فدرالیسم و دموکراسی

معین حیدریه طی مقاله‌ای به موضوع فدرالیسم و  الزامات و ویژگی‌های مهم آن پرداخته است.‌

فدرالیسم به‌عنوان یک سیستم حکومتی، رویکردی است که در آن قدرت میان یک دولت مرکزی و واحدهای زیرمجموعه‌ای آن، مانند ایالات یا استان‌ها، تقسیم می‌شود.

در این سیستم، هر کدام از سطوح حکومتی استقلال مشخصی در اداره امور خود دارند، به‌طوری ‌که نه دولت مرکزی می‌تواند به‌طور مستقیم دستورات خود را به ایالات تحمیل کند و نه ایالات می‌توانند تصمیمات خود را به‌صورت کامل از حکومت مرکزی جدا کنند.

یکی از ویژگی‌های مهم فدرالیسم، تقسیم و تخصیص اختیارات به‌طور مساوی میان دولت مرکزی و ایالات است که باعث می‌شود هر سطح از حکومت در محدوده‌ای خاص از مسئولیت‌ها و اختیارات خود عمل کند.

این سیستم حکومتی با دو ساختار دیگر یعنی کنفدراسیون و دولت واحد، تفاوت دارد. در کنفدراسیون، دولت مرکزی بسیار ضعیف است و بیشتر اختیارات به ایالات داده می‌شود.

به عبارت دیگر، دولت مرکزی در کنفدراسیون بیشتر نقش هماهنگ‌کننده یا مشاور را ایفا می‌کند و ایالات یا اعضای تشکیل‌دهنده آن قدرت زیادی برای تصمیم‌گیری دارند.

در حالی که در سیستم‌های دولتی واحد، اختیارات و تصمیم‌گیری‌ها به حکومت مرکزی واگذار می‌شود و ایالات تحت سلطه دولت مرکزی عمل می‌کنند.

فدرالیسم در این میان از ترکیب ویژگی‌های هر دو سیستم کنفدراسیون و دولتی واحد به وجود می‌آید.

واحدهای تشکیل‌دهنده یک دولت فدرال معمولاً دارای اختیارات مشخصی در زمینه‌های مختلف از جمله قانون‌گذاری، مالیات، اجرای قوانین و اداره امور داخلی خود هستند.

این اختیارات به‌طور دقیق در قانون اساسی هر کشور فدرال مشخص می‌شود. به همین دلیل، دولت‌های فدرال از دیگر سیستم‌های حکومتی متمایز می‌شوند، زیرا اساسنامه و حقوق هر یک از سطوح حکومتی در آن مشخص است و تغییرات در این تقسیم ‌اختیارات نیازمند توافق دوطرفه است.

در واقع، تغییر در قانون اساسی یک کشور فدرال نمی‌تواند به‌طور یکجانبه از سوی یکی از طرفین یعنی دولت مرکزی یا ایالات انجام شود.

در طول تاریخ، فدرالیسم ابتدا در قالب اتحادیه‌های کنفدرال ظهور کرد، اما به‌تدریج به یک سیستم حکومتی مستقل و متمرکزتر تبدیل شد.

نخستین نمونه‌های فدرالیسم در قرون وسطی در اروپا و با تشکیل اتحادیه‌های سوئیس مشاهده شد.

در این دوران، دولت‌های مستقل به‌منظور تقویت امنیت و مقابله با تهدیدهای خارجی و داخلی به‌صورت داوطلبانه قدرت‌های خود را در یک ساختار مشترک تقسیم کردند.

با گذشت زمان و با تغییرات سیاسی و اجتماعی، کشورهای مختلف به‌ویژه در قرن نوزدهم به این مدل حکومتی روی آوردند.

در ایالات‌متحده آمریکا، پس از استقلال از بریتانیا و تصویب قانون اساسی در سال ۱۷۸۹ فدرالیسم به‌طور رسمی وارد تاریخ سیاسی این کشور شد و این سیستم به‌عنوان یکی از ارکان اساسی حاکمیت کشور شناخته شد.

