به مناسبت روز معلم؛ شعری از خسرو گلسرخی:

معلم پای تخته داد میزد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی آخر کلاسیها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وآن یکی در گوشه‌ای دیگر «جوانان» را ورق می زد.
برای اینکه بیخود های‌و هو می کرد و با آن شور بی‌پایان
تساویهای جبری را نشان می‌داد
با خطی خوانا بروی تخته‌ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت
« یک با یک برابر است »
از میان جمع شاگردان یک برخاست
همیشه یک نفر باید به پا خیزد
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است.
نگاه بچه‌ها ناگه به یک سو خیره گشت
معلم مات بر جا ماند.

و او پرسید:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آیا باز یک با یک برابر بود؟
سکوت مدهشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود !

و او با پوز خندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامان داشت بالا بود و آن که
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود
آیا باز یک با یک برابر بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره‌گون چون قرص مه می‌داشت بالا بود
وان سیه چرده که می‌نالید پایین بود؟
آیا باز یک با یک برابر بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می‌شد
حال می‌پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران از کجا آماده می‌گردید؟
یا چه کس «دیوار چین»ها را بنا میکرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟
یا که زیر ضربت شلاق له می‌گشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس میکرد؟
معلم ناله آسا گفت:
بچه‌ها در جزوه‌های خویش بنویسید:
«یک با یک برابر نیست »
#کوچه_کتاب
#معلم
#روز_معلم
#روز_کارگر

سال 1393، نخستین مدرسه طبیعت در ایران ایجاد شد. استقبال از این مدارس باعث شد تا در طول سه سال، 80 مدرسه طبیعت در جای‌جای ایران تأسیس شود. مدارسی که مبنای آموزش در آنها بسیار متفاوت از آن چیزی بود که در فضای آموزش و پرورش اتفاق می‌افتد. هرچند در آن سال‌ها این مدارس در کشورهای بسیاری ایجاد شده بود و تأثیر مثبت فراوانی در کودکانی که مخاطب آنها بودند دیده می‌شد، اما عمر مدارس طبیعت در ایران تنها 5 سال بود. سال 1398، عیسی کلانتری، رئیس وقت سازمان محیط زیست سه دلیل برای غیرقانونی شدن مدارس طبیعت برشمرد که هیچ‌کدام از این دلایل، ربطی به کودکان و آموزش آنها نداشت؛ نخست اینکه آنها مجوز ندارند! دوم اینکه علما و مجتهدان این مدارس را شرعی نمی‌دانند و دست آخر اینکه وزارت اطلاعات اعلام کرده بود که دو نفر توده‌ای در اداره این مدارس نقش دارند!
با همین دلایل نامحکم، این مدارس برچیده شد و حالا عبدالحسین وهاب‌زاده، نویسنده، پژوهشگر، مترجم و مؤسس این مدارس پس از یک دهه از تأسیس آنها، با نشریه پیام ما گفتگویی داشته است که در آن از ویژگی‌های مدرسه طبیعت گفته است.
کودک در مدرسۀ طبیعت در معرض اطلاعات ناراحت‌کننده دربارۀ طبیعت و محیط‌زیست از جمله انقراض گونه‌ها، شکار و کشتار حیوانات، آلودگی محیط‌زیست و خطراتی که آینده آن را تهدید می‌کند، قرار نمی‌گیرد و تنها تلاش می‌شود تا عشق به طبیعت از خلال تجربۀ مستقیم طبیعت در او جوانه زند.
مربیان مدرسۀ طبیعت، تسهیلگرانی هستند که ارتباط میان کودک و طبیعت و کودک با کودک را تسهیل می‌کنند. از خلاقیت کودک جلوتر حرکت نمی‌کنند و همواره در پشت سر او یا در کنار و همراه او قرار می‌گیرند.
چگونه ممکن است بدون اینکه بدن را در یادگیری مداخله بدهیم ما چیزی را چنان عمیق یاد بگیریم که بتواند در حل مسائل به ما کمک کند؟ ما نمی‌توانیم فقط با خواندن کتاب متوجه بشویم که دست ما وقتی به حرارت برسد می‌سوزد، دست ما باید به بخاری، به جسم داغ گذاشته بشود تا ما تجربۀ سوختن را پیدا کنیم. حس لامسۀ ما در جریان لمس چیزها و اشیای مختلف است که شروع می‌کند به یادگیری که هر ماده چه خواصی دارد و بعد به چه کاری می‌آید و آن را چگونه می‌شود تغییر شکل داد.
طولانی‌ترین دورۀ کودکی را ما در انسان سراغ داریم. چراکه این موجود هم زیستگاه طبیعی و هم زیستگاه اجتماعی پیچیده‌ای دارد و بنابراین، باید بتواند برای هردوی اینها آماده باشد و چون عمر طولانی‌ای دارد، در این عمر طولانی با شرایط متفاوتی روبه‌رو می‌شود و باید برای آن شرایط متفاوت، در کودکی آمادگی به‌دست بیاورد.
آن مدرسه‌ای که ما به‌عنوان مدرسۀ کلاسیک ساخته‌ایم در دنیا بیشتر از ۲۰۰ سال و در ایران بیشتر از صد سال سابقه ندارد و در همین فاصلۀ کوتاه همۀ معایب خودش را بروز داده، به‌‌گونه‌ای که امروز بسیاری از مردم به‌طور جد فکر می‌کنند که آیا باید بچه‌هایشان را به‌چنین مدرسه‌هایی بفرستند یا خیر.
منبع: سایت پیام ما
متن کامل این گفتگو را اینجا بخوانید
#مدرسه_طبیعت
#عبدالحسین_وهاب_زاده

