امروز که دوشنبه چهاردهم است، صبح عروس را بزک کردیم. خیلی مزه دارد. بزک‌کن عروس‌های طهران هم من شدم. هر چه می‌گویم من قدیمی هستم، می‌گویند خیر همان بزک شما خوب است.

#زهره_ترابی
•چادر کردیم رفتیم تماشا | سفرنامه‌ی عالیه خانم شیرازی•

امروز جمعه دوازدهم است ظهری از خواب برخاستیم. رفتم خانه‌ی منورالسلطنه دیدن عید. برای افطار برگشتم. شب هم دختر عزیزالدوله و دختر وکیل‌الملک که شوکت‌الدوله باشد با حاجی اختر خانم با زن عمیدالدوله آمدند دیدن بنده. تا نزدیک سحر بودند و رفتند. #زهره_ترابی •چادر…

امروز جمعه دوازدهم است ظهری از خواب برخاستیم. رفتم خانه‌ی منورالسلطنه دیدن عید. برای افطار برگشتم. شب هم دختر عزیزالدوله و دختر وکیل‌الملک که شوکت‌الدوله باشد با حاجی اختر خانم با زن عمیدالدوله آمدند دیدن بنده. تا نزدیک سحر بودند و رفتند.

#زهره_ترابی
•چادر کردیم رفتیم تماشا | سفرنامه‌ی عالیه خانم شیرازی•

火垂るの墓
(Grave of the Fireflies):
(1988)

قطعا این فیلم را با کیفیت تار خواهید دید،
به این دلیل که به شما فرصت اتمام گریه را نخواهد داد.

چند سال پیش در استوری اینستاگرام یکی از اهالی فیلم، پوستر این انیمه را دیدم که متنی در زیرش نوشته بود:
اگر می‌خواهید بدانید یکی از بلاهایی که جنگ بر سر کودکان می‌آورد چیست دیدن این انیمه را توصیه می‌کنم.
و البته در آن زمان یکی از حمله‌های رژیم صهیونیستی به نوار غزه اتفاق افتاده بود.
شاید اگر همان چند سال پیش هم دیده بودمش تا این اندازه تحت تأثیر قرار نمی‌گرفتم اما دو شب پیش تمام صحنه‌های دنیای واقعی را که در این یک سال و یک ماه اخیر بی‌پرده در همه‌جا منتشر می‌شود جلوی چشمم بود.
فیلم اقتباسی از رمانی با همین نام است که براساس داستانی واقعی‌ست. ماجرا از سال ۱۹۴۵ و بمباران‌های پیاپی ژاپن آغاز می‌شود. سیتا و سِتسوکو برادر و خواهری هستند که پدرشان در نیروی دریایی ژاپن خدمت می‌کند و قرار است با هم به دنبال مادرشان در پناهگاه بروند.
ایسائو تاکاهاتا که احتمالا همه‌ی ما انیمه‌های هایدی و آنه‌ شرلی با موهای قرمز را از او دیده‌ایم کارگردان این اثر است.

در انتها باید بگویم دیدم این فیلم برای کودکان، بیماران قلبی و تمامی افراد حساس به هیچ عنوان مناسب نیست. حجم غم موجود در آن قابل تحمل برای همه نیست.

#فیلم‌هایی‌که‌می‌بینم

ولی عقل همیشه در مقابل احساسات، خُرد و حقیر است، زیرا عقل مانند هر چیز واقعی بالطبع محدود است و احساسات، بی‌انتها. بنابراین دلیل آوردن در جایی که باید احساسات جلوه کند، از آنِ افرادی است که وسعت نظر ندارند.

#اونوره_دو_بالزاک
•زن سی ساله•

پس، ناچار درباره‌ی سرنوشت زنان با کلمات عامیانه چنین جواب داد:
"خانم، شخص باید بتواند رنج‌های خود را فراموش کند وگرنه باید گور خود را به دست خویش بکند."

#اونوره_دو_بالزاک
•زن سی ساله•

The Lives of Others:

