👆👆👆به مناسبت دهم اسفند، زادروز اخوان بزرگ

شعری که در مجموعه کابوس میله زاران، تقدیم به مهدی اخوان ثالث شده است :

درنگ نور فانوسی، نمی پاید به شام اندر
شب از آتش کُشان سرشار و داد از دود خاموشان
نفس، افتاده از پا و صدا در سینه سر در گم
اگر آهی کشی، آرام
اگر اشکی، برای هم
اگر حرفی، فقط مبهم
در این تاریکنای نحس !
افق
چونان تراوشگاه خون بر رخت سلاخان
هزاران نقش، بر دامن
خدا در خواب و توفان تند و میدان دار
نه پایی در جوانمردی
نه دستی در گرفتاری
نه فریادی در این مسلخ
که چنگی بر گلوگاهش نیاویزد . . .

ستون های چراغ آونگ شهر انگار می پاشد
به سرمای سکوتستان، غبار سودهٔ سربین
زمان در هر بزنگاهی
فریب از فتنه می بافد . . .
سحَرگاه آسمان، زخم زمین، بر دوش
زمان، در چشم، سرگردان !!
در این تشویش بی پایان
درود اشک ها، در سوک دل داران

بیا... ای شاهد سر در گریبان، ای یل خاموش
ببین، فرجام باد و نعش آتش را
نگر شرم سیاوش را !
کدام آتشفشان، خشمی نمی زاید ؟
به گوش خفتگانِ خوابشان خرگوش خیز و خوف هاشان خنجر خاموش
بخوان، آیاتی از آن دست، روشن ها که می دانی
چنان غران که حتا مرده را بیدار می دارد
چنان صوری که خاک از گور، برخیزد
همان آتش
که دریا را بجوشاند
که آتش را بسوزاند !!
مگر خاکستری، سرخی به بار آرد
مگر پیغمبری فانوس بردارد
مگر ققنوسی از آتش، بپا خیزد
که سرما را درنگی نیست
فردا نام و ننگی نیست

مشهد. تابستان ۱۳۹۲ سعید تقی نیا.مجموعه کابوس میله زاران
@taghiniasaeed

از مجموعه خط خطی های بیخودی :

تو همزاد کدام اتفاقی؟! . . . که چون سایه ای بلند، از دیوار بالا می روی؟! . . . ترس، هر جایی بایستد، حتا بر لبهٔ قرنیظ ها، ترس است!
سرما که بر سراشیب شانه ات بدَوَد، هراس در حوصلهٔ چشم هایت، دو دو می زند. چگونه پنهانش کنی، که اولین نشانه است، نگاه.
. . . ترسوها را چه کار با بلندی؟! آنها که خزیدن در دنجی ملول را، به سلطنت آنسوی خطر نمی دهند.
چگونه بر فراز ایستاده، باد را بازی می کنی؟! ... زخم کدام تازیانه ات، به رجز می خواند از درون، که اینچنین، ترس را چهره پوشانده، هوار می کشی ؟!
. . . تو هر جا که پنهان شوی، می شناسمت! حتا بر بلندای فتح !!!
لکنت انگشت هایت را چه می کنی، غران؟!
زهر خند کدام عقده ای که جز خونت آرام نمی کند؟! جز شیون مادران و جیغ کودکانت، گره نمی گشاید از کار؟!
توفان را چه کار با ببرهای کاغذی؟!
سیلاب را مجال ایستادنی نیست، در سراشیب.

#مشهد
#پاییز۱۳۹۵
#سعید_تقی_نیا
#مجموعه_خط_خطیهای_بیخودی
@taghiniasaeed

نقش تغییر سیاست‌های فرهنگی و گسترش ابزار ارتباط جمعی در ادبیات و نقش زنی مثل فروغ در دهه‌ی ۳۰ تا ۴۰

