توی کتاب "سه شنبه ها با موری" نوشته بود:
اگه لازم باشه گریه کنم، مفصل اشک می ریزم اما بعد از آن بر همه خوبی هایی که هنوز در زندگی، از آنِ من هستند متمرکز می شوم.

@eirenepsy

هنوز با همه دردم امید درمان است
که آخری بود آخر، شبان یلدا را...
#سعدی

یلداتون به مبارکی و خوشی?

@eirenepsy

بغضتو میفهمم ولی دل روشنه...

گفت که غصه‌اش را نخورَد چون‌که آدم اگر پیش از بلا شروع به غصه‌خوردن کند، بلا زودتر او را از پا می‌اندازد ...
تا برف نیامده آدم پارو برنمی‌دارد و بالای بام نمی‌رود !
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ?محمود دولت آبادی

@eirenepsy

‏پرسید چگونه ای؟
گفت: چگونه باشد حال قومی که در دریا باشند و کشتی بشکند و هر یک برتخته ای بمانند؟
گفتند: صعب باشد.
گفت: حال من هم چنین است

#تذکره_الاولیا

@eirenepsy

.
▫️جایی برای احساسات من داری؟

جایی برای احساسات من داری؟ می‌توانم از آن‌ها با تو حرف بزنم؟ حوصله شنیدنشان را داری؟ کنجکاوِ شنیدنشان می‌شوی؟ شرمگین یا ناامیدم نمی‌کنی از گفتنشان؟ می‌توانی وقتی گفتم، سریع راه‌حل ندهی؟ نگویی کودکانه‌اند، نگویی غیرطبیعی‌اند، نگویی فکر نمی‌کردم درگیر چنین موضوعاتی باشی، نگویی بعداً صحبت می‌کنیم و فراموش کنی یا به روی خودت نیاوری؟ می‌توانی صبور باشی و بگذاری با گفتنشان از آن‌ها عبور کنم؟ می‌توانی هلم ندهی، پَسَم نزنی یا به گفتنِ بیشتر مجبورم نکنی؟ می‌توانی ظرف مناسبی برای احساساتم  باشی؟

این‌ها بعضی از سوالاتی است که مستقیم یا غیرمستقیم از دیگری‌های مهم زندگیمان داریم. اگر پاسخشان در کلام و عمل آری باشد، از تنهاییِ عمیقی بیرون می‌آییم، از شرمز‌دگی، از تحمّل بارِ سنگین رازهایمان و از سردرگمی‌های کوچک و بزرگی که خجالت می‌کشیم از آن‌ها حرف بزنیم. وقتی پاسخشان آری باشد، کمتر می‌ترسیم، خودمان را بیشتر می‌بخشیم، کمتر توی چاله می‌افتیم، قدم‌های مطمئن‌تری بر می‌داریم، کمتر خالی می‌شویم، احساس ارزشمندی بیشتری را تجربه می‌کنیم، فکر نمی‌کنیم عجیب یا دیوانه‌ایم و کمتر از خودمان می‌ترسیم.

امّا اگر پاسخشان منفی باشد، اگر دیگری مهمی نباشد/نبوده باشد که جایی برای احساسات ما داشته باشد، تنها می‌شویم. بدجوری‌ هم تنها می‌شویم. به خودمان شک می‌کنیم، از خودمان می‌ترسیم، فکر می‌کنیم عجیبیم، مثل بقیه قوی یا عاقل نیستیم، احساساتمان غیرطبیعی‌اند، پر از راز و شرم می‌شویم، خودمان را سخت می‌بخشیم، نامطمئن قدم بر می‌داریم و مدام ناگزیزیم احساساتمان را سرکوب کنیم. خیلی وقت‌ها در نبود چنین دیگری‌های مهمی است که به سراغ دوستی‌های تازه یا رواندرمانی می‌رویم (و چه خوب که چنین امکانی هست). آنجا هم ابتدا آزمون می‌کنیم و اگر امن شدیم، بارِ احساساتمان را زمین می‌گذاریم.

پانوشت: چیزهایی که در بالا نوشتم صفر و صد نیستند. به سختی ممکن است دیگری، ظرفِ کامل و همیشه حاضری برای ما باشد، او هم انسان است با همه محدودیت‌هایش. علاوه بر این، اغلب اوقات، غیر از رواندرمانی یا رابطه والد و فرزندی، این ظرفِ احساسات دیگری شدن، نیازمند دوسویگی است.

@TheWorldasISee

باید کسانی باشند که بتوانیم در میانشان بنشینیم و اشک بریزیم و همچنان دلاور محسوب بشویم.

?مگان دیواین

@eirenepsy

به قول رومن رولان:
آنچه از همه دردناک تر است، فقر و بیماری نیست، بیرحمی مردم نسبت به یکدیگر است!

@eirenepsy

از کوه ها بالا می روند، با عجله و عرق ریزان؛
انگار یادشان رفته بود که میان راه هم، چشم انداز های زیبایی هست...

?نیچه

@eirenepsy