زندگی مثل فلم هندی نیست زندگی کاش فلم هندی بود! ✍|#افسانه_واحديار

**زندگی با خنجرِ عتابش، قتل‌عام مان کرد!

✍️|#فـــاطـــمــــه‌بــــهـــار🥀**

زندگی جریانی است که همراه با ما زاده می‌شود و روزی که می‌میریم ما را ترک خواهد کرد.

📙| کتاب: تکه‌هایی از یک کل منسجم

**و می‌دانم که نسل ما زنانی غم‌زده، مادرانی بی‌مهر‌، همسرانی بی‌احساس،
خواهرانی بی‌رحم و دخترانی بی‌عاطفه خواهند شد.
زیرا جاهلان دوران، هر احساسی که ما را به وجد می‌آورد؛ از وجود مان ستانده‌اند.

✍️|#فـــاطـــمــــه‌بــــهـــار?**

**و اما بین تمام این ناامیدی‌ها؛
حضور دوستان و عزیزانی‌که در روز تولدم کنارم هستند و با مهر و عشق زیاد تولدم را تبریک می‌گویند، تمام امید باقی مانده من از این دنیایِ ناامیدی‌هاست!

شکر که هستین عزیزترین‌هایم??

بامهر#فـــاطـــمــــه‌بــــهـــار?**

گاهی بدون آن‌که هواس‌مان باشد؛ در دریایی مستغرق می‌شویم، در خلنگ‌زاری گیر می‌اُفتیم
یا در عالم بیداری کابوس غیرِمنتظره‌ای می‌بینیم
در شبان‌گاهی در دلِ تاریکی شب با شنیدن صداهای مهیب از خوابِ خلوت بلند شده؛ با تق‌و‌تروقِ باران شدید و رد و برق هم‌نشین می‌شویم.
لحظاتی پیش می‌آید که با ناله و استصراخ خواستار رباییدن هیاهویِ زندگی می‌شویم اما به حکم تقدیر محکوم به تحمل رنجش آن هستیم.
بعضاً نظیرِ اشخاصی‌که از مردم گریزانند و عزلت را انتخاب کرده‌اند؛ شده در رشدِ بوته‌های انزوای درون خود سهیم می‌شویم.
و در آخر با قبولاندنِ واژه‌یِ «لاعجلاج بودن» و تحملِ همه‌یِ این سماجت‌ها، تندیسی بنام «شجاعت» را بلند می‌بریم.#فـــاطـــمــــه‌بــــهـــار?

خدایا شکرت به هزار و یک دلیل?*?**?*

نوشتن تنها تسکین لحظه‌هایِ طاقت‌فرساست.#فـــاطـــمــــه‌بــــهـــار*?***

**چون زنی پا به ماه می‌شمرم روزها را برای ديدارت
هيجان می‌زند لگد به دلم؛ شب برو! غم تمام شد كارت!؟

آسمان هم لباس الماسی، به تنش كرده ماه می‌خندد
پهن كرده بهار فرشش را، راديو پخش كرده اخبارت

كه به راهی و راه خرسند است، سينه‌اش ميزبان تو گشته
كوچه آبی زده به صورت خويش، سرخوشی لانه كرده در يارت

از پس روزهای دوری باز ديدنت مثل عيد می‌آيد
نقل و بادام و چای آماده است سرخ بر تن
نموده دلدارت!

عشق تو پا به ماه در من شد ضربه ديدست پای عقربه‌ها
خواب هم پر زده‌ست از چشمم، دكترم سر بزن به بيمارت!**#افسانه_واحديار