که تاکنون ایفا کرده‌ام، همین فاصله عمیقی است که میان شخصیت من و این شخصیت وجود دارد.
.
کیسان دیباج نیز افزود: کارهای این‌چنینی چون در واقعیت اتفاق افتاده و مصداق دارد، بسیار جذاب است و در ابتدای کار یک متن خوب می‌خواهد که به‌نظرم نویسنده کار از پس آن برآمده است.
.
پیام احمدی‌نیا درباره چالش‌های بازی در «بازی خونی» توضیح داد: گروه بسیار خوبی داشتیم و چند ماه در جنگل‌های شمال کار کردیم. شخصیت خلیل ما به ازایی داشت که در «ماجرای نیمروز» هادی حجازی‌فر آن را بازی کرده بود و من سعی کردم شخصیتی شبیه به آن بازی نکنم. سعی کردم تا جایی که توان داشتم چیزی به این فیلم اضافه کنم و این شخصیت در کنار چریک بودن آدم دوست‌داشتنی باشد.
.
ارسطو خوشرزم درباره تجربه حضور در یک فیلم تاریخی عنوان کرد: من تاکنون در آثار متعددی با موضوعات مختلف بازی کرده‌ام، اما این فیلم برایم جذابیت خاصی داشت، زیرا به یک واقعه کمتر پرداخت شده اشاره دارد. امیدوارم این اثر بتواند به عنوان یک مرجع سینمایی برای روایت یک واقعه تاریخی مطرح شود. این موضوع بسیار بکر بود و به قائله آمل می‌پرداخت دوست داشتم در فیلمی باشم که اگر در جایی از این قائله تاریخی اسم برده شد از تنها فیلمی که درباره آن ساخته شده نیز یاد شود.
.
کارگردان «بازی خونی» درباره سؤالی که در خصوص استفاده زیاد از موسیقی در فیلم مطرح شد، توضیح داد: ما تلاش کردیم فضاسازی مبتنی بر اتمسفر داشته باشیم. موسیقی در این فیلم تنها یک عنصر شنیداری نیست، بلکه در خلق جهان فیلم نقش مهمی دارد. ما تصمیم گرفتیم از موسیقی‌هایی که بیشتر برای فضاسازی هستند، استفاده کنیم تا حال و هوای اثر را تقویت کنیم.
.
در پایان نشست، یکی از خبرنگاران درباره منابع تاریخی مورد استفاده در فیلم سؤال کرد و کارگردان توضیح داد: علاوه بر مستندات تصویری و عکس‌های واقعی از وقایع آن دوران، تحقیقات گسترده‌ای در حوزه جنگ شهری و طراحی میزانسن‌ها داشتیم. منابع مکتوب مختلفی مطالعه شد، از جمله کتاب‌هایی که برخی قابل‌ ذکر نیستند. همچنین تحقیقات شفاهی نیز با افراد مرتبط انجام گرفت تا روایت فیلم به واقعیت نزدیک باشد.

یکی از سینماگران پیشنهاد داده که حالا که قرار است مردها این‌قدر در فیلم‌های ایرانی برقصند، ریتم یاد بگیرند و تمرین کنند!
.
مجید میرفخرایی طراح صحنه با سابقه سینمای ایران در بانی‌فیلم نوشت: فریدون جیرانی در مصاحبه‌ با یکی از هنرمندان از او پرسیده بود که چرا در فیلم‌های فارسی اخیر رقص مردان زیاد شده؟!… و اما جواب آن پرسش؛ به دور از فرافکنی، پاسخ این است که «رقص» در سینمای ما به سخره گرفته شده، در صورتی که در سینمای جهان به خصوص سینمای هند، رقص بسیار جدی و گاهی مقدس است.
.
من شاهد بودم که رقص در بالیوود تا چه اندازه جدی است. استودیوهای زیادی چندین طبقه از ساختمان خود را اختصاص به تمرین رقاصان داده‌اند. سازندگان فیلم به این استودیوها سفارش می‌دهد، کارگردان برای‌شان سناریو را می‌فرستد و طراح رقص بر اساس سناریو و خواسته کارگردان چندین نوع رقص را طراحی می‌کند که کارگردان از میان اجرای آنان، رقص مورد نظر فیلم خود را انتخاب می‌کند.
