.
#میترا_سادات_دهقانی
.
.
@mitrasdehghanii

.
یادم می‌آید شبی را که تنهایِ تنها وَ بیمار وَ غمگین به کاظمین رسیدم و سحرگاه، سلامت وَ شادمان وَ ایمن حرم را ترک کردم...
.
اشک در حوض نگاهم پر تلاطم می‌شود
کوله‌بار دردهایم در حرم گم می‌شود
بال‌های خسته‌ام را می‌نشانم گوشه ای
دست‌هایت کاسه ای از نور و گندم می‌شود
ای که شکی نیست در باب الحوائج بودنت
هرچه داری ، هر چه داری مال مردم می‌شود
می‌کشی دست نوازش بر سر نومیدها
هر که غمگین آمده غرق تبسم می‌شود
بارها از دست‌های من گره وا کرده ای
رفته از دستم حسابش بار چند می شود؟
.
.
مادرم می‌گفت دخترها همه بابایی‌اند
از تو دورم اشک‌هایم راهیِ قم می‌شوند ...
.
.
.
#ای_نانوشته_ما_را_بر_آنچه_نوشته_ایم_ببخش
#میترا_سادات_دهقانی
.
@mitrasdehghanii

.
فصل های سرد، آدم را به درون می کشد. به آنجایی که درخت در ظاهر، خشک و تکیده شده اما زندگی میان شاخه هایش هنوز جریان دارد و اگر می بینی که خیلی وقت است حرفی من باب دلتنگی نزده ام، بابت همین دستهای توی جیبم است. این محدوده ی دل آدم است.

@mitrasdehghanii

.
چقدر پنجره باشیم و سال‌های دراز
به لحظه‌ای که پرنده پریده فکر کنیم؟!
.
.
#میترا_سادات_دهقانی
@mitrasdehghanii

.
عبور می‌کنم از کوچه‌های سر به گریبان
وَ می‌رسم به هیاهوی بادهای پریشان
از این مسیر که من سال‌های سال گذشتم
چقدر آدم دلتنگ می‌رسد به خیابان!
چقدر پنجره در این مسیر بوده که هر صبح
نشسته پشت به اندوهِ رفته‌های پشیمان
سلام می‌کنم آرام و سربه‌زیر به پاییز
به جشنواره ی غمگین دسته‌های کلاغان
میان این همه آدم، مرا! به حرف گرفته‌ست
نگاه ثابت تندیس‌های ساکت میدان
نگاه کن به من - این چشم‌های جوهری از اشک-
که خط کشیده به تصویرهای شاد از انسان
زنی چنین که منم را نخوانده است بهاری ...
زنی چنین که منم را نرانده است زمستان ...
مرا که این همه تلخم کسی نمی‌برد امروز
به میهمانی گنجشک‌های کوچک خندان

اگرچه هیچ اتوبوسی نایستاد برایم
همیشه داشتم آری! بلیط‌های فراوان
..
.
#میترا_سادات_دهقانی
@mitrasdehghanii

.
گیسوانم که برف پوشیدند
گل‌نشان و بهار-تن بودند
مادیان‌های سرکشی در من
سال‌ها گرم تاختن بودند

مست چون بادهای بی‌اندام..
شاد مثل پرنده‌ها بر بام...
دلخوشی‌های ساده‌ی دنیا
روزگاری برای من بودند

تا تو را دیدم و دلم لرزید
آسمان پابه پای من بارید
[جز تویی که همیشه در سفری
همه در فکر آمدن بودند]

بعد ِ تو قطره قطره آب شدم
کوه بودم ولی خراب شدم.
گفته بودی که نسل در نسلت
همه فرهادِ کوهکن بودند!

گرچه دنیا برای من می‌بافت
دستکش‌های تازه ای اما
دست‌هایت نبود و هر پاییز
دست‌هایم چه بی‌وطن بودند!
.
می نشینم به جستجوی خودم.
من در آیینه پیرتر شده‌ام
این لب و چشم و بینی و ابرو
روزگاری چقدر زن بودند!
.
.
.
#میترا_سادات_دهقانی
@mitrasdehghanii

.
.
از پنجره مرور نکن، آنها
از این کرانه باز نمی‌گردند
آن بال‌های شادِ رها در باد
به روی شانه باز نمی گردند

در قلب من که خیمه تاریکی‌ست،
تب‌شعله‌های شور و طرب مرده‌ست
آن کولیان مست شررگیسو
دیگر شبانه باز نمی‌گردند

در خانقاه خامش آیینه
نه ویس مانده است نه تهمینه
در من زنان عاشقِ بی پروا
ای عاشقانه! باز نمی گردند

هر قدر می رویم زمستان است
پس شاخه های سبز کجا ماندند؟
دیدی درخت‌های جوانمرده
با یک جوانه باز نمی‌گردند؟!

زیرا که هیچ رود روان هرگز
از پشت سر سراغ نمیگیرد
زیرا پرندگان فراوانی
دیگر به لانه باز نمی‌گردند

از اشک من بپرس که لبخندم
می‌خواست در کجای جهان باشد
آن روزهای بی خبرِ خوشحال
آه ای زمانه! باز نمی گردند

در انتظار آمدنم هستی.
من سال‌هاست رفته‌ام از خانه
اما زنانِ طی شده در باران
هرگز به خانه باز نمی‌گردند ...
.
.
.
#میترا_سادات_دهقانی
@mitrasdehghanii

.
.
پر از هوای علفزار و عطر کاهگل است
ولی به جمعیت پایتخت متصل است
.
نمی شناسمش او را که مثل باد بهار
که بی نشانه، که بی خانواده، بی سجل است
.
چنان که دشت به باران دچار او شده ام
دچار او که از این عاشقانه مستقل است
.
کسی که رفتن او مثل کوه ناشدنی ست
کسی که آمدنش مثل ابر محتمل است
.
نه آنچنان که گمان داشتم محبت داشت
نه آنچنان که نشان داده بود سنگدل است
.
نه نامه ای نه پیامی! نه صحبتی نه سلام!
برای داشتن من هنوز هم دودل است
.
.
#میترا_سادات_دهقانی
@mitrasdehghanii

.
.
.
چقدر پنجره هر صبح ماتِ پر زدنت بود ...
.
.
.
#میترا_سادات_دهقانی
@mitrasdehghanii