چو غلام آفتابم هم از آفتاب گويم
نه شبم نه شب پرستم که حديث خواب گويم
چو رسول آفتابم به طريق ترجماني
پنهان از او بپرسم به شما جواب گويم
به قدم چو آفتابم به خرابه ها بتابم
بگريزم از عمارت سخن خراب گويم
به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتم
به ميانه قشورم همه از لباب گويم
من اگر چه سيب شيبم ز درخت بس بلندم
من اگر خراب و مستم سخن صواب گويم
چو دلم ز خاک کويش بکشيده است بويش
خجلم ز خاک کويش که حديث آب گويم
بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرخ
تو روا مبين که با تو ز پس نقاب گويم
چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن
تو چو لطف شيشه گيري قدح و شراب گويم
ز جبين زعفراني کر و فر لاله گويم
به دو چشم ناوداني صفت سحاب گويم
چو ز آفتاب زادم به خدا که کيقبادم
نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گويم
اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد
به شکايت اندرآيم غم اضطراب گويم
بر ... چگونه ز بني قحانه لافم
بر خارجي چگونه غم بوتراب گويم
چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتم
چو خطيب خطبه خواند من از آن خطاب گويم
به زبان خموش کردم که دل کباب دارم
دل تو بسوزد ار من ز دل کباب گويم

مولانا

@zafaeran

‏✔️اعجاز ایجاز حافظ
سهند ایرانمهر

‍ ?آیه ۲۰۴، سوره بقره :

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَىٰ مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ

و از ميان مردم كسى است كه در زندگى اين دنيا سخنش تو را به تعجّب وامى‌دارد، و خدا را بر آنچه در دل دارد گواه مى‌گيرد، و حال آنكه او سخت‌ترين دشمنان است.(ترجمه فولادوند)

?روزبهان بقلی(عارف مشهور معروف به شیخ شطاح) در کتاب تفسیر عرائس البیان:

یغری الخلق زبرج لباسهم و زینه هیاتهم و یجذبون الناس بحلو کلامهم و اضوا وجوههم و اقصرار کمامهم و انتفاخ اقدامهم لیضعوا اقدامهم علی اعناق الانام.

مردم را با لباسها، بزک چهره، کلمات شیرین، چهره نورانی و آستین‌های کوتاه(اشاره به لباس‌های ساده زاهدان و‌صوفیان) و پاهای ورم کرده(پینه بسته از عبادت) می‌فریبند تا پایشان را برگردن مردم بگذارند.

?...و حافظ، تفسیر روزبهان از قرآن و این همه را به لطافت و دقت خود؛ چنین مختصر کرده است:

به زیر دَلقِ مُلَمَّع کمندها دارند
درازدستیِ این کوته‌آستینان بین!

روز بزرگداشت ‎#حافظ

https://x.com/sahandiranmehr/status/1844650752062406720?t=yw6Dh8PUglMgsIREtIgYCA&s=35

??

دیدن

خانه پدری ٤٠٣٠٧١٠

چراغ

خاموش بود،

و اتاق تاریک ...

نوه پدر بزرگ به اتاق رفت؛

و خیلی زود برگشت...

رو کرد به پدر بزرگ،

و گفت:

بابا جان!

چرا چشم های من نگاه نمی کند؟

پدر بزرگ خندید،

و گفت:

پسرم!

چراغ اتاق که خاموش باشد،

چشم های ما نمی بیند.

ما نگاه می کنیم؛

ولی نمی بینیم ...

@zafaeran

علامه محمد تقی جعفری می گوید:

آیة اللّه العظمی خوئی گفت:

مرحوم میرزای نایینی پس از مدتها به خواب شاگردش آمده بود.

آن طلبه سوال می کند:

در آن عالم چه خبر است؟

میرزا جواب داده بود:

کس نمی داند در این بحر عمیق

سنگ ریزه قرب دارد یا عقیق

@zafaeran

امام علی علیه السلام:

انما الدنيا، منتهى بصر الاعمى.

دنيا،

منتهاى چشم انداز انسان نابيناست.

&&

چقدر نابینا نزد علی بن ابیطالب با نابینای نزد ما متفاوت است ...

@zafaeran

??
ای خداوند یکی یار جفاکارش ده

دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد

غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

مولانا، دیوان شمس، غزلیات، ۲۳۷۷

@zafaeran

??
محرمی کو

تا بگویم اندک

از بسیار حرف

در دل تنگم خموشی می‌کند انبار حرف
محرمی کو تا بگویم اندک از بسیار حرف

حرف‌های پختهٔ سنجیده دارم در درون
گر به نطق آیم توانم گفت صد طومار حرف

محرمی خواهم که دریابد به حدس صایبش
از لب خاموش من بی‌منت اظهار حرف

حال دل از چشم گویا فهمد آنکش دیده هست
عاشقان را نیست جز از چشم گوهربار حرف

من نمی‌خواهم که گویم حرفی از اندوه دل
می‌کند چون می‌تراود از دل خونبار حرف

خارخار گفتنی چون تنگ دارد سینه را
آید از بهر گشایش بر زبان ناچار حرف

چند حرف از قشر بتوان گفت با اصحاب کل
اهل دل کو تا به هم گوییم از اسرار حرف

بحر پر دُر معارف خواهم و کان سخن
تا بریزد بر دلم از لعل گوهربار حرف

از بلاغت می‌زداید گاه زنگ از دل سخن
وز حلاوت گاه دل را می‌برد از کار حرف

صاحب دل راست فهم رازها از سازها
صاحب دل شو شنو از نای و موسیقار حرف

نکته‌ها درجست در صوت طیور آگاه را
گر ترا هوشی است در سر بشنو از منقار حرف

شد مضامین در میان اهل معنی مبتذل
تازه‌گویی کو که آرد فکرش از ابکار حرف

هرکه قدر حرف نشناسد مکن با او خطاب
حیف باشد حیف جز با مردم هشیار حرف

مستمع ز افسردگی خمیازه‌اش در خواب کرد
با که گویم کی توان الا بر بیدار حرف

چون نمی‌یابی کسی گوشی دهد حرف ترا
بعد از این ای فیض می‌گو با در و دیوار حرف

فیض کاشانی

@zafaeran