درست با فاصله‌ی یک دهه بعد از ظهور فروغ و بیش‌تر بازشدن جا برای حضور زنان در بستر اجتماعی کشور و متعاقب آن، گسترش هنرهای نمایشی مثل تلویزیون و سینما، سیاست‌گذاران فرهنگی کشور، متوجه تغییر ذائقه‌ی جامعه از شعر و متوجه‌شدن آن به‌سوی این هنرها شده بودند و تدریجاً اعتبار شعر در جامعه‌ی ایرانی، جای خود را به هنرهای نمایشی سپرد.
پس لازم بود جامعه‌ی ایرانی به‌جای الگویی برای زنِ فاصله‌گرفته از سنت‌ها اما مأنوس با ادبیات، به‌دنبال زنی باشد که در عرصه‌ی هنرهای نمایشی و موسیقی توانسته باشد عرض اندام کند و با این مشخصات، زنی مثل گوگوش، مناسب‌ترین زن آوانگارد و آشنا به هنرهای نمایشی و موسیقی و خوانندگی جای خود را باز کرد!
لذا این موارد نشان می‌دهد که تغییر الگوی زن ایده‌آل در آن دو مقطع تاریخی، تا چه اندازه در تعیین مسیر زن در ادبیات، نقش مؤثر ایفا کرده است و امکانات ارتباطی و تبلیغاتی تا چه اندازه در شکل‌دهی به ذائقه‌ی جامعه، نقش‌آفرین بوده است.

حال برگردیم به فروغ.
فروغ از اقبال خوبش، درست بر لبه‌ی جامعه‌ی در حال گذار از سنت به مدرنیسم قرار گرفته بود که آشنایی‌اش با ابراهیم گلستان عملاً او را در مسیر تمهید‌شده به واسطه‌ی همان سیاست‌های فرهنگی و گسترش امکانات ارتباطی، در مناسب‌ترین جای خودش قرار داده بود
و غیر مستقیم، چنین سیاست‌هایی، جذب‌کننده‌ی زنی برای الگو بوده است که با شتاب بیش‌تری از سنت‌ها فاصله می‌گیرد و دهه‌ی ۳۰ تا ۴۰ به‌همین‌جهت، عصر طلایی ادبیات و شعر فارسی محسوب می‌شود؛ از این‌جهت که برای اولین‌بار، در ادبیات فارسی با زنی روبه‌رو می‌شویم که حضور پویا و نقش‌آفرین و متمایز خودش را به ادبیات هزار و صد ساله‌ی ما تحمیل و جامعه نیز استقبال می‌کند.

#مشهد
#سعید_تقی_نیا
#تابستان۱۴۰۳
#نقش_فروغ_در_ادبیات_دهه۳۰و۴۰
@taghiniasaeed

مادرم . . .

آئینه، آتش، آب

انعکاس آفتاب

روشنای بعد باران

قصه گوی فصل ها

تکرار جاویدان

چون نوازش های بی آرام و رام جویباران

ساده و نرم و صمیمی، گرم

بی که یک دَم اخم بر ابروی و دست از مهر بردارد

#مشهد
#اسفند۱۳۹۷
#سعید_تقی_نیا
#بمناسبت_روز_زن_مادر_
#مجموعه_دچار_دیوار

@taghiniasaeed

شعری از مجموعه ترانه های سپید، تقدیم شده به هاشم ارشادی به مناسبت شب یلدای ۱۳۸۶

یلدای من

سایه ای که قد قیچی های جهان

به بلندایش نمی رسد!

به حسرت های دانه دانه ام نگاه کن

که هر قطره اش

اشکی است بر دامن سرزمینم

به تاول دست هایم نگاه کن . . .

که زخم دلنازک ترین انار

بر آن دهان می گشاید!

هاشم، برایم از درختی حرف بزن

که پرنده ای بر دست هایش نمی نشیند

از گُربه ای که در خواب قناری پرید!

هاشم... هاشم ...

یلدا اسم شب نیست

یلدا

آواره ای است در پارک های شهر

تا ماشین های گران را خوب بشناسد!!

یلدا

آفتابی در شب های " دُبی " !!

یلدا

سری است که از زانو تا زمین

با چند گرَم در آسمان می پرد!

آه، یلدا... یلدا... یلدا

ماغ کشیدن گاوی است که گرگ ها

رهایش نمی کنند

#مشهد_یلدای۱۳۸۶
#سعید_تقی_نیا
#مجموعه_ترانه_های_سپید
@taghiniasaeed

@taghiniasaeed

چه سرهایی

که حتا زیر آب از پای ننشستند !

به دست وارثان شوکت شومان

به جرم نیک پنداری

صداشان در گلو، فریاد بیزاری

فقط گفتند بیداری

فقط بودند بیداری

در این خاموشزار انگار

چراغ سینه سوزی پا نمی گیرد

مگر با قاتلش، همزاد تاریکی

که پیش از صبحدم باید بمیرد هر کجایی پت پت نوری است

که از تکثیر روشن ها هراسانند سلاخان

گریزانند ناپاکان

به انگشت ار شماری زخم ها را، بیش

به روی نعش هر فانوس

خراشی از نهیب سایه ای پیداست!

