امروز یازدهم بهمن ۱۴۰۳ رونمایی رمان #پری_نشر_پرسش۱۴۰۳ در #کتابسرای_کهور، رمان برگزار شد.
در این جلسه دکتر طاهره جوشکی و خودم، دربارۀ این کتاب صحبت کردیم. البته گفته‌های من بسیار مختصر بود و در ادامه خانم دکتر به بررسی برخی از ویژگی‌های کتاب پرداختند.
فضایی که رمان #پری در آن روایت می‌شود، فضایی تازه در رمان فارسی است و بخش‌ها یی از رمان که در پسزمینۀ دریا می‌گذرد را فانتزی می‌دانم که نمونۀ آن را تنها در رمان #آتش_زندان دیده‌ام.
دو ویژگی مهم رمان #پری، شاعرانگی و ایجاز در کلام است. و ایجاز در کلام را می‌توان به دو قسمت توصیفات فضا و گفتگوها تقسیم کرد.
به نظرم ایجاز در گفتگوهای این رمان یکی از مواردی است که سبب سخت خوانی و ابهام در متن می‌شود. شاید بتوان گفت ایجاز در گفتگوها، ایجازی مُخل است و دریچۀ مفاهمه را بین مخاطب و متن می‌بندد یا عبور از آن را با دشواری روبه‌رو می‌کند.
#حسین_رحیمی
#طاهره_جوشکی
#سیمین_رهنمایی
#فرامرز_دهگان
#مهدی_جعفری
#راد_قنبری
#محمود_طراوت_روی
#حسین_اسدی_جوزانی

https://t.me/neveshtarvazendegi

یعقوب یادعلی از نویسندگان نسل چهارم داستان‌نویسی است که ابتدا در سال ۶۹ داستان کوتاه همان خاک آشنا را در مجله آدینه منتشر کرد. همچنین او در سال ۱۳۸۰ با داستان کوتاه مثل تنی پشت و رو شده برندۀ دوم جایزه مسابقه عصر پنجشنبه شد.
یعقوب یادعلی نویسنده‌ای تجربه‌گراست؛ که گاهی تجربه‌گرایی او در بازی‌های فرمی خودنمایی می‌کند و گاهی در استفاده از ویژگی‌های روایی ژانر پلیسی، برای نوشتن رمان آداب دنیا.
نوشتار یعقوب یادعلی را می‌توان در تقابل با نویسندگانی دانست که بر عنصر زبان تأکید بسیاری داشتند. از این دیدگاه باید گفت که در رمان‌های یادعلی با نثری مواجه می‌شویم که در عین سادگی، پیراسته از حشو و زوائد است.
از یعقوب یادعلی آثار زیر منتشر شده است:
سه مجموعه داستان
حالت‌ها در حیاط ۱۳۷۷
احتمال پرسه و شوخی ۱۳۸۰
متغیر منصور ۱۳۹۷
و دو رمان آداب بی‌قراری ۱۳۸۳
آداب دنیا ۱۳۹۵
و داستان بلند آمرزش زمینی ۱۳۹۸
https://t.me/neveshtarvazendegi

او می‌خواهد دوستان برادرش را که پس از جنگ از آبادان رفته‌اند دوباره دور هم جمع کند تا برای خرید مدرسه‌ای که در آن ساکن هستند و حالا صاحب پیدا کرده از آن‌ها کمک بگیرد. آشور مجروح جنگی است و هنوز در زمان جنگ به سر می‌برد و مداوما در خیال و رؤیا خاطرات جنگ و کشته شدن دوستانش را روایت می‌کند. شریفه نیز زخم خورده جنگ است؛ چون عراقی مو بوری او را حامله کرده و شاهد که به دنیا می‌آید قرار می‌گذارند که بگوید برادرشان است و پس از دنیا آمدنش پدر و مادرش شهید شده‌اند. همایون و شریفه گذشته‌ای احساسی با هم دارند ولی شریفه انکار می‌کند و زمانی که آشور در بستر مرگ است از میان گفتگوی او با همایون ماجرای تجاوز عراقی مو بور را می‌شنویم اما در نهایت ماجرا را به همایون نمی‌گوید...
به نظرم نوشتن از جنگ و عواقب آن کار هر کسی نیست. داستان از نظر فضاسازی، شخصیت پردازی، دیالوگ و راوی ضعف‌های عمده‌ای دارد که در این مقال نمی‌گنجند. اما آنچه می‌توان گفت این است که این کتاب داستان کسل کننده و بی‌جان و توانی است که از عهدۀ روایت صعوبت جنگ برنمی‌آید.
https://t.me/neveshtarvazendegi