.
اما در سینمای ایران تلقی نادرستی از رقص وجود دارد، به این شکل که تعدادی هنرپیشه مرد بدون آموزش کافی و در نظر نگرفتن ریتم آهنگ، فقط با انجام حرکاتی مسخره و لودگی، با یک آهنگ خوانندگان پاپ آن‌طرف آبی می‌رقصند تا با این کارشان ضمن فراهم کردن خوشایند کارگردان و تهیه‌کننده، گیشه را هم فتح کنند و در مسابقه بالا قرار گرفتن در جدول فروش رکوردهای فروش گیشه سینماها را نیز دست آورند!
.
روشن است فیلم پرفروشی با استفاده از چنین مدل‌هایی، الزاماً نمی‌تواند فیلم خوبی باشد. این‌چنین تولیداتی فقط جیب تهیه‌کنندگان‌شان را پر پول می‌کند. نکته تأسف‌آور و عجیب‌تر چنین فیلم‌هایی این است که بازیگران خوب و با سابقه سینمای ما هم به این مسخره‌بازی‌ها تن می‌دهند.
.
اگر لزوم اجرای رقصی مردانه در فیلمی، به محتوای آن کمک می‌کند باید از طرف کارگردان جدی گرفته شود، اما مسلم است که باید از انجام حرکت‌های لوده و مسخره‌بازی به جای رقص پرهیز کنند، اگر حتی مقتضیات گیشه و تضمین فروش وجود چنین حرکاتی را ایجاب می‌کند، حداقل آقای کارگردان تأکید کند که رقص بازیگران، با ریتم آهنگ همخوان و درست اجرا شود…!

مهدی نقویان، رئیس مرکز سیمافیلم در گفت‌وگویی با ایسنا درباره جزئیات ساخت فصل جدید «دودکش» و روند ساخت «پایتخت» هم به گفت‌وگو پرداخت.
.
نقویان در پاسخ به این‌که آیا تلویزیون قصد پخش «۸۷ متر» را ندارد؟ توضیح داد: صدا و سیما به دلایلی تصمیم گرفت این سریال را پخش نکند، همکاری صد درصد هم برای فروش آن دارد که امیدواریم به نتیجه برسد. پیش از این هم با حضور آقای عیاری دو - سه پلتفرم کار را دیدند ولی هنوز به نتیجه نرسیده‌ایم. ما هم اختیار تام به آقای عیاری داده‌ایم که اگر جایی برای فروش کار مذاکره‌ کردند همکاری کنیم.
.
به گفته نقویان سریال «۸۷ متر» به تازگی در ۳۵ قسمت تدوین شده است.
.
رئیس مرکز سیمافیلم درباره جزئیات ساخت فصل دوم «دودکش» نیز توضیح داد: فصل دوم‌سازی یکی از عملکردهای جدی تلویزیون است که روی آنتن می‌بینید و در آینده هم بیشتر خواهید دید. سریال «دودکش» هم از این قضیه مستثنی نیست و ما هم استقبال کردیم که فصل جدید آن ساخته شود؛ منتهی کیفیت فیلمنامه برای صدا و سیما مهم است.
.
وی افزود: فیلمنامه فصل جدید این سریال در دفتر فیلمنامه و جای دیگری غیر از سیمافیلم باید به تأیید برسد و در حال حاضر طرح جدیدی از سوی تیم سازنده پیشنهاد شده، اما باید از نظر کیفی فیلمنامه مورد تأیید نهایی قرار بگیرد. نه تنها «دودکش» بلکه از بقیه برندها هم استقبال می‌کنیم و «دودکش» هم یکی از آن کارهاست و اکنون در مرحله ارائه طرح است و هنوز به تصویب نرسیده است.
.
نقویان در پایان درباره‌ حضور علیرضا خمسه در «پایتخت» نیز گفت: ورود این شخصیت به «پایتخت» پرونده بسته‌ای نیست و تیم سازنده تلاش می‌کند به بهترین شکل این شخصیت را بیاورد ولی هنوز چیزی مشخص نیست.

