? فراخوان «مدرسه میدان آزادی»:
نخستین دوره آموزشی «ژورنالیسم هنر»

نخستین دوره آموزش تخصصی ژورنالیسم هنر با ۱۱کارگاه و به صورت حضوری برگزار می‌شود.
هنر جویان می‌توانند بنا به انتخاب خود در یک یا چند کارگاه شرکت‌کنند.

?️عناوین کارگاه‌ها: «نقد سینما»، «نقد موسیقی»، «نقد نقاشی»، «نقد داستان»، «نقد انیمیشن»، «ایده‌یابی در ژورنالیسم هنر»، «منبع‌یابی در ژورنالیسم هنر»، «هوش مصنوعی و هنر»، «معرفی‌نویسی آثار هنری»، «جستارنویسی هنری» و «عکاسی حرفه‌ای از آثار هنری».

? آخرین مهلت ثبت‌نام: ۷دی ۱۴۰۳
?️ زمان آغاز دوره: هفته دوم دی‌ماه
⏰ مدت زمان: بین ۲ تا ۵ ساعت
? تعداد جلسات: بین ۱ تا ۶ جلسه
✍? محل ثبت‌نام: صفحه مدرسه سایت مجله میدان آزادی
? محل برگزاری: تهران، محله فردوسی

?۱۰ % تا ۱۵% تخفیف برای دانشجویان و دانش‌آموختگان هنر و ادبیات
?۵ % تا ۱۰% تخفیف برای کسانی که در چند کارگاه شرکت کنند
?۵ % تخفیف برای عموم هنرمندان

در صورت نیاز به راهنمایی، اینجا هستیم:
@azadi_sqart

? توضیحات کامل و نکات تکمیلی را در متن کامل فراخوان بخوانید.

#مجله_میدان_آزادی

@azadisqart

مناظره اقبالی و برهانی و یک موضوع تاریخی

مدرسه آزاد فکری مناظره‌ای بین «محسن برهانی» به عنوان مخالف لایحه عفاف و حجاب و «ابوالفضل اقبالی» به عنوان موافق لایحه عفاف و حجاب برگزار میکند.
محسن برهانی که هم اقتضائات رسانه را میشناسد، هم سیاست بلد است به عنوان بازیگر کاربلد سیاسی و رسانه ای خیلی خوب ظاهر میشود. اگر مصادیق پوپولیستی حرفهایش را کنار بگذاریم که مثل همیشه کم هم نیستند، حتی اگر زبان بدنش و خنده‌های گاه به گاه تمسخرآمیزش را هم کنار بگذاریم بعضی از حرفهایش کاملا مبنایی است و قابل تامل، که به راحتی نمیتوان از کنارش رد شد. برهانی تیزبینانه همه حرفهای اقبالی را رصد می‌کند و از دل حرفهای اقبالی علیه اقبالی استفاده میکند. تمام مصادیقی که بیان میکند این را به مخاطب القا میکند که «من به عنوان یک ایرانی آدمی فهیم، فرهیخته و آداب‌دان هستم» پس شیفته برهانی میشود. بعضی جاها هم بدون اینکه کم بیاورد و مخاطب بفهمد از پاسخ دادن طفره می‌رود؛ می‌گوید بعد پاسخ میدهم و نمی‌دهد! در آن دوئل هم بعد از مدتی دیگر کسی یادش نمی ماند که برهانی آن سوال مهم را جواب نداد و طفره رفت!

