گاهی لازم نیست شخصی را ببخشیم.
فقط کافی‌ست در فاصله‌ای مناسب بایستیم  و به خشممان اجازه دهیم تحملِ فاصله را آسانتر کند.
داستانِ "همیشه ببخش و بگذر"، داستانِ قدیمیِ مادربزرگ‌هاست. ما مدت‌هاست به افسانه‌ها و فداکاری‌ها و سکوت‌های افراطیِ بی‌جا احتیاج نداریم.
گاهی بعضی آسیب‌ها و بعضی رفتارهایی که از سمت آدمها، مخصوصا رابطه‌های خونی، بر ما وارد شده است قابل بخشش نیست اما قابل تحمل است. میشود تحمل کرد اگر بتوانیم فاصله‌ای مناسب داشته باشیم.
به خودمان اجازه بدهیم خشمگین باشیم اما با بصیرت به خشممان نگاه کنیم و آن را تبدیل به واکنش‌های تخریبگر مانند فحش و توهین و یا سرکوبگر مانند افسردگی و خمودگی نکنیم.
فقط مشاهده‌گر خشم و جریانش در بدنمان باشیم و فاصله‌مان را تنظیم کنیم.
دیدنِ خشم نسبت به یک فرد به ما کمک میکند که رفتارهای افراطی و محبت آمیز نداشته باشیم. به ما کمک میکند که باج ندهیم و چاپلوسی نکنیم. به ما کمک میکند که به شخص مقابل نشان دهیم که آزرده هستیم و مایل به رابطه داشتن همانند گذشته نیستیم.
و در آخر خشم به ما کمک میکند که کوسه‌ی مفید، بزرگ و بسیار قدرتمند درونمان را ببینیم و از آن فرار نکنیم.
خشم به ما یادآوری میکند هم ما باید فاصله‌مان را با آدمها حفظ کنیم و با احترام برخورد کنیم و هم آنها باید اینکار را انجام دهند.
و در نهایت، خشم به ما کمک میکند با کوسه‌ای که در درونمان قرار دارد دوست شویم و در بعضی شرایطِ سخت از قدرت و ابهتش کمک بگیریم.
هر چه باشد، اقیانوس قابل پیش بینی نیست درست مانند آدمها در رابطه‌ها.

گر مرا هیچ نباشد
             نه به دنیا نه به عُقبی

چون تو دارم همه دارم،
                     دگرم هیج نباشد

#سعدی

مخزنی برای نسخه های الکترونیکی کتب ادبی

برو اولین پست :
https://t.me/pdf_kotob_e_adabi/1
https://t.me/pdf_kotob_e_adabi

جانم آن لحظه که غمگین تو باشد شادست !

قلبِ من را
کسانی لمس می‌کنند
که به جزئیاتِ کوچک در من
که خودم متوجه آنها نیستم، توجه دارند...!