‌•••🌒•••

شب که به ذات خودش تاریک است؛ ولی نور هرچند کمِ مهتاب، راهی برای دیدن باز می‌کند.
با اینکه گستره‌ی آسمان و زمین را کویر ِتاریکی فراگرفته، ماه سعی خودش را می‌کند تا چند قطره‌ای به این کویر ببارد. شاید با همان چند قطره...

امشب اما مشکلی پیش آمده. چندین لکه‌ی سیاه ابری روی صورت ماه را گرفته‌اند. امشب دیگر از مهتاب خبری نیست.

کم‌کم #نیمه‌شب شده است. پیکر ماه درون تابوتی، روبروی علی قرارگرفته. و در جلویشان، گودی یک قبر!

من نمی‌دانم آیا چوب‌هایی که با آن تابوت ساخته شده، از خودشان راضی هستند؟
بین این همه سرنوشت، آخر چرا تابوت؟ چوب‌ها می‌توانستند ستون خانه باشند، ظرف بشوند و منبر و حتی گهواره! (آخر چند ماه پیش شنیده بودم علی از نجار شهر، پیگیر ساخت گهواره‌ای شده بود. به گمانم قرار بوده که به تازگی پدر شود.)

قبر در #حیرت فرو رفته است. از خودش می‌پرسد: آخر چرا زهرا؟ چرا؟! چطور؟! او مگر پایش لب گور بود؟؟ اصلا مگر چند سال داشت؟؟

زمان دارد از دست می‌رود. علی نگران است که خورشید طلوع کند. من که بعید میدانم حتی خورشید هم بتواند این شهر را روشن کند. انگار تاریکی در عمق این شهر نفوذ کرده.

علی نگران است که خورشید طلوع کند. نگران است که این راز سر به مهر فاش شود. این سر نهفته، نباید آشکار شود. این راز، سال‌های بعد قرار است حقایق تاریک تاریخ را روشن کند.

زمان فقط برای یک مکالمه کوتاه باقی مانده.

• زهرا! خانه‌ی امنی برایت نساختم.
• زهرا! بخاطر من زمین خوردی.
• زهرا جان، آیا از #حیا بود که رویت را از من پنهان می‌کردی؟ من که شوهرت بودم!
• زهرا بعد تو، اشک حسین و زینب بند نمی‌آید. اما حسن دیگر گریه هم نمی‌کند.
• زهرا از پدرت معذرت بخواه. امانتش را نگه نداشتم
• زهرا، شب عروسی‌مان، پدرت دعا کرد که به پای همدیگر پیر بشوید، اما تو داری خیلی زود می‌روی...

حال دیگر، ماه علی رفته. علی غیر آه چیزی در بساط ندارد و همدم غصه‌هایش، چاه می‌شود...

‌•••🌒•••

•••🥀•••
تو چون خورشید پیدایی تو در عمق مثل دریایی
تو زهرایی تو زهرایی تو از هرجا هویدایی

تو نور چشم افلاکی نباشد با تو هیچ باکی
علل اسباب و معنایی و خلقت را معمایی

یقین ازنورطاهایی و هم طاهای زنهایی
خلاصه درهمه دوران تویکتایی تویکتایی

پدر را مادری کردی کنارش دختری کردی
فقط تو درهمه عالم لقب امّ ابیهایی

خجل شد زندگی از تو، بنا شد بندگی ازتو
همه القاب زیبایی، بلی صدّیقه کبرایی

قلم دروصف میماند قلم‌ران خوب میداند
تو در لوح و قلم هرگزنگنجی، عشق دلهایی

اگر دنیا تورانشناخت همه دارو ندارش باخت
که تو از خالق هفت آسمان هدیه به دنیایی

ببین دنیا که را نشناخت و تا آخر برایش تاخت
تو در اینجا و هم آنجا ملیکایی ملیکایی

به دنیائی که زهرا(س) درکمین باشد غمین باشد
خراب آباد باید گفت، چه دنیایی چه دنیایی

امید محشر کبری که قطعاً میشود بر پا
درآن دلمردگی زاری، نفس بخش و دلارایی

درآنجا غم‌زدا زهراس اجازه ازخدا زهراس
همه در انتظارتو، تو در محشر بفرمایی

خدایت اینچنین خواهد بگو هرچه دلت خواهد
تو زهرایی تو زهرایی تو از هرحیث اولایی

قلم درسوگ مینالد اگر پیوسته میبالد
دراین سوگ غریبانه علی(ع) تنها تو تنهایی

قبول نوکری خواهد گدای درگهت مهدی
که زیرسایه ات نوکر، کند یک عمر آقایی
•••🥀•••

🎭 @Theater_semums

⭐️ فراخوان جذب نیروی جهادگر ⭐️

?اگه علاقه دارین در زمینه های جهادی فعالیت کنین و همکاری داشته باشید، از طریق این لینک با ما در ارتباط باشین.

زمینه‌های فعالیت؛

✈️ رسانه
?️‍♀️ عمرانی
?فرهنگی
?آموزشی
? اقتصادی

? @jahadi_semums