داستان هستی
در واژه ی داستان نهفته است
و واژه را
؛ رنج
زاییده است…

دلم برای صد سال تنهایی تنگ شده این روزها
برای مرشد و مارگاریتا
برای هیجان قمار داستایوفسکی
برای نشخوار ذهنی راسکلونیکف
برای کور شدگان کوری
وقتی دلم خیلی بیقرار می شود
باید کتابی در دست بگیرم
بمیرم و در آن متولد شوم
چقدر زمان مانده
هموز تماممت را کشف نکرده ام
ترسم همه اینست که اجل در رسد
و #تو را نخوانده
تو را نانوشته ترک کنم…
گفتی
درمانت در نخواندن و ننوشتن است
و من غرق شدم در کار
آنقدر کار کردم
که ترسیدم
غروب کنی
و جوانه ها
در خاک بمیرند…

امشب با علف های هرز باغچه مهربان بودم…

کاش می شد گریخت
و تنها #تو را برداشت…

ایمان آب شد
و مرا سوخت
و تنها لشگر ایمان به بی ایمانی
در این هماورد پر بیم
مرا ماند…
چه خیل عظیمی از تهی دارم
در جدال با زبری سرد و تیز هستی

نیازی به سخن گفتن نیست
من #تو را از فرسنگ ها دورتر
در رگ هایم
جاری می کنم…
و نفس می کشم تو را…

قلمم بر قلبم
سخت گره خورده
و آنگاه همساز می شوند که
کار بیخ پیدا کند…

واژگان شاید از دست زبانم
بر زمین افتند
اما شهود مفاهیم
در قلبم چون موریانه های جوان
در حال تولید مثل و لانه سازی هستند
پوک که شود
شاهکاری به سردی خاک و صیادانش
هدیه خواهم داد

حکایت بعضی
در هیچ کتابی نیامده
اینان
همان خداوندگاران شک هستند
زبان و قلم را وانهادند
حیرت را در سکوت و‌ سکون سرکشیدند…
خود را در مکانی نامعلوم
و در زمانی بی ساعت و بی تقویم
گم کردند
و جهانی را از آمیزش مفاهیم و واژگان
محروم ساختند…

میاندار و ریش سفیدی نیست؟
وقتی ریش از اعتبار بیفتد
و ریش های گرو گذاشته شده
پاس نشوند
دیگر نیست…