مهلت ارسال آثار از سوی کشورها به آکادمی اسکار پایان یافته و آکادمی در حال بررسی شرایط فیلم‌های معرفی شده برای احراز شرایط رقابت در شاخه بهترین فیلم بین‌المللی است و به‌زودی فهرستی از فیلم‌های واجد شرایط را منتشر می‌کند.
.
بر اساس آخرین پیش‌بینی اسکات فینبرگ، تحلیلگر ارشد فصل جوایز سینمایی از نشریه هالیوود ریپورتر، در حال حاضر شش فیلم جزو شانس‌های اصلی اسکار بین‌المللی ۲۰۲۵ شناخته می‌شوند که دارای پخش‌کننده در آمریکا هستند و دیگر آثار عمدتا هنوز در پی یافتن پخش‌کننده در ایالات متحده هستند.
.
فیلم «امیلیا پرز» ساخته ژاک اودیار که نماینده سینمای فرانسه است در صدر شانس‌های اصلی اسکار بین‌المللی قرار دارد. کمپانی بزرگ نت‌فلیکس پخش‌کننده این فیلم در آمریکاست.
.
در رتبه دوم، فیلم «من هنوز این‌جا هستم» ساخته والتر سالاس قرار دارد که از سوی برزیل به اسکار معرفی شده است. کمپانی بزرگ سونی، پخش‌کننده این فیلم در آمریکاست.
.
فیلم فارسی زبان «دانه انجیر معابد» ساخته محمد رسول‌اُف که نماینده آلمان در اسکار ۲۰۲۵ خواهد بود نیز از سوی کمپانی نئون پیکچرز در آمریکا اکران می‌شود.
.
«آماند» ساخته هالفدان اولمان توندل نماینده سینمای نروژ نیز جزو چند شانس‌ اسکار بین‌المللی از سوی هالیوود ریپورتر معرفی شده که از «IFC Films» در آمریکا اکران می‌شود.
.
«دختری با سوزن» ساخته مگنوس فن هورن نماینده دانمارک به همراه مستند «داهومی» (نماینده سنگال) نیز هر دو از سوی کمپانی «Mubi» در آمریکا اکران می‌شوند.
.
سینمای ایران نیز در حالی خود را در رقابت شاخه بهترین فیلم بین‌الملی‌ می‌بیند که «در آغوش درخت» فیلم برگزیده ایران در حال حاضر پخش‌کننده‌ای در آمریکا ندارد؛ امتیازی که به ویژه در حوزه رقابت‌ اسکار بین‌المللی، می‌تواند تأثیر بسزایی بر موفقیت فیلم داشته باشد.
.
داشتن یک پخش‌کننده آمریکایی معتبر برای یک فیلم، به ویژه در حوزه رقابت‌های اسکار بین‌المللی، می‌تواند تأثیر بسزایی بر موفقیت آن فیلم داشته باشد. پخش‌کنندگان آمریکایی دارای شبکه‌های توزیع گسترده‌ای هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد فیلم را به راحتی به سینماها و شبکه‌های تماشا بینندگان بیشتری در ایالات متحده و دیگر کشورها برسانند و به شناخته شدن فیلم در میان اعضای آکادمی اسکار کمک می‌کند.
.
این پخش‌کنندگان معتبر معمولاً بودجه و منابع بیشتری برای تبلیغات و بازاریابی فیلم نیز اختصاص می‌دهند که شامل برگزاری رویدادها، پیش‌نمایش‌ها و کمپین‌های رسانه‌ای می‌شود که می‌تواند تعاملات مثبت با منتقدان و رأی‌دهندگان اسکار را به همراه داشته باشد. آن‌ها معمولا تجربه دست‌یابی به جوایز اسکار را دارند و می‌دانند که چه اقداماتی برای جلب توجه رأی‌دهندگان موثر است. آن‌ها می‌توانند استراتژی‌هایی را برای کمپین‌های جوایز طراحی کنند که به جذب رأی‌دهندگان کمک کند.
