#علیرضا_قربانی
#هم_قفس

ببند زخم مرا که این پیاله ی خون دخیل بستن توست
ببند زخم مرا که آنچه میکشدم غم شکستن توست
بدوز بال مرا که پر کشیدن من پل پریدن توست
بپرس حال مرا که آخرین نفسم هوای دیدن توست

@sattarkashanu1

خدایا!
بهشت! و رضای تو! و اون موضوع!

@sodqaihaa

**به بهانه پاییز و زخمی که بر دلم چنگ انداخته¬!!

حالا که در مرز پنجاه(چه ابهتی دارد این عدد!نیم قرن) ایستاده ام وقتی خوب نگاه می¬کنم می¬بینم چقدر خوشبخت بوده¬ام از داشتن اساتید با نام و بی نام.نامدارانش بماند برای فرصتی دیگر ولی بی نامهایشان بسیار بوده:دانشجویانم!دانشجویان من در طی این دو دهه نقش معلمی خوب در منش و دانش برای من ایفا کرده ند. این معلمان بی مزد و منت چه در خوی و خلق انسانی و چه در پرسش و پاسخهایشان برای من نقشی بی بدیل داشته اند. خیلی وقت بود می¬خواستم از آنها یکبار در این فضای مجازی هم تشکر کنم. هر وقت خواستم احساسم را بی پرده برایشان بگویم زبانم الکن می¬شد.کلمات یاری نمی¬کرد و با لبخندی می¬گذشتم. اما حقیقتش هر سال روز استاد که می-شود من یاد این اساتیدم می¬افتم. حالا که مشغول تهیه جزوات و دروس نیمسال پیش رو هستم به دانسته هایی که از آنان در دانش آموخته¬ام و وامداری به اخلاق آنان روبرو می¬شوم.دوستشان دارم و به بودنشان در کنارم یا بهتر بگویم به بودن در کنارشان افتخار می¬کنم. تشکر بچه ها! بیش از هر چیز عشق به دانایی را همیشه در وجود من گرم نگهداشتید و این برای من مایه بسی امیدوار کننده بوده. چقدر این روزهای مانده به شروع سال تحصیلی دلتنگ دیدن روی ماهتان شده م.خیلی...معمولا پدران بیشتر دلتنگ می¬شوند از دوری فرزندان تا فرزندان از دوری آنان؛اما پدرها خودخوری می-کنند. مادرها قربون صدقه می¬روند اما پدران حتی گریه هم که می¬کنند رویشان را برمی¬گردانند تا فرزند نبیند.حالا اما خودخوری فایده ای ندارد.دردی دوا نمی¬کند.پرده پوشی ممکن نیست. این اساتید بی نام و نشان در کنارم نیستند و من هر شب و روز باید در این صفحه مجازی لعنتی دلتنگی¬ام را با جان کندن پای حرف و تصویرشان کمی کمتر کنم.
نه این دوری قرار بود نه این مدت دوری بر مدار قرار.کاش دوباره بیایند این بچه ها با لبخندها و حتی با اشکها ؛ اما شور و هیجان دوباره بیاید به دانشگاه. قول می¬دهم باز از اعتراض و شعار و نقدهای کوبنده و حتی تحصن آنها عصبانی نشوم اما دوباره بیایند ؛ سر کلاس و داخل چمنها و زیر درختها و در صف سلف و داخل راهرو دانشکده و سالن فیض و کنار آبنما شور بیافرینند. در آلاچیق کافی شاپ بنشینند و بخندند و بگویند و جیغ بزنند و هورا بکشند و حتی شعار بدهند که باید تو بروی با صدای بلند که :....!!اما بیایند. آیا آنها می¬دانند چقدر دلتنگ روی ماهشان شده ایم؟اگر دل به دل راه دارد می¬دانند.حتما.
دانشگاه دارد حالا با بیزار ترین حالش خود را آماده استقبال از زمستان سرد می¬کند و من امروز که در تالار مو روی برگها پا می¬گذاشتم آن قدر این فضا بی شور و شوق است که صدای افتادن برگها را روی زمین می¬شنوم.بچه ها باید بیایند؛نه برای خودشان؛برای من و مایی که داریم از دوریشان مثل نقاشی های دختر افسرده روی دیوار خوابگاه خواهران یا کاج بی رمق و زرد شده خوابگاه پروین می¬شویم.باید بیایند و دوباره نقاشی ها گذر نسیم را جان دهند؛پرنده های بی نان و دانه خوابگاه احمدی روشن هم چشم به راه آنها هستند. دیوارهای کلاسها دارند بی رمق ترین روزهای تحصیلی قرن را به امید آمدن آنان سرپا نگه می¬دارند.سرتان را درد آوردم؛میگویند بزرگترها چانه شان که گرم شود.....حتی امروز وقتی مسجد رفتم ؛دیدم گویا مسجد و محراب هم تشنه دیدن روح جوانان پاک و اشکهای گرم آنان است؛رمضان؛احیا؛دهه محرم؛اربعین؛حتی می¬پندارم که سه نور خفته اما غریب در دانشگاه نیز دلتنگ دلهایی پاک از جنس خودشان شده-اند؛دانشجویانم(چقدر از این میم شوق می¬کنم).... آیا آنها می¬دانند چقدر دلتنگ روی ماهشان شده ایم؟اگر دل به دل راه دارد می¬دانند.حتما.
اما من باید امیدوار بمانم و در انتظار....**@sattarkashanu1