آرای مختلفی برای توجیه و معرفی فدرالیسم وجود دارد که هرکدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. یکی از این نظریات، نظریه «کنترل و موازنه» است که به‌ویژه در ایالات‌متحده آمریکا مطرح شد.

مطابق این نظریه، هدف فدرالیسم جلوگیری از تمرکز بیش از حد قدرت در دست یک نهاد خاص و ایجاد موازنه میان دو سطح حکومت مرکزی و ایالات است.

در این رویکرد، هر سطح از حکومت دارای نظارت و محدودیت‌هایی است که از تمرکزگرایی بیش از حد جلوگیری می‌کند.

به این ترتیب، فدرالیسم به‌عنوان ابزاری برای حفظ آزادی‌ها و جلوگیری از استبداد و دیکتاتوری‌های احتمالی عمل می‌کند.

به‌طور کلی، فدرالیسم در دو نوع اصلی متقارن و نامتقارن وجود دارد. در فدرالیسم متقارن، تمام ایالات یا واحدهای تشکیل‌دهنده یک کشور، اختیارات مشابهی دارند و هیچ‌ یک از آنها قدرت بیشتری از دیگری ندارد.

ایالات‌متحده آمریکا و سوئیس از نمونه‌های بارز این نوع فدرالیسم هستند.

در مقابل، در فدرالیسم نامتقارن، برخی ایالات یا مناطق از اختیارات ویژه‌ای برخوردارند که به‌طور خاص به ویژگی‌های خاص فرهنگی، قومی یا جغرافیایی آنها مربوط می‌شود.

اسپانیا و هند از جمله کشورهایی هستند که در آنها فدرالیسم نامتقارن پیاده شده است.

فدرالیسم نه‌تنها به‌عنوان یک سیستم حکومتی برای تقسیم قدرت میان دولت مرکزی و ایالات یا استان‌ها شناخته می‌شود، بلکه می‌تواند تاثیرات عمیقی بر دموکراسی، مشارکت سیاسی، پاسخگویی حکومت و شفافیت در اداره امور عمومی داشته باشد.

به‌طور کلی، فدرالیسم یکی از پیشرفته‌ترین سیستم‌های حکومتی است که می‌تواند در کشورهای با ویژگی‌های خاص از جمله تنوع قومی، جغرافیایی و فرهنگی، به‌عنوان یک ابزار کارآمد برای تقویت همبستگی ملی و جلوگیری از تمرکز قدرت عمل کند.

منبع: تجارت فردا، شماره ۵۸۰
https://t.me/avay_khosh

از شمار دو چشم یک تن کم
از شمار خرد هزاران بیش

اوست پایدار

درگذشت جناب حاج مختار عباسلو بزرگ و بزرگمرد خانواده بزرگ عباسلو را به همه دوستان ، خویشان و آشنایان گرامی و عموم مردم شریف سیرجان تسلیت عرض می کنم و برای آن شادروان علو درجات در بارگاه حق تعالی و برای خانواده معزز و همگی بازماندگان ایشان صبر و شکیبایی در تحمل این مصیبت سُتُرگ را خواستارم.
ایشان انسانی شریف ، نجیب ، مهربان ، یاریگر و یاری رسان ، خیر و خیرخواه ، تلاشگر و زحمتکش ، دانا و دانشمند و شناسنامه طائفه پرافتخار عباسلو بودند.
بی گمان فقدان ایشان لطمه جبران ناپذیری برای همه ماست؛ اما سلوک و رفتار و بینش و منش ایشان الگو و چراغ راه زندگی همه ما خواهد بود.
یاد و خاطره اش پاینده و جاودان

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز
مرده آن است که نامش به نکویی نبرند
🥀💔🖤

این قطعه تاریخی از زبان عباس میرزا ولیعهد لایق ایران را بخوانید :