اما اقبالی؛ با حرکت شجاعانه‌اش -با جاخالی دادن مسئولان امر- برای مناظره حاضر می‌شود آن هم مناظره‌ای که میداند قطعا زیر بمباران رسانه‌ای طرف مقابل حرفهای(بخوانید فحش‌های!) زیادی خواهد شنید. ولی یک اشتباه تاکتیکی مهم دارد؛ زیادی صادق است! او گمان میکند در بسیج دانشجویی دانشگاه صحبت میکند یا مسجد سر کوچه‌شان! صادقانه و روراست خیلی حرفها را میزند بدون اینکه جای آن حرفها آنجا باشد. غیر از آن بعضی حرفهایش بوی سیاست‌زدگی می‌دهد و قبیله‌اش شدن. البته که برنده تمام عیار و بی بروبرگرد این مناظره در اقلیم ایتا میشود ولی حرفهایش برای فراتر از ایتا نه تنها اقناع‌کننده نیست که ناخوشایند است. میخواهد اتهاماتی که به قانون و حتی خودش هست را رد کند ولی دقیقا با مصادیقی که بیان میکند ناخودآگاه آن حرفها را تصدیق میکند. البته که یک جاهایی هم خیلی خوب حرف میزند ولی برآیند این مناظره، به نفعش نیست.

اینها مقدمه بود که یک چیز مهم تر را بگویم. بعد از مناظره - و حتی قبلش- یک حرفهایی از سمت اصلاح‌طلبان و رسانه‌هایشان و حتی مردم عادی شنیده شد که بیشتر از اینکه واقعیت باشد یک طنز سیاسی، تاریخی، اجتماعی بود! «موافقان لایحه حجاب دنبال یک کار سیاسی هستند، دنبال زمین زدن اصلاحات هستند نه اینکه این اعتقادشان باشد.» خیلی میتوان راجع به این گزاره صحبت کرد ولی خیلی کوتاه میتوان گفت؛ اصلا زمینی که موافقان قانون حجاب دارند رویش بازی میکنند زمینی‌ست که مخالفانشان طراحی کرده‌اند! مگر میشود بازی را طراحی کرد، زمین بازی را مشخص کرد و بعد بازیگران را متهم کرد که چرا دارید در این زمین بازی می‌کنید؟! مثال و مصداق برای تایید این حرف بسیار است ولی فقط به یک نمونه تازه‌اش اشاره میکنم.

محسن برهانی در خلال همین مناظره، چندین‌بار در نفی برهنگی صحبت میکند، چه از نظر اجتماعی و فرهنگی، چه از نظر قانونی. در جایی دیگر هم به ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی اشاره میکند. در مصاحبه‌ای که قبلاً با روزنامه اعتماد داشته هم میگوید «من از عدم رعایت حجاب دفاع نمیکنم. کجا گفته‌ام که مردم بی‌حجاب شوید؟ اساسا یک حقوقدان نمی‌تواند مردم را دعوت کند که رفتار غیر قانونی داشته باشند؟!»
یعنی من می‌پذیرم عدم رعایت حجاب یک بی‌قانونی است. و در جای دیگر مصاحبه میگوید: «من هم قائلم که در قوانین ما عدم رعایت حجاب جرم است، به پیر به پیغمبر جرم است. من منکر این نیستم» یعنی دوباره بر همان قانون تاکید می‌کند.
ولی زمانی که «پرستو احمدی» آن کنسرت را میگذارد وقتی مراجع قضایی در این ماجرا ورود میکنند توییت میزند:
بر اساس قوانین کیفری موجود در جمهوری اسلامی ایران:
کنسرت بدون مجوز، جرم نیست. ۲- خوانندگی زن، جرم نیست
یعنی همان کاری را میکند که روال همیشگی اکثر اصلاح‌طلبان است؛ « از آب کره گرفتن»...
این اگر اسمش کار سیاسی نیست پس چیست؟! برهانی در جایی که کار غیرقانونی-به زعم خودش- اتفاق افتاده، از بی قانونی اتفاق افتاده حرف نمی‌زند بلکه دست روی جایی می‌گذارد که مورد توجه و حساسیت مردم است؛ «کنسرت و زن»
درحالی که عدم صحت گزینه اول را حقوقدانان رد کرده‌اند ولی رسانه قوه قضاییه اصلا به موضوع دوم اشاره هم نکرده و اهمیتی هم برایش نداشته. مگر قوه قضاییه گفته پرستو احمدی را به خاطر زن بودن دستگیر کرده است؟!
البته که از برهانی این کار دور از ذهن نبود. کسی که بعد از قضیه مهسا امینی زمان شهید رییسی با واکنش های تندش محبوبیت پیدا کرده ولی در قضایای آبان ۹۸ حسن روحانی نه تنها واکنش تندی نداشته که اصلا واکنشی نداشته است. که این روند همیشگی اکثر این جریان است. مردم زمانی مهم‌اند که منافع من و گروه من را تامین کنند نه بیش از این...

