ما دیگه رسما توی این کشور گروگانیم.

Mood

ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست
دردِ تو به جانِ خسته داریم ای دوست
گفتی که به دل‌شکستگان نزدیکم
ما نیز دل شکسته داریم ای دوست...

می روی و گریه می آید مرا
اندکی بنشین که باران بگذرد

پشتِ سیاهی‌های دنیامان سیاهی بود...

دقیق یادمه اون روزی رو که وسط گرمای تابستون، داشتم توی کتابفروشیِ بتهوون واسه‌ی خودم می‌چرخیدم که چشم‌هام با دیدنِ اسم این کتاب، برق زد و فورا با دیدن اسم نویسنده‌اش، برداشتمش. قبلا کتاب "وقتی نیچه گریست، اثر یالوم" رو خونده بودم و می‌دونستم قرار نیست با کتاب سبک و آسونی رو‌به‌رو باشم.
مدت‌ها توی کتابخونه‌ام و توی صفِ کتاب‌های در حال انتظارم باقی موند تا اینکه چندوقت پیش رفتم سراغش.
حدسم درست بود! کتابی نبود که بگم صرفا دارم یک داستان رو می‌خونم و قراره تهش از یک قصه، طبق باورهای خودم نتیجه‌گیری کنم.
اگر شما به سری کتاب‌های روان‌شناختی و روان‌درمانی علاقه‌ای ندارید، خوندن این کتاب رو بهتون پیشنهاد نمی‌کنم.
کتاب شامل چندتا داستان مختلفه و هر داستان، روش و نکته‌ی درمانیِ منحصر‌به‌فرد خودش رو داره.
مثلا یکی از داستان‌ها در مورد ترومای دوران کودکی و نحوه‌ی رو‌به‌رو شدن باهاشه، یکی در مورد ۷مرحله‌ی سوگ، فلسفه‌ی مرگ و... و به‌نظرم دکتر یالوم به زیباترین شکل ممکن اومده علم رو با دنیای قصه‌ها یکی کرده.
طی هر جلسه‌ی درمانی که داخل کتاب بود، یک نکته‌ی خیلی جالب و هیجان‌انگیز وجود داشت، اون هم وجودِ رویا بود!
رویاها، درست مثل نقاش‌هایی می‌مونن که از حالاتِ روحی و روانی و دغدغه‌ها و آرزوهای ما، به‌شکل‌های مختلفی طرح می‌زنن.
دیگه بیش‌تر از این وارد جزئیات نمی‌شم تا سرتون رو درد نیارم.
کتاب نزدیک به ۴۰۰ صفحه‌ست، ترجمه‌ی فوق‌العاده‌ای داره و پیشنهاد می‌کنم اگر که خواستید این کتاب رو تهیه کنید، حتما از همین نشر بگیرید.

نام کتاب: مامان و معنی زندگی
نویسنده: اروین د. یالوم
مترجم: سپیده حبیب
انتشارات: نشر قطره

پی‌نوشت: بال‌های فرشته‌ای که کتابم رو در آغوش گرفته، هدیه‌ی یکی از عزیزترین‌هاست که خواسته هیچ‌وقت یادم نره، کتاب‌هام، بزرگ‌ترین نجات‌دهنده‌های زندگی من هستن ?**

#معرفی_کتاب

خیلی‌وقته اینجا کتاب معرفی نکردم

آدم خاکستر رویاهای گذشته‌اش را بیخودی بهم می‌زند، به این امید که در میانشان حداقل جرقهٔ کوچکی پیدا کرده و فوتش کند تا دوباره جان بگیرند.
تا این آتش احیا شده، قلب سرمازدهٔ او را گرم کند و همهٔ آن‌هایی که برایش عزیز بودند، برگردند.

داستایوفسکی