شاهزاده عباس میرزا می نویسد:
سیزده سال و یک ماه از پایان جنگ اول ایران و روس گذشته بود که جنگ دوم شروع شد. من دیگر نه آن جوان ناآزموده بودم که به راحتی وارد کشمکش شوم ...
در این سیزده سال اختلافات مرزی که بین طرفین پدید می‌آمد با رفت‌ و آمد آدم‌ و کاغذ حل میشد و سفرای دو کشور با احترام در کشور دیگر پذیرفته می‌شدند ...
عامل جدیدی که بهانه‌ای برای آغاز نبردی دیگر باشد رخ نداده بود و تنها بهانه زخم‌های باقیمانده از جنگ اول  و نیز توطئه‌های اشراف قاجار برای از چشم شاه انداختن و سرنگونی من با یاری گرفتن از علما و روحانیون بود ....

بدین ترتیب غوغای جهاد با روسیان کافر بالا گرفت و مراجع و علما، در رأس آنان  آیت‌الله سید محمد مجتهد، برای واداشتن دولت برای آغاز جنگ ، از کربلا و نجف به دارالخلافه تهران مهاجرت کردند ...

من به اتفاق قائم مقام فراهانی و میرزا معتمد الدوله نشاط به ملاقات آقایان رفتیم و سعی کردیم مشکلات ورود در جنگی تازه را برایشان توضیح دهم ...
آیت‌الله  سید محمد مجتهد (مجاهد)، آیت الله ملا احمد نراقی و آیت الله جعفر کاشف الغطاء  در صدر اتاق نشسته بودند با جمعی از نزدیکان و منصوبان شان. بی آنکه نگاهی به ما کنند در سکوت به سخنان من گوش میدادند و گاهی آیت الله سید محمد مجتهد (مجاهد) نفسی از قلیان میگرفت ، عرض کردم :

آقایان البته میتوانند با چرخش قلم فتوای جهاد صادر کنند ولی اجرای آن مشکل است ، از یک مشت روستانشین یا شهرنشین که برای جهاد راه افتاده‌اند در برابر یک لشکر عظیم و آموزش دیده و مسلح کاری ساخته نیست....
جنگ جنگاور و سلاح کامل می‌خواهد!!! جنگ ، جیره و مواجب می‌خواهد!!!
جنگ پول می‌خواهد!!!.
سرباز پوشاک گرم و اسلحه و آذوقه میخواهد !!
کل مالیاتی که در سال اخذ میکنیم حدود پنج کرور تومان است و روسیه پنجاه کرور تومان از مردمش در سال مالیات اخذ میکند ...

یکی از آقایان گفت :
چرا دولت پول ندارد ؟
چه بر سر جواهرات نادری آورده‌اید ؟
گفتم : آن جواهرات در خزانه است ولی جواهر را به راحتی نمی‌توان به پول تبدیل کرد...
اگر بخواهیم آن را یک مرتبه بفروشیم از ما نمی‌خرند و اگر یکایک بفروشیم عایدات آن در برابر مخارج سنگین جنگ هیچ است ...

تصور آقایان از جنگ غزواتِ بدر و احد است ولی زمانه عوض شده!!!
در جنگ قبلی به قدر کافی مردان‌مان به خاک افتادند ...
چرا باز بخواهیم خلق الله را به کشتن دهیم !!

در اینجا آیت الله سید محمد مجتهد  که گویی از توضیحات من حوصله اش سر رفته بود سرش را بلند کرد و با صدای لرزان و چهره ای عبوس گفت :

حضرت والا بدانند که ما به اینجا نیامدیم که با این حرف‌ها دوباره به عتبات بازگردیم ...
این سخنان شاهزاده ، ظنی را که از قبل در  اسلام‌خواهی ولیعهد بوده مع الاسف تقویت میکند!!
به چه مناسبت از طرف ولیعهد در جراید لندن و پاریس از فرنگیان برای زندگی در ایران دعوت می‌کنند ؟
پای فرنگی به ایران باز شود که چه شود؟
این تنبان‌های تنگ و چسبناک چیست که به بهانه چابک کردن و اصلاح امر نظام بر تن قشون مسلمین میکنند ؟
به چه دلیل در دارالسلطنه تبریز چاپ خانه زدید و کتاب تاریخ اروپا چاپ میکنید که مردم به جای قصص انبیا با اطوار معاش فرنگیان آشنا شوند؟؟