@jahaneyekzan

همیشه وقتی عده‌ای عازم حج عمره و تمتع می‌شوند افرادی با ناراحتی می‌گویند «چرا پولتون‌ رو خرج این سعودی‌های خبیث می‌کنید؟!»
حالا که تفکرات کشورگشایی عثمانی‌ایسم طیب اردوغان کاملا هویدا شده و تروریست‌هایش در سوریه درحال جولان هستند منتظرم همان عده بیایند بگویند
«چرا میرید ترکیه پولتون را در جیب این تروریست‌ها میریزین!»

فکر کنم الان زمان آن است که هرچه ردی از ترکیه دارد را تحریم کنیم
چه کالاهای ترکی باشد، چه فروشگاه‌هایش، چه سفر به ترکیه و...

@jahaneyekzan

در ستایش « در انتهای شب»

در این یادداشت کوتاه من فقط میخواهم از خوبی‌های «در انتهای شب» بگویم. در واقع این سریال در این موقعیت خاص زمانی و مکانی آنقدر خوب است که من ترجیح میدهم نقاط ضعفش را اصلا نبینم! حتما اگر سریالهای خوب نمایش خانگی زیاد بود لازم بود که بدی‌ها را هم گوشزد کرد. حالا که نیست...

به طور کل «خانواده» مورد علاقه فیلم‌سازان ما نیست شاید چون گمان می‌کنند که مورد پسند مردم نیست و در نتیجه پولش به جیبشان برنمی‌گردد. اگر هم بخواهند از خانواده حرف بزنند یک لگد نثارش می‌کنند تا زیر دست بقیه مفاهیم له شود. ولی در انتهای شب یک سریال خانوادگی خالص است، نه از آنهایی که نویسنده یک دفعه کم می آورد و مسائل جنایی قاطی‌اش میکند بلکه کامل مربوط به خانواده است. آن هم بازنمایی یک خانواده از طبقه متوسط. نمایش خانگی( و حتی سینمای ایران) که بین فقر و غنا پینگ‌پونگی پیش میرود هیچ وقت به طبقه متوسط اهمیتی نداده. اتفاقا بر عکس توصیف یک خطی از سریال که خیلی جاها دیدیم و کپی ویکی‌پدیای سریال است مسائل اقتصادی موضوع حاشیه ای این سریال است. یعنی مسائل اقتصادی در کنار مسائل دیگر اجتماعی، فرهنگی، اخلاقی و... مطرح میشود نه اینکه تنها دغدغه خانواده داستان باشد.
کارگردانی آیداپناهنده مثل اکثر اوقات خیلی خوب است؛ بازی‌ها و شخصیت پردازی‌ها به خصوص پارسا پیروزفر و هدی زین‌العابدین عالی است. البته که نمی‌شود بازی خوب علیرضا داوودنژاد، سحر گلدوست و نسرین نصرتی را هم نادیده بگیریم. نویسندگی همزمان آیدا پناهنده و همسرش ارسلان امیری به نظرم خیلی به پختگی و بازنمایی درست از تفاوت های زن و مرد کمک کرده‌است.
ولی جدای از همه اینها آنچه برای من بسیار بسیار اهمیت دارد وجود سه نکته است:
اول: روایتگری واقع‌گرایانه؛ اینکه سریال سعی کرده‌است اداهای روشنفکری را کنار بزند و از آن طرف کلیشه‌های جنسیتی را نقد کند و زندگی واقعی امروز را روایت کند خیلی شیرین است. رابطه ماهرخ و بهنام مانند خیلی از روابط زناشویی امروزی پر از ابهام است. مرز مشخصی وجود ندارد. زندگی نه خوب خوب است و نه بد بد... طلاقشان هم مثل خیلی از طلاقهای مدرن امروزی است که هیچ کدام آنقدر بد نیستند فقط با هم کنار نمی‌آیند یا نمی‌توانند کنار بیایند. در این بین نویسندگی همزمان آیدا پناهنده و همسرش ارسلان امیری به نظر خیلی کمک‌کننده می‌آید. نه ماهرخ حق کامل است نه بهنام؛ تا آخر قصه همین است، ما گاهی حق را به بهنام می‌دهیم گاهی ماهرخ. اگر مادر مهم است، پدر هم اهمیت دارد. این نویسندگی مشترک به نظر می‌رسد حتی در بازنمایی تفاوت های روحی زن و مرد قبل و بعد از طلاق هم تاثیر مثبت گذاشته است. نکته جالب توجه این است که این بین به مسائل جنسی خیلی تمیز و کوتاه در یکی از قسمت ها اشاره می‌شود.

