اگه دیسمنوره (پریود بسیار دردناک) اجازه بده
یه ذره بخوابیم.??‍♀️

2:34...

یهو دلم خواست مورد دوست داشتن واقع بشم‌. یکی دلش برام تنگ بشه! هدیه و باکس و دستبند و این چیزا که ترند شده هم نه؛ با یه شاخه گل رز بنفش خوشحالم کنه. چه میدونم ساعتشو دربیاره بذاره رو میز بگه به خاطر تو کردم :)))))))

هم‌چنان تابستان است. ملالی نیست جز گرما؛
انبوه وظایف؛ انتظار پاییز و دفعِ دراما!

من نمی‌دانم چرا هرکسی را صدا کردم
چرا هرکسی را دوست داشتم
ناگهان در خمِ کوچه گم شد...

بوسیدمَش
دیگر هراس نداشتم
جهان پایان یابد
من از جهان سهمم را گرفته بودم...

- احمدرضا احمدیِ عزیز؛
که ساعاتی پیش درگذشت.?

که اگر به نوشتن بازگردم؛
خونِ تازه در رگ‌‌وپی‌ام خواهد دوید.

هرسال موقع کنکور کارشناسی خانواده یه بهونه جور می‌کنه که بیرقِ جنگ برافرازه و تهش ختم شه به دکتر نشدن من و سرکوفت هزینه‌هایی که به عنوان والد وظیفه‌شون بوده زدن و آی ببین ماهی فلان تومن خرجته که آخر هیچی نشی و دراما. (البته که باقی روزهای سال هم با شدتِ کمتری همین بساطه و نمی‌دونم این دورِ باطل تا کجا قراره بچرخه). خلاصه از صبح سعی کردم آروم باشم ولی متنِ تحقیرمآبانه‌ی این توییت آتش درون من رو برافروخت. من نمی‌دونم کی پشت این اکانت توییتر نشسته و با چه هدفی توییت زده ولی ببین بزرگوار! کاش قبل از بستن چشم‌ها و باز کردن دهان‌ات یه‌مقدار به همه‌ی جوانب فکر می‌کردی. فارغ از جنسیت تلاش کردن خیلی قشنگه و اصولاً کسب درآمد شخصی دختر و پسر نداره؛ اما نه وقتی همچنان کسانی -از بزرگان و صاحب‌منصبانِ قدرت و دولت و مملکت تا خانواده‌‌های نهادِ کوچکِ تربیت!- هستن که همّ و غمشون اینه چه‌کار کنن تا زن در این مملکت یک نفس راحت نکشه و صدی نود به خصوصی‌ترین مسائل‌اش سرک بکشن و حکم فرمایی کنن و راه حیات و مماتش رو سد کنن. پس قضیه فرق داره عزیز!
دقیقاً همونجا که «صرفِ دختر بودن» و به هزار و یک دلیل نه فضایِ سرِ کارهای غیرمرتبط با رشته‌ی تحصیل‌ام رفتن رو دارم نه میتونم بیش ازین دستم رو در جیب خانواده ببرم که طبعاتش به قیمت سلامت روانم تموم شه معلومه که به هردری میزنم تا «مستقل» شم.‌ کمای‌این‌که شغل و درآمد فقط یکی از آیتم های کانسپتی تحت عنوانِ کسبِ استقلاله؛ -درواقع مجموعه تلاش‌های مذبوحانه برای بازگرداندن حقوق اولیه‌ و انسانی از دست رفته!-

«منت‌» ای هم اگر باشه قطعاً خواهم گذاشت:
بر سر آخوند و آخوندزاده و تفکر ج.ا وار!

با همه خلقِ جهان گرچه از آن
بیشتر گمره و کمتر به رَه‌اند
تو چنان زی که بمیری بِرَهی
نه چنان زی که بمیری؛ بِرَهَند!

-سنایی.
#نکته‌ها.

کفاره‌ی شراب‌خوری‌های بی‌حساب،
هشیار در میانه‌ی مستان نشستن است!