فقط یک حماقت و یک توهم سیاسی می تواند برندهای معتبر یک کشور را در عرصه بین المللی در زمینه های مختلف از جمله گردشگری و فرهنگی و هنری و اقتصادی به هیچ تبدیل کند و ملت و کشوری را در مسیر معکوس توسعه قرار دهد و آنرا به ویرانی تمام عیار سوق دهد.

فقیر و ثروتمندی که به دنبال پول هستند حداقل در یک نقطه مشترک هستند و آن به دنبال پول دویدن است . یکی از سر نیاز و دیگری از سر حرص و طمع. مردمان کشورهای جهان سوم و عقب مانده آرمان و آرزویشان در ایجاد یک زندگی مرفه هست ،. اگر فقیرش به یک زندگی مرفه نسبی دست یافت متوقف می شود و ثروتمندش به تجمیع ثروت روی می آورد و به نوعی یک گدایی متشخصانه را انتخاب می کند .

در مقابل مردمان کشورهای توسعه یافته معمولا یک زندگی مرفه نسبی دارند و بیشتر به لذت بردن از زندگی و کشف دنیا و جهان هستی می پردازند. آنچه روح آدمی را ارضا می کند پرداختن به زیبایی و دانایی و شادی است.

عدالت جهانی زمانی از بین می رود که انسان‌ها به جای پای بند بودن به اصول و حقوق مشترک انسانی، قومیت و نژاد و زبان را مطرح می کنند و بر آنها تعصب می ورزند و با این نگاه متعصبانه و جاهلانه چشم حقیقت بین آنها کور می شود .

عاقلانه ترین فرایند انتقال قدرت سیاسی در یک کشور حفظ تمامیت ارضی و هماهنگی نیروهای نظامی برای جلوگیری از هرج و مرج و محافظت از سرمایه های ملی اعم از موزه ها و بانک ها و به خصوص صیانت از مردم و خانواده ها ست . سرمایه اصلی هر کشوری ملت آن است و بدون توجه به اقشار مختلف مردم و بدون احترام به اقوام یک کشور تمامیت آن به خطر خواهد افتاد و خطر تجزیه و جنگ داخلی حتمی خواهد بود.

مراجعه به آرای عمومی و تشکیل یک حکومت مردمی از اصول اولیه کشورداری است. ملتی به توسعه و عزت و سعادت دست می یابد که حاکمیت آن به معنی واقعی مردم را سالار خود بداند ، شفافیت در امور مملکت داری را سرلوحه سیاست های خود قرار دهد، روند دوستی و صلح را در ارتباط با همسایگان و ملت ها و حاکمیت دیگر در پیش گیرد. برای انجام کارهای بزرگ به رفراندوم و آرای ملی مراجعه کند و مردم خویش را چنین عزیز بدارد. نخبگان ، دانشمندان و هنرمندان و عالمان خویش را مشاور و امین خود قرار دهد و از خود رایی و رادیکالیسم افراطی دوری کند.

گاهی یک حاکمیت کارکردی جز مزاحمت و اتلاف وقت و هدر دادن عمر یک ملت کارآیی دیگری ندارد.

هدایت انسان موهبتی الهی است و چراغ و نور راه ، موهبتی افزون تر

برای هر مشکلی راهی است و مشکل جنگ را صلح حل می کند . گاهی حرف نسنجیده ای از زبان یک مسئول مملکتی ، می تواند به فاجعه ختم شود . چنین مسئولانی آدمی را به شک می اندازند و ظن گماشته بودنشان از طرف دشمن ، در ذهن بیشتر می شود.

حقوق بشر، آزادی بیان و رسانه، آزادی اندیشه و بسیاری از کلمات و اصطلاحات در دنیای امروز بی معنی هستند و صرفا مصرف تبلیغاتی و منفعت طلبانه دارند. سازمان های بین المللی و در رأس آن سازمان ملل تقریبا کارکردی در دنیا ندارند . چراکه قانون جنگل و توحش بر دنیای به ظاهر متمدن امروز حاکم است . اعضای اصلی شورای امنیت سازمان ملل یعنی آمریکا، روسیه ، انگلیس،فرانسه و چین بیشترین تولید سلاح جنگی را دارند و می خواهند در شور و مشورت خود در شورای به اصطلاح امنیت، برای آسایش و امنیت جهان تصمیم بگیرند، واقعا خنده دار است.آمریکا و کشورهای اروپایی با توان بالا از رژیم نامشروع اسرائیل به نام مبارزه با تروریسم حمایت می کنند و از محکومیت اسرائیل در سازمان جلوگیری می کنند.
کسانی که سرزمین آبا و اجدادی خود را از دست داده اند در امپراتور رسانه ای غرب ترویست خطاب می شوند و متجاوز و جنایتکار و کودک کش مظلوم نمایانده می شود و این چنین آزادی و حقوق بین الملل و رسالت رسانه به تمسخر گرفته می شود .

بهشت را نمی‌توان بر گستره‌ زمين آفريد!

آنچه می‌توان انجام داد آن است كه در زندگیِ هر نسل، اندکی از رنج و اندكی از بی‌عدالتی كاست.
بر اين روال، چه بسيار كارها كه می‌توان انجام داد، در ميان همه‌ آرمان‌های سياسی، آن‌كه ادعای خوش‌بخت كردن جامعه‌ بشری را دارد، از همه خطرناک‌تر است.
تلاش برای برپايی بهشت بر روی زمين، هميشه به جهنّم راه برده است.
كسانی كه می‌پندارند قادرند بشريت را سعادت‌مند كنند، انسان‌های خطرناكی هستند.
اساساً رؤيای ساختن بهشت بر روی زمين، رؤيای خطرناكی است؛ چرا كه پس از مدتی، باور می‌کنند كه حق دارند تعداد بيشماری انسانِ شرور را از ميان بردارند تا ديگران را به اصطلاح سعادت‌مند كنند!

#کارل_ریموند_پوپر

امروز و دراین دنیای آشفته آدمی زاد همچنان سردرگم و با پریشانی روزگار می گذراند . منفعت طلبان جهانی به شکل حاکمیت های مختلف همچنان خواست و خودخواهی خود را دنبال می کنند و فرعون ها و قارون ها هنوز بر کره خاکی سلطنت می کنند ربا خواری به شکل سازمان یافته همچنان در جریان است و برده داری هم به شکلی نوین و بدتر از سابق و سودجویانه تر از روزگاران گذشته رواج دارد و اکثریت انسانها را در بند و زنجیر کشیده است.
بعد از قرون وسطی،و با شروع رنسانس و ورود انسان به عصر جدید انتظار می رفت انسانیت هم به موازات علم پیشرفت کند که تا به امروز مدرنیته و پیشرفت های انسان در زمینه های مختلف سرابی بیش نبوده است و دنیا از دیکتاتوری های مختلف رنجور است و ملت ها و انسانهای ضعیف و کسانی که صدایشان به جایی نمی‌رسد همچنان به شکل های مختلفی مانند گرسنگی و جنگ و تورم اقتصادی سرسام آور کشته می شوند .
ملل پیشرفته دور خود دیوار کشیده اند و انسانها را به مرز خویش راه نمی دهند و بدین طریق فاشیسم و تعصب قومی و قبیله ای و نژادی و زبانی به شکلی جدید همچنان در جریان است.