اگه یکی بیاد زندگی‌تونو زیر و رو کنه تا یه چیزی علیه‌تون پیدا کنه، به نظرتون چیزی پیدا می‌کنه؟
مسائل و اتفاقاتی که در طول تاریخ کمتر به اون‌ها پرداخته شده طبیعتا نقاط ناشناخته‌ی زیادی دارن و کشف اون نقاط از طریق دیدن‌ فیلم‌ها و خوندن کتاب‌ها و مقالات مرتبط به اون‌ها یکی از لذات من تو زندگیه:)
بعد از جنگ جهانی دوم و شکست آلمان، کشورهای متفقین برای جلوگیری از تکرار فاجعه‌ی این‌چنینی تصمیم گرفتند آلمان رو به چهار بخش تقسیم کنند و هر کدوم بخش مربوط به خودشون رو مدیریت کنن. با اینکه تو این تقسیم‌بندی‌ها شهر برلین در بخش شرقی که تحت کنترل شوروی بود قرار داشت اما به این دلیل که شهر مهمی بود و قدرت اصلی کشور از اون‌جا تامین می‌شد بنا شد که برلین رو هم به چهار قسمت تقسیم کنن. بخش شمالی دست فرانسه بود، بخش غربی دست انگلیس، جنوب غربی دست امریکایی‌ها و بخش شرقی هم تحت کنترل شوروی بود. این درحالی بود که شوروی عملا نصف بیشتر اروپا دستش بود و با سیاست‌هایی که داشت یک دولت خودمختار در سمت شرق به اسم جمهوری دموکرات آلمان راه انداخت. تو این موقعیت حزب کمونیست حرف اول و آخر رو می‌زد. این حزب یه سازمانی رو تأسیس کرد به اسم سازمان امنیت عمومی که بهش "اشتازی" می‌گفتن و وظیفه‌ش هم سرک کشیدن تو زندگی خصوصی مردم بود تا هرگونه مخالفت با دولت و حزب رو در نطفه خفه کنه. این شد که مردم بخش شرقی دیدن این دولت هم دست کمی از نازی‌ها نداره و کم‌کم شروع به مهاجرت به بخش‌های دیگه کردن. حزب هم که دید مهاجرت‌های بی‌بازگشت زیاد شد، در سال ۱۹۶۱ واسه جلوگیری از این رفتن‌ها یک دیوار ۱۵۶ کیلومتری دورتادور بخش شرقی برلین کشید.
داستان فیلم The Lives of Others در برلین شرقی می‌گذره، در زندانی به وسعت یک شهر.
از همون ابتدای فیلم خفقان و عدم امنیت رو در تک‌تک میزانسن‌ها حس می‌کنید. فیلم، ماجرای یک نویسنده‌ای به نام گئورگ درایمان رو روایت می‌کنه که شهرتش بالا گرفته و با وجود محدودیت‌ها، نمایشنامه‌هاش همیشه روی صحنه‌ست و نقش اول نمایش‌ها رو هم کریستا ماریا، همسر درایمان بازی می‌کنه.
تفحص در زندگی خصوصی درایمان به عهده‌ی یکی از مأموران خبره‌ی اشتازی به اسم ویسلر گذاشته میشه اما چیزی که دنبالش می‌گردن با چیزی که از تفحص‌ها گزارش میشه متفاوته‌.
کشش و گیرایی داستان به شدت بالاست و مخاطب رو میخکوب می‌کنه. القای احساسات از جمله ترس بسیار خوب رقم می‌خوره و گره‌های داستانی مدام ذهن مخاطب رو در چالش قرار میده.
و اما از پایان‌بندی داستان، به جرئت می‌تونم بگم بهترین پایان‌بندی عمرم رو در انتهای این فیلم دیدم. جایی که چند سالی از فرو ریختن دیوار برلین گذشته.
توصیه می‌کنم اگه یه فیلم خوب می‌خواید ببینیدش.

#فیلم‌هایی‌که‌می‌بینم

تا فهمیدم عزیزجون چی کار کرده بود، دلم فشرده شد. بهش گفتم: "عزیز، آخه مگه من کی‌ام که انقدر دوستم داری؟!" عزیزجون گفت: "تو امانت و یادگار داداش اصغر منی."
این رو که گفت، چند قطره اشک از چشم‌هاش سرازیر شد و گفت: "عمو شیخ اِبرامت همیشه میگه: 'عمه‌های ما شیعه‌ها عَمِگی رو از زینب کبرا به ارث معنوی بُرده‌ان' ... خب ننه، من هم عمه‌ی توام دیگه!"

#امیر_خیام
•سد نصرالدین•

اینکه ما قضاوت خوبی درباره‌ی دیگران می‌کنیم، یه این جهت است که برای خودمان می‌ترسیم. اساس خوش‌بینی ترس است و بس. ما برای همسایه‌ی خود مزایایی قائل می‌شویم، به امید آن‌که بهره‌ای ببریم. از رئیس بانکمان تمجید می‌کنیم، برای این‌که اعتباراتمان در بانک محفوظ بماند. از دزد سرگردنه هزاران تعریف‌ها می‌کنیم، به طمع این‌که جیب ما را ندیده بگیرد.

#اسکار_وایلد
•تصویر دوریان گری•

هر چه شعرشان توخالی و بی‌محتواتر باشد، جلوه‌ی خودشان بیشتر است. اما اگر مردی کتابی پر از اشعار متوسط و سرد و بی‌روح به چاپ رساند، همه گرد او می‌چرخند، یک چنین اشخاصی در شعری که نمی‌توانند بنویسند، زیست می‌کنند. در صورتی که شعرای حقیقی، شعرای بزرگ شعری را که جرئت ندارند در آن زیست کنند، می‌سرایند.

#اسکار_وایلد
•تصویر دوریان گری•