«لبت کجاست؟
صدای روز بلند است اما کوتاه است دنیا.
درست یک واژه مانده‌ است تا جمله پایان‌پذیر
و هر چه گوش می‌سپارم تنها
سکوت خود را می‌آرایم
و آفتاب لبِ بام هم‌چنان سوتش را می‌زند...»

#محمد_مختاری

آغوشش عطر درخت نارنج باران خورده داره...

‏تو ۴ هفته ی اخیر فقط ۱۸ ساعت خونه بودم. امروز بالاخره میتونم برم خونه مون و حس میکنم پام که به دروازه ی مشهد برسه به گریه میفتم :)))

بخدا نسخه الکترونیک اغلب باگ‌هاش برطرف شده و کار کردن باهاش راحتتر از نسخه دستی هست. بخصوص برای تجویز ازمایش‌ها. نمیدونم چرا بعضی متخصص‌ها مقاومت میکنن در برابرش. روزانه چند نسخه از اقصی نقاط استان و ایران میارن که وارد کنیم، اما نمیشه واقعا ما منشی یا تایپیست متخصص‌ها نیستیم.
گس وات؟ اونا وارد نمیکنن، فحشش رو ما میخوریم!.

یه نظر نامحبوب نوشتم تو توییتر فرداش فیواستار شد. :)))))

من آدم یه جا موندن تو کار نیستم. آدم سی سال هر روز تایمکس زدن و پشت یه میز نشستن نیستم. استخدام دولتی (لااقل تو این حکومت فشل) بنظرم نه تنها مزیتی نداره بلکه سی سال زنجیر کردن خودت عمرت ذهنت انگیزه ها و پتانسیل هات به یه سیستم راکد و پوسیده کابوسه.
یادمه اوایل دانشگاه یه کتاب میخوندم که شخصیت اصلیش یه دانشجوی هنر و نقاشی بود که وقتی دید نمیتونه در نقاشی هنرمند بزرگی بشه تصمیم گرفت پزشک بشه و با کشتی های باری و مسافری سفر کنه و دنیا رو بگرده.
اون زمان خیلی باهاش هم‌ذات‌پنداری میکردم و هنوزم وقتی خوب بهش فکر میکنم میبینم هدف منم همین بوده. وقتی از نوشتن ناامید شدم تصمیم گرفتم کاری داشته باشم که بتونم همه جا انجامش بدم و مجبور نباشم بخاطرش یه جا بمونم.

رفتم نامه ی درخواست لغو قراردادم رو دادم. فقط ۱ ماه دیگه اینجا میمونم و بعد خداحافظی.
بعد از ۱۰ ماه کار بدون پس انداز قابل قبول و با دل چرکین از کار کردن تو سیستم دولتی برمیگردم مشهد درحالیکه نه میدونم کجا باید دنبال کار بگردم نه میدونم چه شرایط کاری در انتظارمه.
نمیدونم چی پیش میاد فقط میدونم باید برم.
اینجا موندن دیگه سودی برام نداره.

من به تعداد زیادی از دستاوردهای کوچیک و بزرگ زندگیم وقتی رسیدم که بنا به استاندارد جامعه خیلی هم دیر شده بود. خیلی‌هاشون از دید بقیه اصلا دستاورد به حساب نمیان. انقدر این زمانبندی و این هدف‌های از پیش تعیین شده تو ذهنمون ته‌نشین شده که گاهی حتی به سختی حتی…

آدم‌هایی که حتی از قماش خودشون هم کسی آدم حسابشون نمی‌کنه و مخاطب قرارشون نمی‌ده، دنبال اینن که با یه سری نظرات مثلا چالشی! باهاتون وارد مکالمه بشن. شما چرا سطح خودتون رو انقد پایین میارین که جوابشون رو بدین؟
اینا عاشق اینن که به هر طریقی توجه بگیرن. عاشق اینن که یکی اینارو طرف صحبت قرار بده. عاشق هارت و پورت و صدا بلند کردنن.

نادیده‌شون بگیرن. اینا برای فرار از نادیده گرفته شدنه که خودشون رو اینطرف اونطرف می‌کوبن و انرژی صرف می‌کنن.