گفتم: ای بخت! بخفتیدی و خورشید دمید
گفت: با این همه از سابقه نومید مشو ...

حافظ

اگر به لطف بخوانی مَزید الطاف است
وگر به قهر برانی درون ما صاف است

بیان وصف تو گفتن نه حد امکان است
چرا که وصف تو بیرون ز حد اوصاف است

حافظ

رشک می‌آید مرا از جامه بر اندام تو
با تو ای گل جای در یک پیرهن باید مرا

رهی معیری

کفارهٔ شراب‌خوری‌های بی‌حساب
هشیار در میانهٔ مستان نشستن است

#صائب‌_تبریزی

با تشکر از خوانش ابوذر جان

بعد از تو ؛
  همچون اوضاعی خرابم
  که به وِخامَتِ خود ،
              خُو
          گرفته ام