از صبح هی می‌گم «این بنا را خشت بر خشت از تغافل ساختند».

تو تاکسی نشستم و لباس خانم کناریم بوی موندگی می‌داد. نه موندگی استعاری؛ موندگی واقعی. بوی پارچه‌ی مرطوبی که تو یه محیط تاریک و بدون تهویه می‌ذاری که خشک بشه. و این بو من‌ و یاد کسی انداخت: کسی که گاهی احساس می‌کنم اعضای داخلی بدنش هم کپک زدن. تباهی متحرک. بلاهت مجسم.
این که انسان‌ها با چه بویی همدیگه رو به یاد بیارن هم می‌تونه زبان جالبی برای توضیح شخصیت یا حداقل درونیات‌شون به همدیگه باشه.

راسته‌ی شریعتی رو زار زدم. می‌دونید؟ شلوغی و بی‌تفاوتی بیش‌ از اندازه‌ی آدم‌‌ها این جرات رو بهت می‌ده که خودت باشی. همون نسخه‌ی شفاف و بدون روتوش.

.

Telegram

𓂆|در فلق بود|

میشه لطفا یه حمد شفا بخونید.

الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ

آقام اومد. آقامه. فقط آقام از این در میاد با چکمه و شمشیر و عصا. بیچاره پیر شده از بس که مُرده!

#story

.

Telegram

بستنی طالبی

هنوز.

تا ته باغ را دهن زده‌اند