تنها یک­‌بار می‌­توانست
در آغوش‌اش کِشَد
و می­‌دانست آن‌گاه چون بهمنی فرو می­‌ریزد
و می­‌خواست به آغوش‌ام پناه آورد؛
نام‌اش برف بود
تن‌­اش برفی
قلب‌اش از برف
و تپش‌اش صدای چکیدن برف
بر بام‌های کاه‌­گلی،
و من او را
چون شاخه­‌ای که زیر بهمن شکسته باشد
دوست می­‌داشتم

#بیژن_الهی

@fatimasiahati

-مرا جوری در آغوش بگیر
که انگار فردا می‌میرم
-و فردا چطور؟!
-جوری در آغوشم بگیر
که انگار از مرگ بازگشته‌ام..
#نزار_قبانی

@fatimasiahati

می‌خواهم جنازه‌ام بر آب بیفتد و
ساعت‌ها به ابرها خیره شوم

مُرده‌ام موج بردارد
قایقی باشم
که مسافرش را پیاده کرده است
و حالا بی‌خیالِ هرچیز
بر این ملافه‌ی آبی چُرت می‌زند

مرگ می‌خواست این‌طور زیبا باشد
که ما خاکش کردیم.

#گروس_عبدالملکیان

@fatimasiahati

خیام اگر ز باده مستی خوش باش
با ماهرخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی است
انگار که نیستی چو هستی خوش باش

@fatimasiahati

‍ #موسيقی
Title: Autumn Romance
Artist: iday

@fatimasiahati

گفت: آدابِ سفر آن است که هرگز از قدم نایستی تا دلت آرام گیرد. ‏آن‌جا که دل آرام گرفت، مقصد است..

#عطار

@fatimasiahati

علیرضا سلطانی، شاعر و روزنامه‌نگار شهر زنجان چشم و چراغش فسرد و  آفتاب در جان و جهان او مرد.
سلطانی که سال‌ها در نشریات و روزنامه‌های سراسری و استانی یادداشت و گزارش‌ می‌نوشت در سن ۶۴ سالگی چهره در نقاب خاک کشید.
یک ماه پیش بود گفتگویی با ترتیب داده و منتشر کردیم. برای او نوشتم:
سلطانی یکی از شاعران نواندیش زمانه‌ی ماست که از همان دوران نوجوانی دل در گرو شعر نوی فارسی داشته است.
سلطانی، شاعر روشنـفکری اسـت و چون گل آفتابگـردان چشـم در چشم خورشیدِ عشق و آزادی دوخته و با شوریدگی در شمایل‌اش نگریسته و در برابر او به سماع برخاسته است.
او در کنار شاعری به کار روزنامه‌نگاری پرداخته و قلم به تخم چشم زده و خورشید را از دهان معطر آن بیرون کشیده است تا با جان نورانی کلام‌اش، سیاهی‌ها را از دفتر و دیوان زمانه بزداید.
سلطانی این روزها، آفتابگردانی که سر از آفتاب تافته و چشم بر زمین دوخته است و این بار شوربختانه باید گفت:«گل آفتابگـردان! / هرگز دهانت را این گونه/ سـیاه ندیده بودم.»... او روزگار خوشی ندارد و با شیلنگ باریکی دهان بر دهـان کپسول اکسـیژن نهاده و به دشـواری روزگارش را سپری می‌کند...

#حسین_نجاری

@fatimasiahati

این بدن مبدأ عالم است. میعادگاه تمامی راه‌ها و فضاها، این بدن ناکجاست. مستقر در قلب جهان، در این هستۀ کوچکِ آرمان‌شهری است که من رؤیا می‌بافم، سخن می‌گویم، به‌پیش می‌روم، خیال‌پردازی می‌کنم، و به‌واسطۀ نیروی نامحدود آرمان‌شهرهایی که در عالم خیال پروردم، امور را در موقعیت‌شان درک و نفی می‌کنم. بدن من به مثال خورشیدشهر است. لامکانی برآمده از جمیع آن فضاهای ممکنی که، واقعی یا خیالی، هستی و تجلی می‌‌یابند.

#میشل_فوکو
بدن به مثابه‌ی آرمان‌شهر

@fatimasiahati

شازده کوچولو پرسید: غم‌انگیزتر از این که بیای و کسی خوشحال نشه، چیه؟
روباه گفت: اینکه بری و کسی متوجه نشه..

#آنتوان‌_دوسنت‌_اگزوپری

@fatimasiahati