سرانجام اصرار علما و روحانیون مجتهد، و صدور فتاوای جهاد کار را بر من تنگ کرد ...
و چون اجماع خواص و عوام را در این باب مشاهده کردیم به جنگی دیگر ناخواسته وارد شدیم ...
این جنگ هم چند ماه طول کشید، به رغم پیروزی‌هایی که در ابتدا به خاطر غافلگیری و درگیری لشکر روس با عثمانی کسب کردیم در نهایت ایران شکست خورد ...

در ناحیه‌ای میان زنجان و میانه که روس‌ها تا آنجا پیش آمده بودند عهدنامه ترکمانچای منعقد گردید ...

مطابق این عهدنامه نخجوان و ایروان هم از دست رفت و چون روسیه طرف ایرانی را آغازگر جنگ معرفی می نمود درخواست غرامت سنگینی از ایران کرد و تخلیه خاک ایران را مشروط به پرداخت اقساط آن غرامت دانستند، حق کاپیتولاسیون را روس ها برای خود گرفتند و ...

من و سربازانم صادقانه تا آخر جنگیدیم ...

لیک همان آیت الله سیدمحمد مجتهد هنگام محاصره تبریز ، گُل و قربانی سوی روس‌ها فرستاد و خودش به فرمانده روس‌ها که تبریز را محاصره کرده بودند گفت :

ما جانمان از قاجاریه به لب رسیده و میخواهیم رعیت دولت روس باشیم !!

تاریخ معاصرایران
بازنشر:
حسین شاه اویسی

⚪️پوستر جالب و منحصربه فرد باشگاه گل‌گهر برای دیدار برابر تراکتور با تصویری از درویش‌خان اسفندیارپور، خالق باغ‌ سنگی سیرجان یکی از عجیب‌ترین جاذبه‌های گردشگری ایران

?درویش خان اسفندیارپور مردی بود کر و لال که با خانواده‌اش در ۴۰ کیلومتری سیرجان از طریق باغ داری زندگی می‌کرد. او پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۰ برای اعتراض بخاطر از دست دادن املاکش، دست از باغ داری برداشت تا اینکه همه درختان زمین باقی مانده او خشک شدند. او به همه شاخه‌های درخت‌های میوه، سنگ و انواع و اقسام چیزهای دور ریختنی مانند اگزوز ماشین، چرخ دنده، زنجیر دوچرخه، آینه ی شکسته و ... آویزان کرده بود و از آنها چون میوه حقیقی مراقبت می‌کرد.
باغ رمزآلود و متفاوت درویش خان به عنوان یک اثر هنری انتزاعی برای همیشه در حافظه‌ی تاریخ ثبت شده و مردم از چهار گوشه ی جهان به دیدن باغ می‌آیند.

https://t.me/Bichaghchis

▪️سخن #ستارخان سردار ملی و عبرت سوریه؛

قدرت مجاهد به تفنگش نیست به پشتیبانی مردم است. وقتی مردم پشتیبانت باشند، روس که هیچ؛ اگر لشکر چین و ماچین هم حمله بکند، حریف ما نمی‌شود.

https://t.me/Bichaghchis

? آواز تورکی که هنگام شهادت صولت الدوله خوانده شد

?۱۶ مهر سالروز شهادت اسماعیل‌ خان قشقایی(صولت الدوله) بدست حکومت پهلوی اول میباشد.

#موسیقی #قاشقایی #رخداد_روز #پهلوی #قشقایی
#رضا_پالانی #بیچاقچی
#تورک_ائلی #تاریخ

✅ترکی قشقایی نزدیک ترین لهجه ترکی به لهجه افشارها و بچاقچی های کرمان هست✅

چرا در ایران، تنها باید زبان تحمیلی فارسی، زبان رسمی باشد؟؟!! ??