هراس از دیوکرداری . . .

هلا ای روشنای سال هایم دور

بگو با من، بگو با من، چه آوردی ؟!

چه با خود تحفه ای از نور آوردی ؟

بگو‌آیا امیدی هست فردا را ؟

طلیعهٔ روشنایی از سحرگاهی

شکوه بامدادان پیک فرخ پی

ظهور ابر رحمت، چشم مشتاقی؟

که از رویای شبنم، گرد بزداید !!

که بر دستم فرود آید!

بگو آنسوی ها آیا پگاهی هست ؟!

یلان سربراهی هست؟

از آن مردان مردستان

از آنها که خضاب خونشان بر چهره می ماسید

از آنهایی که مرگ از ترس شان چون بید می لرزید

بگو با آن یلان روشنا پندار

که بیداریم و سر بر دار

مشهد. زمستان ۱۳۹۶ سعید تقی نیا. مجموعه کابوس میله زاران
@taghiniasaeed

شعری از مجموعه کابوس میله زاران :

با شمایم، با شما

افسون گران شهر خاموش !

هیبت شمشیرهاتان بر گلوها، تیز

اشک تان در آستین، پنهان!

نان تان از آخور تشویش

نام تان آلودهٔ تعظیم ...

دید نتوان باد را در بند

رَست نتوان مرگ را از مرگ

آب را نتوان به هاون کوفت

ذهن را نتوان فرا شستن

اینک

با تو هستم ای حرارت زاد سرمانوش ...

زخم پوش دشنه های آفتاب

ای دیار دیرسال ستان

با تو هستم ای نجابت در نگاهت، گنگ

با تو هستم

ای سر آورده در از بیداد دوران ها

چیست این شلاق ننگ آیین؟!!

کیست این عفریت رنگ آذین؟!!

این خدای آویز شیطان!

مُرده مردی در گلوتان؟!

کو ‌ستبرانی که گُرد از گِردشان می جَست؟

کو غریو نعرهٔ مردان؟!

پس کجا رفت آن سوار آسمان پندار؟

کو طنین طبل های آهنین کردار؟!

با تو هستم ای بزرگ آغوش حیرت کیش

گوش کن پژواک آهم را

سوز سرشار از سکوتم، سرد

شورش اشک از شکاف نشتر شلاق

آخرین ته مانده های شیونم را

با تو هستم آی ...

گرگ ها در پوستین و اژدها در آستین پنهان

از کجای این شب مغرور

پاره ای خورشید بردارم؟

نعرهٔ رعدی نمی غرد در این آشوب

شیههٔ اسبی فرا سوهای تاریکی

گُپ گُپ جولان سواری در سیاهی ها

مرگ در حلقوم ها، پیوسته نُچ نُچ می کند انگار

برج ها سیلی خور طوفان

سقف ها بیگانه با دیوار

دوستان، دستان چرکین دست

شامگاهم را پناهی نیست

اشک ها را گریه گاهی نیست

راهی نیست

مشهد. دی ماه ۱۳۹۲ . سعید تقی نیا. مجموعه کابوس میله زاران
@taghiniasaeed

غزلی از مجموعه سایه روشن های سربی که تقدیم به اسطوره موسیقی و آواز ایرانی، استاد محمد رضا شجریان و همایون عزیز شده است :

لحن بیداد اگر در دل توفان زده هاست
در سر عشق، صدای شجریان زده هاست

توسن واژه چموش است و به فرمانم نیست
با ردیفی که فقط خاص خراسان زده هاست

پیک فریاد در این برزخ ته ناپیدا
حیرتش بیشتر از کفر مسلمان زده هاست

قلم از دغدغهٔ لکنت اگر می لرزد
سهم زخمی شدنم از شب نادان زده هاست

آیت ( آه ) امین است و خداوند دعا
آسمان بوس گلوی همه باران زده هاست

آشکارا مزنم طعنه بدین عربده ها
سیم آخر زدن آوازهٔ پنهان زده هاست

پشت آواز همایون چه طنینی است که باز
وحشت از معجزه در چهرهٔ بحران زده هاست!

زاهد از آینه می ترسد و آیئنه از او !
عادت رمی جمر، شیوهٔ شیطان زده هاست

مشهد. زمستان ۱۳۹۴. سعید تقی نیا. مجموعه سایه روشن های سربی
@taghiniasaeed