.
از سوی دیگر، یک پخش‌کننده معتبر می‌تواند به اعتبار فیلم افزوده و آن را در بین دیگر آثار متمایز کند. این اعتبار می‌تواند به فیلم کمک کند تا در میان رأی‌دهندگان اسکار برجسته‌تر شود.
.
بررسی اسکار در شاخه بهترین فیلم بین‌المللی حداقل در چند سال اخیر حاکی از آن است که فیلم‌ها حتی برای رسیدن به فهرست ۱۵ تایی نامزدهای اولیه در این شاخه، اغلب دارای دو امتیاز هستند: رونمایی در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی و اکران در آمریکا.
.
پخش بین‌الملل فیلم سینمایی «در آغوش درخت» بر عهده مرکز بین‌الملل سوره است، اما هنوز خبری درباره اکران احتمالی فیلم در آمریکا منتشر نشده است.
.
مارال بنی‌آدم، جواد قامتی، روح‌الله زمانی، اهورا لطفی و رایان لطفی بازیگران «در آغوش درخت» هستند.
منبع: ایسنا

به گزارش #سینماتایم، طی حکمی از سوی رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی، منوچهر شاهسواری به عنوان دبیر چهل و سومین جشنواره فیلم فجر منصوب شد و با تفکیک بخش بین‌الملل از ملی، برگزاری مستقل آن به زمان مورد توافق با اتحادیه بین‌الملل انجمن تهیه فیلم موکول شد.
.
در حکم شاهسواری آمده است: «نظر به تخصص، تعهد و تجارب ارزشمند جنابعالی در حوزه سینما به موجب این حکم شما را به عنوان دبیر چهل و سومین جشنواره فیلم فجر منصوب می‌نمایم. امید است با بهره‌گیری از همکاری و همفکری اهالی فرهیخته سینما، کلیه صنوف سینمایی و تجارب ارزشمند گذشته و در راستای سیاست‌های کلان دولت چهاردهم در حوزه فرهنگ، برای تحقق وفاق ملی، در برگزاری جشنواره موفق باشید.»
.
در ادامه این حکم با اشاره به تفکیک بخش ملی از بین‌الملل آمده: «شایان ذکر اینکه نظر به اهمیت و نقش ویژه سینما در پیشبرد دیپلماسی فرهنگی و عمومی جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور و حضور جشنواره بین‌المللی فیلم فجر در میان ۱۴ جشنواره برتر رقابتی عضو اتحادیه بین‌المللی انجمن تهیه‌کنندگان فیلم، بخش بین‌الملل این رویداد به صورت جداگانه در زمان مورد توافق با اتحادیه مزبور، برگزار خواهد شد.
.
بدیهی است کلیه موسسات و معاونت‌های سازمان، همکاری لازم را در برگزاری باشکوه جشنواره معمول خواهند داشت.»
.
فریدزاده همچنین از تلاش‌های محمد خزاعی در فراهم‌سازی مقدمات برگزاری دوره ۴۳ جشنواره فیلم فجر قدردانی کرد.

دست به دامن الفاظی سطحی و زننده مثل «قرص‌های افزایش فلان» شدن یا «من تنهام بیام بچسبم به تو»، جایشان هر کجا باشد، دست کم نباید در سریال‌های مهران مدیری ردی از آن‌ها یافت. ما از مدیری توقع داریم در ساده‌ترین دیالوگ‌های آدم‌هایش هم یک تنه اجتماعی و نیش سیاسی بیابیم. نه این مزخرفات خاله زنکی.
.
خودش از همان بدو فعالیت و «ساعت خوش» تا «پاورچین»، «شب‌های برره»، «قهوه تلخ»، «مرد هزار چهره» و بقیه کارهایش یادمان داد که کمدی فقط خنده‌های الکی نیست و «مزه‌اش» به «زهرش» است.
.
کمدی‌پردازی که سریال‌هایش همیشه جلوتر از زمان خود بوده‌اند، حتی اگر قرار باشد سمت شوخی‌های جنسی برود، انتظار آن است سنجیده‌تر عمل کند. نه این‌قدر رو و نخ‌نما. چه پای پیمان قاسم‌خانی وسط باشد و چه نه، مدیری همیشه امضای مشهود خودش را روی کار زده.
