بعد از اینکه یک مرد ۹۳ ساله در ایتالیا از بیمارستان مرخص می شود، به او گفته شد که هزینه یک روز ونتیلاتور(دستگاه تنفّس مصنوعی) بیمارستان را بپردازد.
پیرمرد به گریه افتاد. پزشکان به او دلداری دارند تا به خاطر صورتحساب بیمارستان گریه نکند.
ولی آنچه پیرمرد در جواب گفت، همه پزشکان را گریه انداخت.
پیرمرد گفت: "من به خاطر پولی که باید بپردازم گریه نمی کنم.
تمام پول را خواهم پرداخت.
" گریه من بخاطر آن است که 93 سال هوای خدا را مجانی تنفس کردم، و هرگز پولی نپرداختم، در حالیکه برای استفاده از دستگاه ونتیلاتور در بیمارستان به مدت یک روز باید اینهمه بپردازم.
آیا می دانید چقدر به خدا مدیون هستم؟
من قبلاً خدا را شکر نمی کردم"

سخنان آن پیر مرد ارزش تأمل دارد. وقتی هوا را بدون درد و بیماری آزادانه تنفس می کنیم، هیچ کس هوا را جدی نمی گیرد.

این داستان ما را به یاد درسی از گلستان سعدی انداخت:
«منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش؛ مزید نعمت.
هر نفسی که فرو می رود ممدّ حیات است و چون بر می آید مفرّح ذات؛ پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب.
از دست و زبان که برآید
کز عهده شکرش به درآید»

? حمید حسام
‌? Hamid Hesam
? Ta Abad
#HamidHesam

گل می خرم واست، پر پر کن عشقم
حال منو امشب، بدتر کن عشقم
ولی من با تو بد نمیشم، سر راه تو سد نمیشم
دوریتو که بلد نمیشم، با تو می مونم
گلی لج نکنی جونِ من، اسمته ته فنجونِ من
میشی عمرتو مهمونِ من، با تو می مونم

@kolbehdoost
حرف اول اسمته گردنِ من تا ابد
تو رو می بینمت ضربان دلم میره بالایِ صد
دفعه اولی که تو رو دیدمت این دلِ زد یه دفعه، رو همه خط

من و تو، یه شب و جنگل و بارون
بوی آتیش بگیره لباسامون
آخ اگه پایه باشیم ما دو تامون
چی میشه که بشه
گلی لج نکنی جونِ من، اسمته ته فنجونِ من
میشی عمرتو مهمونِ من، با تو می مونم

حرف اول اسمته گردنِ من تا ابد
تو رو می بینمت ضربان دلم میره بالایِ صد
دفعه اولی که تو رو دیدمت این دلِ زد یه دفعه، رو همه خط

?? حمید حسام

و من در خویش، جوری هستم که حتی نمی توانم برایت زندگی ایی آرزو کنم که بی خزان و بی زمستان باشد. نمی توانم بگویم سالی پر از فقط شادی و موفقیت داشته باشی. نمی شود، بگویم برایت سالی پر از ثروت و سلامت می خواهم!
من و تو می دانیم که زندگی بسیار زیبا، اما دشوار و شکننده است! می دانیم قرار است همانطور که گاهی موفق می شویم، جاهایی هم موفق نشویم، یا دست کم رسیدن به برخی خواسته ها و آرزوهای مان را مدتی به تعویق بیندازیم.
یاد گرفته ایم که بیماری هر از چند گاهی در ما، یا یکی از عزیزان و دوستان مان، میهمان می شود تا درسهای سخت انسان بودن را مرور کنیم.
می دانیم که گاه با داشتن مال و گاه به نداشتنش، گرفتار می شویم.

می دانیم ازین بهار تا آن بهار، فاصله ای است؛ پر از ماجراهای تلخ و شیرینی که بسیاری از آنها خواست و انتخابِ ما نیستند، اما گریز ناپذیرند.

نمی خواهم بگویم تو را به خدا می سپارم و خیالت راحت باشد که خدا نمی گذارد هیچ اتفاق بدی برایت رخ دهد! چون می دانم که ناخواستنی ها، همانقدر فراوانند که سپردن های نارس و فهم ناشده ی ما!

دیگر آنقدر بزرگ شده ایم که بفهمیم در هفت سین، چیزهایی را می چینیم که هراسِ نبودن، کم شدن یا از دست دادنشان را داریم.
آنقدر تجربه داریم که درک می کنیم، مردم این بهانه های خوشرنگ و شاد را همچون فرصتی مهم تلقی می کنند؛ برای اینکه، خودشان را به آن راه بزنند؛ که انگار قرار است زندگی طبق آرزوها، شادباش ها، تبریکات، تهنیت ها و مبارک بادهای ما بچرخد! (و شاید این خود نمایش قدرت اُمید در انسان باشد، که به رویارویی هر احتمالی، با لبخند می رود!)

می دانی! می خواهم این بار برایت آرزویی کنم که تو را در تمام فُصولِ زندگی، در سرما و گرمایِ روزگار، در تمام بارانها، برف ها، طوفان ها، خشکسالی ها، شکست ها و موفقیت ها، شادی ها و غم ها، از دست دادن ها و به دست آوردن ها؛ در امان و قرار دارد!

آرزو می کنم، آنقدر به خودت رسیده باشی و برسی؛ آنقدر خدا در خودت داشته باشی و بیابی، و آنقدری در قلبت آگاهی و در ذهنت روشنایی باشد و بیاید که ؛

تمام زندگی را - هر طور که پیش رود - مشتاقانه، اُمیدوارانه، سرافرازانه و عاشقانه، زندگی کنی!

تو نیز مرا همین آرزو کن.

باشد که سال بعد، همین حوالی، خوشنود از خود و آنچه گذشته، به یکدیگر لبخند بزنیم و همچنان چون بهار، مشتاق و سرافراز و عاشق زندگی باشیم.?