#کوچه_بوک
#کوچه_کودکان_و_نوجوانان
? #سایت_کوچه_بوک
#سایت_کوچه_کتاب
? #کوچه_کتاب

https://koochebook.ir/
تماس با ادمین
@kooche_book

اینستاگرام کوچه‌کتاب
https://instagram.com/kooche_book

به ما بپیوندید:

https://t.me/koochebook

koochebook.ir (https://koochebook.ir/)

۱- حدود سال ۸۰ بود که" پژوهشنامه ادبیات کودک" شماره‌ی آتی خود را ، "به کودک مطلوب " اختصاص داده بود و پرسش‌ها را برای خانم میرهادی هم فرستاده بود. همان موقع‌ سری به شورای کتاب کودک زدم. خانم میرهادی مرا که دید گفت " خوب شد آمدید، کارتان داشتم" گفتم " بفرمایید" ادامه داد " پرسش‌ها را خواندم، اما با عنوان 'کودک مطلوب ' سخت مخالفم، این امر کودکان را به مطلوب و نامطلوب تقسیم می کند؛ کاری که آموزش و پرورش رسمی می‌کند". لبخندی زدم و گفتم " همان خودی و غیرخودی حاکم"؛ گفت "نتیجه‌ی این هم، همان می‌شود، از طرف من بگویید موضوع ویژه نامه را به ' کودکی مطلوب ' تغییر دهند، کودکان باید کودکی مطلوب داشته‌باشند، یعنی وضعیت اجتماعی مطلوب باید باشد تا زمینه‌ی اجتماعی و فرهنگی شکوفایی خلاقیت و رشد سالم جسمانی و ذهنی، برایشان فراهم شود. "
نمیدانم موضوع را با حجوانی درمیان گذاشتم یا سیدآبادی. آن‌ها هم به راحتی پذیرفتند.
۲- خبر هولناک و مرگ دردناک کیومرث پوراحمد، نه فقط شوکه‌ام ، که افسرده‌ام کرده؛ پوراحمد دیگر چرا؟ مگر کم محبوبیت و موفقیت داشت؟ آن هم با آن کارنامه‌ی روشن!
۳- دست نه به نوشتن می‌رود و نه دل به پناه بردن به تلفن‌ و همدردی با دوستان نزدیک مشترک، بغض امانم را بریده . می‌آیم و می‌روم و می‌گویم، آخر چرا؟ به خانواده که هیچ، به بچه ها و بزرگسالانی را که دوستت داشتند و دوست‌شان داشتی، فکر نکردی؟
به‌ آخرین باری که در خانه‌ی هنرمندان دیدمش فکر می‌کنم؛ نکوداشت مرادی کرمانی. سخنران است؛ می‌گوید " در میان این همه کوتوله، مرادی حقش است."
بالا می‌رود؛ یادم نیست میکروفون را بالا آورد یا نه؟ دو دستش را دوطرف تریبون ستون می‌کند و کمی به جلو خم می‌شود و مثل همیشه، پراحساس و از دل برآمده صحبت می‌کند. همان حرف را کامل‌تر می‌گوید " خوشحالم که این از آن نشست های رسمی و مراسم نکوداشت کوتوله‌های بند‌وبست‌چی نیست..."
پایین می‌آید، می‌گوید " جشنواره‌ی تئاتر کودک امسالو ندیدی چه گندی زدن؟ " می‌گویم " ما را که دعوت نمی‌کنند". از عالم وهم و خیال بیرون می آیم؛ چند سال از آخرین دیدار گذشته؟ گمان می‌کنم دست‌کم ده سال!
۴ - باز از خودم می‌پرسم: آخر چرا؟ یعنی واقعا پوراحمد رفته؟ آن‌هم برای همیشه؟ آن‌هم به‌این‌صورت؟ تو که می‌گفتی، دل شیر دارم! و...کاش می‌گفتی: پوست کرگدن!
دورکیم و مارکس خودکشی را پیامد مشکلات حاد اجتماعی می‌دانند.یاد گفته‌ی خانم‌ میرهادی می‌افتم و جامعه‌ی مطلوب، جامعه که نامطلوب باشد...‌

? #کوچه_بچه_های_ایران

? #سایت_کوچه_بوک #سایت_کوچه_کتاب

● koochebook.ir

? #کوچه_بوک | #کوچه_کودک