همه صیدها بکردی هله میر بار دیگر
سگ خویش را رها کن که کند شکار دیگر

همه غوطه‌ها بخوردی همه کارها بکردی
منشین ز پای یک دم که بماند کار دیگر

همه نقدها شمردی به وکیل درسپردی
بِشِنو از این محاسب عدد و شمار دیگر

تو بسی سمن بران را به کنار درگرفتی
نفسی کنار بگشا بنگر کنار دیگر

[[[[خُنُک آن قماربازی که بباخت آن چه بودش
بِنَماند هیچش اِلّا هوس قمار دیگر]]]]

تو به مرگ و زندگانی هله تا جز او ندانی
نه چو روسپی که هر شب کشد او بیار دیگر

نظرش به سوی هر کس به مثال چشم نرگس
بُوَدش ز هر حریفی طرب و خمار دیگر

همه عمر خوار باشد چو بر دو یار باشد
هله تا تو رو نیاری سوی پشت دار دیگر

که اگر بتان چنین‌اند ز شه تو خوشه چینند
نَبُدست مرغ جان را به جز او مطار دیگر

این روزها،سینه ام پر از انبوه واژه هاست اما زبانم را یاری گفتنش نیست،?

من افتادم، خیلی زیاد، محکم،
ازارتفاع بلند، افتادم وبلند شدم.
حالا، خیلی قوی تر از روزی ام که
نیفتاده بودم...
#نرگس_صرافیان_طوفان‌

مامانم آهنگ گذاشته و تو آشپزخونه داره شام درست میکنه،
صدای آهنگش خیلی کم تا اتاقم میاد و عطر خوش قورمه سبزیش تو کل خونه پخش شده،
بله!
من در عصر جمعه دلگیر پاییزی نیستم،من الان دقیقا وسط بهشتم و خدایا شکرت بخاطر این دلخوشی های ریز ریز،??♥️

خسته، آشفته، حیران و سرگردان، دچار به مشکل بی‌خوابی، گُم شده در حجم اندوه از کارها.

خسته،
آشفته،
حیران و سرگردان،
دچار به مشکل بی‌خوابی،
گُم شده در حجم اندوه از کارها.

دلا! خو کن به تنهایی،
که از تن ها،بلا خیزد،!'

07:07
تو
آخرین
حوصله
و
ذوق
من،
برای
دوست داشتن
یک
آدم
هستی...

از قاعدگی ما زن‌ها و دخترها قصه نبافید که در جهان مجازی روایت کنید و لایک بگیرید و احسنت بشنوید و در جهان واقعی اگر زنی گفت پریودم پشت چشم نازک کنید و هیس بگویید و شانه بالا بیندازید! رنج ما زن‌ها واقعی‌ست، رنج حیاتی که روی این شانه‌ها و مویرگ‌های نحیف گذاشته شده و هر ماه ناگزیرمان می‌کند به تحمل حجم اندوهی که بی‌دلیل و ناگهان و مکرر آوار می‌شود روی سلول‌های روان‌ آسیب‌پذیرمان. هرماه رنجی تکراری و دردی وصف ناشدنی و در عین‌حال، به واسطه‌ی فلسفه‌اش، دوست داشتنی... دردی که همیشه جسمی نیست. گاهی انگار کسی روحت را میان مشت‌های آهنینش گرفته و فشار می‌دهد و تو نمی‌توانی فریاد بزنی. تداخل هورمون‌ها، تداخل ضعف‌ها، محدودیت‌ها، فشارها. گاهی انگار جهانت یک مکعب به وسعت یک متر شده و فضایی برای جنبیدن نداری و در تنگنای ناگزیری اسیری و آدم چطور روانِ تحت فشارش را در بیاورد و نشان بدهد و بفهماند چقدر دارد رنج می‌کشد؟ گاهی همین که می‌گویی پریود شده‌ام و ضعف دارم و حالم خوب نیست و درک نمی‌کنند و اهمیتی نمی‌دهند و سعی نمی‌کنند برای حال به‌هم ریخته‌ات کاری کنند یا لااقل مراعات کنند و باری روی شانه‌هات نگذارند، احساس خفقان و درد بیشتری وبال روح و روانت می‌شود و انگار نفس کم می‌آوری برای ادامه. وقتی می‌بینی در دل این اندوهِ طبیعیِ مکرر، تنهایی و موظف به مدارا.
تابوی قاعدگی را در فضای واقعی بشکنید، چطور از پاییز و اندوه درخت حرف می‌زنید و رنج و تاوانی که برای بهار و سبزی و زایِش متحمل می‌شود؟ طبیعت درخت است نه؟ زیباست نه؟
طبیعت جسم زن را و دردهاش را و فلسفه‌ی زیبای پس‌زمینه‌ی آن را هم به رسمیت بشناسید، همین!

#نرگس_صرافیان_طوفان‌