دوم: هیچ شخصیت منفی در سریال نیست با اینکه داستان به طور کامل قابلیتل این را دارد که چند شخصیت منفی جدی داشته باشد. مثلا پدر ماهرخ به عنوان یک پدر بد متحجر اخموی عصبانی می‌تواند روایت شود بدون اینکه آن سکانس همدلی با دخترش وجود داشته باشد یا همسر ثریا به عنوان یک شخصیت منفور روایت شود ولی اینطور نیست ما حتی از او هم خیلی بدمان نمی‌آید.

سوم شخصیت ماهرخ به عنوان شخصیت زن داستان. واقعا به ندرت همچین شخصیتی در سینمای ایران پیدا می‌شود. زنی که مثل همه اشتباهاتی از او سر می زند ولی در کل عاقل و اخلاق‌مدار است. فهمش از موقعیت‌های مختلف مبتنی بر عقل است به همین خاطر مقهور شرایط سخت نمی‌شود و برای خانواده تلاش می‌کند.

در آخر اینکه؛ در انتهای شب را ببینید. حتی اگر حوصله‌ دیدن سریال ندارید قسمت دوم را ببینید! اصلا قسمت دوم، خودش یک فیلم کامل بود! با بازی درجه یک سیامک صفری و ناهید مسلمی

@jahaneyekzan

داستان شهادت حماسی‌ات شبیه فیلم‌ها می‌ماند...
از آنها که مادران در گوش بچه‌هایشان زمزمه کنند.
شبیه قهرمان‌های هالیوود که همه این سالها در فیلم‌هایشان نمایش می دادند ولی هیچ وقت در دنیای کوچکشان یک نمونه‌ واقعی‌اش را نداشتند

شهادتت زنده کننده بود
شبیه اسمت
«یحیی»
@jahaneyekzan

«حاج ابراهیم عقیل» از نخبگان و فرماندهان ارشد حزب‌الله بود. از همانها که چندین بار تحریم شده بود و آمریکا برای سرش جایزه گذاشته بود. اسرائیل بارها برای کشتنش تلاش کرده بود و موفق نبود تا اینکه هفته پیش در ضاحیه او را به شهادت رساند.

هروقت از غرغرهای سیاسی، فرهنگی، اجتماعی صدمن‌یک‌غاز و دوزاری فضای مجازی که این روزها همه جا هست خسته شدید این فیلم را ببینید؛ این صدا، این حرفها آنقدر دلنشین و شیرین است که فرمانده یگان رضوان حزب‌الله انگار وسط بهشت دارد اینها را زمزمه می‌کند...

@jahaneyekzan

آن هیئت کرجی که سازمان‌یافته بوده
ولی اگر کاری برای شور حسینی عزاداری زنانه نکنیم از این دست اتفاقات دور از انتظار نیست
کمااینکه سالهای پیش تک‌و‌توک و اینور و آنور دیده می‌شد.

دخترانی که وقتی کودک هستند، در عزاداری زنانه گوشی به دست یک گوشه نشسته‌اند، وقتی بزرگتر شوند یا دلزده می‌شوند یا به روش های مردانه عزاداری روی می‌آورند.

@jahaneyekzan