جهت اطلاع در ۵۵ کشور جهان، بیش از یک زبان به عنوان «زبان رسمی» به رسمیت شناخته شده است که از این تعداد، ۲۴ کشور در قاره آفریقا، ۹ کشور در آسیا، ۳ کشور در قاره آمریکا، ۱۰ کشور در قاره اروپا و ۹ کشور نیز در اقیانوسیه قرار دارند؛ اما در برخی کشور‌ها مانند آمریکا و استرالیا هیچ زبانی به عنوان زبان رسمی به رسمیت شناخته نشده است.

به‌طور مثال در قاره‌ی اروپا کشور کوچکی مثل کوزوو که اندازه‌ی یکی از استانهای کوچک ایران است دو زبان رسمی دارد، آلبانیایی و صربی
کشور کانادا دارای دو زبان رسمی انگلیسی و فرانسه می‌باشد.
زبانهای رسمی بوسنی و هرزگوین: سه زبان بوسنیایی، کرواتی و صربی
زبانهای رسمی پاپوآ گینه نو: سه زبان توکس پیزین، هیری موتو و انگلیسی

در میان ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا، ۶ کشور دست ‌کم دارای دو زبان رسمی هستند.
 این کشور‌ها عبارتند از: بلژیک با سه زبان رسمی (هلندی، آلمانی، فرانسوی)، لوکزامبورگ با سه زبان رسمی (لوکزامبورگی، فرانسوی، آلمانی)، مالت با دو زبان رسمی (مالتی، انگلیسی)، ایرلند با دو زبان رسمی (ایرلندی، انگلیسی)، فنلاند با دو زبان رسمی (فنلاندی و سوئدی) و در نهایت قبرس با دو زبان رسمی (ترک و یونانی).

در سوئیس که عضو منطقه شنگن، اما خارج از اتحادیه اروپا است نیز چهار زبان آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و رومانش، زبان‌های رسمی هستند.
در همه این کشورها، برای زبان‌های رسمی جایگاه، حقوق و امتیازات برابری در نظر گرفته شده است و خدمات اداری، اجتماعی از سوی مقامات شهرداری و استانی در مناطقی که تعداد زیادی از مردم متعلق به اقلیت‌های زبانی زندگی می‌کنند، به زبان آن‌ها ارائه می‌شود.
یکی از دلایل اصلی داشتن چند زبان رسمی به جای یک زبان در این کشور‌ها آن است که این جوامع در جریان فراز و نشیب‌های تاریخی و به گواه «نقشه زبانی» هر کشور به این نتیجه رسیده‌اند که «زبان مشترک» عامل اتحاد ملی آنها نیست.

نقشه زبانی این کشورها، در واقع سرزمینی متشکل از چند جامعه زبانی متفاوت را در چند منطقه جغرافیایی جداگانه نشان می‌دهد. اگرچه میان این جوامع رفت و آمد برقرار است و همه بر هویت ملی خود زیر یک پرچم و قانون تأکید دارند، اما «زبان مشترک» عامل اتحاد ملی نیست.

حالا بماند که آفریقای جنوبی 11 زبان رسمی، هند 16 زبان رسمی و بولیوی 37 زبان رسمی دارد

در ایران ما عده‌ای شوونیست معلوم‌الحال اگر واقعا بفهمند، مایه‌ی شرمساری است که کشوری مثل افغانستان که از عقب‌مانده‌ترین مملکت‌هاست دو زبان رسمی داشته باشد؛ زبان فارسی و زبان پشتو، آنوقت در کشور ما یک عده ناسیونالیست شوونیست افراطی شعوبی مجوسی، حیات زبان فارسی را در ممات دیگر زبانهای این سرزمین می‌دانند و متاسفانه حتی راضی هستند برای زنده کردن کتیبه‌های مرده نیز، دیگر زبانهای زنده‌ی این سرزمین را خفه کرده و بمیرانند.