#سلام_مترسک
#منیر_الدین_بیروتی
#انتشارات_نیلوفر
نوشتن یعنی انگار به مسلخ کشیدن خود و هر نویسنده هر چه بیشتر می‌نویسد خودش را بیشتر محکوم می‌کند. ص ۱۱۰
رمان از دو بخش تشکیل شده؛ هشتی پاییز با هجده فصل و یک فصل با عنوان یک یادداشت به ضرورت که نوشته مسعود دوست راوی است. بخش دوم نیز با عنوان مهتابی وصل از ده فصل تشکیل شده با یک فصل بی نام. شیوه روایت به این شکل است که در انتهای هر فصل مسعود به روایت می‌پردازد و تکمله ای بر دست نوشته‌های صارم که راوی است می‌آورد. مسعود در ابتدا اشاره می‌کند که این دست‌نوشته‌ها، به دستش رسیده و او همانطور که هست آنها را در متن آورده. او در تکمله های خود به قسمت‌هایی که حذف کرده نیز اشاره می‌کند. راوی فصل اول را با زاویه دید اول شخص روایت می‌کند و فصل دوم را با زاویه دید سوم شخص محدود به صارم. در فصل دوم با هذیان‌های صارم مواجهیم و #منیر_الدین_بیروتی با نثر درخوری که استفاده کرده است توانسته فضای هذیان آلود صارم را بازنمایی کند.
البته به نظرم تغییر زاویه دید از اول شخص به سوم شخص بیشتر یک بازی فرمی است و در ساختار روایت مستحیل نشده است.
در رمان #سومین_پلیس اثر #فلن_اوبراین هم با این شیوۀ روایت مواجهیم. البته در آن رمان پانویس‌ها فضای مستقلی دارند و به مرور به محتوای متن اصلی نشت می‌کند اما در رمان #سلام_ مترسک از ابتدا سمت و سوی پانویس‌ها مشخص است و بیشتر به کار تکمیل روایت می‌آیند هر چند ممکن است کار کردی برای ایجاد عدم قطعیت هم داشته باشند که به نظر در این زمینه توفیقی به دست نیاورده.
و اما در کل #سلام_مترسک، رمان خوبی است و خواندنی.https://t.me/neveshtarvazendegi

فایل صوتی صحبت‌های من در
نشستی با محمد رضا صفدری
#محمد_رضا_صفدری
#ابوتراب_خسروی
#راد_قنبری
#حسین_اسدی_جوزانی
#مرکز_فرهنگی_آبی

فایل صوتی شب‌های داستان‌نویسان ایرانی
#هرمز_شهدادی
#آیدا_رادنیا
#حسین_اسدی_جوزانی
#گالری_آبان
#چهارده_مرداد_هزار_و_چهارصد_و_سه
https://t.me/neveshtarvazendegi

نشست رونمایی رمان «گواژه‌سرایی رویدادها» از مهدی جعفری

با سخنان فرامرز دهگان
و
حسین اسدی جوزانی

پنج‌شنبه ۲۱تیر۱۴۰۳

شیراز، کتاب‌فروشی کهور

شبکۀ متن‌پژوهی
https://t.me/matnpazhohi

نمی‌خواهم بنویسم؟ می‌ترسم بنویسم؟ می‌ترسم یک دفعه موجودی را روی کاغذ بشناسم که زمین تا آسمان با تصویر شسته و روفته‌ای که از خودم یا بقیه دارم فرق داشته باشد؟ می‌ترسم انبان گذشته‌ای را که روز و شب به دوش می‌کشم خالی کنم؟ وحشت همیشه با ماست. مثل خدا که همیشه با ماست. بد نیست. جمله‌اش بد نیست. با همین جمله شروع می‌کنم. یا چیزی شبیه به این. نباید شرح احوال از آب در بیاید. فایده ندارد. می‌خندند. می‌گویند «من نامه» نوشته. نخیر. درست نیست. اصلاً از من نمی‌خواهم حرف بزنم. اصلاً از حرف زدن دربارۀ من می‌ترسم. اصلاً اگر تا به حال همه‌اش را ننوشته‌ام برای این است که من را نگه دارم.

#شب_هول
#هرمز_شهدادی
#کتاب_زمان
#چاپ_اول_۱۳۵۷
#ص_۱۹
https://t.me/neveshtarvazendegi