.
«قهوه پدری» کار جدید مدیری با متن امیر برادران، هنوز نیامده موجی از نظرات منفی را به دنبال داشته. مجموعه‌ای که به‌نظر، مدیری برای جذب طیف متنوعی از بینندگان، تن داده تا ملغمه‌ای از چیزهای بی‌ربط را در آن بریزد. شیوه گزینش بازیگران و حتی انتخاب موسیقی، «قهوه پدری» را تبدیل کرده به سریالی بی‌نمک و ناهمگون.
.
چفت نشدن سام درخشانی با ژاله صامتی که این‌جا بی‌دلیل مدام با تُن صدای بلند صحبت می‌کند، به‌عنوان زوج احتمالاً به‌خاطر تلقی اشتباه از جواب دادن مقطعی زوج صامتی - پژمان جمشیدی در «زیر خاکی» بوده. جواد رضویان گویش جدید نامفهومی رو کرده که همین عدم وضوح، خندیدن به آن را در حد همان چند جمله اول محدود می‌کند.
.
مجید نوروزی حتی با لحاظ سریالی مثل «سیاه چاله»، ربطی به فضای کارهای مدیری ندارد. ملیسا ذاکری با صداسازی اغراق‌آمیزی، انگار نقشی که قرار بوده به ویشکا آسایش برسد را قاپ زده. بیتا سحرخیز که اصلاً کمدین نیست. مگر حامد آهنگی که در عین مهارتش در اجرا، اصولاً بازیگر خوبی نیست، بتواند در قسمت‌های آتی به داد «قهوه پدری» برسد. این شکل از معرفی غلو شده و لوس کاراکتر خود مدیری هم بعید است به نتیجه ایده‌آلی منتهی شود.
.
ترکیبی از گزیده ترانه‌های لس‌آنجلسی محبوب به شیوه کمدی‌های آبکی این روزهای سینما، رپ فارسی و ترانه «انسان» از هنرمند بریتانیایی رگ‌ن‌بون من- که این آخری باید سلیقه خود مدیری باشد - فقط به نوعی شلوغی و عدم تناسب در محتوای موسیقایی سریال دامن زده. مثل بقیه ارکانش!
.
خلاصه که استارت «قهوه پدری»، ناامیدکننده و بی‌مزگی محض بود و بس!

در جلسه اخیر هیأت مدیره کانون کارگردانان سینمای ایران، محسن امیریوسفی به دلیل حضور در هیأت مدیره خانه سینما و طبق قانون از ریاست این کانون استعفاء داد و فریدون جیرانی به اتفاق آراء ریاست کانون کارگردانان را به عهده گرفت.
.
فریدون جیرانی با قدردانی از محسن امیریوسفی بخاطر پذیرفتن نمایندگی کانون در انتخابات خانه سینما، از هشت سال ریاست او در سه دوره هیأت مدیره کانون کارگردانان سینمای ایران تقدیر کرد و انتخاب او به عنوان نائب رییس هیأت مدیره خانه سینما را تبریک‌ گفت.
.
محسن امیریوسفی هم ضمن تشکر و تبریک به فریدون جیرانی گفت، تا پایان این دوره همچنان در کنار اعضای هیأت مدیره کانون کارگردانان وظایف صنفی خود را انجام می‌دهد و علیرغم پیشنهاد و اصرار هیأت مدیره، مسئولیت جدیدی را در کانون کارگردانان نپذیرفت.
.
در این انتخابات محمدرضا عرب به عنوان نایب رئیس، مازیار میری به عنوان سخنگو، وحید موسائیان به عنوان خزانه‌دار و دانش اقباشاوی در مقام دبیر کانون کارگردانان سینمای ایران معرفی شدند.
.
کانون کارگردانان سینمای ایران در سال ۱۳۶۸ تأسیس شد و از صنوف قدیمی و پیشرو سینماست.
منبع: ایسنا