نوشتن از اهالی هنر، به ویژه سرو قامتان دیار کلمه و کلام همیشه سخت است و گاهی اوقات سخت‌تر؛ خصوصا که سوگوار باشی و دست و دلت بلرزد که می توانی حق کلمه را ادا کنی یا نه! دست و دلت بلرزد که آیا واژه‌هایت شایسته قلندری مرد مردستانی که درباره‌اش می‌نویسی هستند یا نه؟!!
حداقل دو ترم در دو دانشگاه مختلف و در دو مقطع، افتخار شاگردی پهلوان عزلت نشین میدان فرهنگ و ادب این شهر و دیار، حضرت استاد دکتر عزیز شبانی را داشته‌ام.
بار نخست دو دهه قبل برای درس فارسی عمومی در مقطع کاردانی و بار دوم یک سال پیش که در مقطع کارشناسی ارشد درس فرهنگ و ادبیات ایران را در محضرش تلمذ کردم. انبوهی کتاب و دست نوشته همراهش بود و از پیدایش خط فارسی، از سیاوش و شاهنامه تا شاملو و هدایت، ادبیات را چون شهد و شکر در کاممان می‌ریخت. کلاسی جمع و جور بود با چند بانوی جوان و دکتر کلاس را تبدیل کرده بود به عرصه تقدیر و تجلیل از شان زن ایرانی به ویژه زنان تاثیرگذار تاریخ میهنمان. آنقدر دانا بود که رندانه از صداهای فراموش شده زنانه تاریخ این خاک بگوید آن هم در زمانه ای که کم کم کنترل قطار زندگی در دست دختران جوان خصوصا دهه هشتادی ها افتاده است...
شبانی برایمان از سیمرغ خفته ادب فارسی و مقابله سیمرغ عطار و سیمرغ فردوسی می گفت. از بهرام بیضایی که علاقمندی مشترکمان بود و نثر جادویی اش می گفت و وقتی شنید پایان نامه‌ام به «روز واقعه» اختصاص دارد تشویقم کرد که درباره بیضایی منابع زیادی دارم اگر خواستی تعارف نکن!
آخرین ارتباطمان با تماس تلفنی محمد ولی‌زاده از منزل وی شکل گرفت و محبت دکتر که با خانواده سری به من بزن!
سال گذشته که چند ماهی محفل شعر را در حوزه هنری راه‌اندازی کرده بودم یک جلسه تشریف آورد و بی ریا میهمان مان شد. مقداری صحبت کرد و از اهمیت مطالعه و تلاش در راه شاعری گفت به شعر آیینی اشاره کرد و تاکید کرد که در این مسیر باید همه تلاشتان را به کار ببندید که وقتی شعری می‌نویسید اول از همه شعر باشد و قوی و قدرتمند.
وقتی از حضرت امیرالمومنین امام علی علیه السلام صحبت می‌کرد (و البته با ادبیات خودش آن حضرت را مولا خطاب می‌کرد) سخن و کلامش لحن حماسی به خود می‌گرفت و در سایه دانش بالای ادبی اش لذت می بردم از سخنش!
در پایان همان جلسه تاکید کرد که تلاش کن سطح کار جوان‌ها ارتقا یابد و گلایه می‌کرد از انبوه کارهای ضعیفی که این طرف و آن طرف به نام شعر خوانده و منتشر می‌شود...
شبانی از خاندان و تباری محترم از فیروزآباد فارس بود. مشی و منش ستم ستیزانه و مرام عدالت خواهی داشت یکی دو بار مفصل از زحمات و تلاش‌های مبارزاتی‌اش در سال‌های انقلاب برایم گفت. البته با شناختی که از او داشتم برایم عجیب نبود که در مقابل هیچ صاحب قدرتی سرخم نکرده باشد.
این سال‌های آخر خیلی شکسته شده بود این شکستگی حاصل رنج روزگار بود. شکسته بود، اما سر شکسته نبود. مهمترین ویژگی‌اش قلندری بود و کنج قناعت گزیدن، اهل تلاش و پشتکار بود که در حین اشتغال به معلمی، با بالاترین نمرات و معدل‌ها تا مقطع دکترای زبان و ادبیات فارسی پیش رفت.
یک بار که جایی او را عضو هیئت علمی دانشگاه معرفی کردم با تلخندی آرام گفت که عضو هیئت علمی نیستم به او گفتم هیئت علمی که هیچ، شما یک دانشکده ادبیات سیار هستی و کسانی که او را می‌شناسند می‌دانند که اغراق نکرده‌ام! حقیقت آن است که در این روزگار که مداهنه و چاپلوسی بیداد می‌کند، از محاسن کسی چون او گفتن سخت است اما کسی چون عزیز شبانی چه نیازی داشت به مداهنه ؟!
واقعیت آن است که اگر نبود واهمه کج فهمی‌ها آنچه باید را در حق او تمام می‌کردم که به قول جناب مولانا
مدح تو حیف است با زندانیان
گویم اندر مجمع روحانیان
شرح تو غبنست با اهل جهان
همچو راز عشق دارم در نهان
مدح تعریفست و تخریق حجاب
فارغ است از شرح و تعریف آفتاب...

بحمدا... در ایام میلاد ولی نعمت ملت ایران حضرت «سلطان اباالحسن #علی_بن_موسی_الرضا المرتضی» علیه السلام، امام رئوف و حضرت مهربانی غزلی رضوی از بنده کمترین در قالب کلیپ و به همت و هنرمندی همکار هنرمندم توانمند و خوش ذوق مان جناب #فردین_قدیری که دانش آموخته ارشد سینما از سوره است  منتشر شد که به دلم نشست. با پوزش  به علت تاخیر در بازنشرش در این فضا  آن را که در ابتدا متبرک است به صلوات خاصه آن حضرت صلوات ا... علیه است تقدیم چشم های عاشق مخاطبان «خبرنگار بی رسانه» می کنم. امید که اشکی بر گونه بلغزد یا دلی به تپش آید و پاداشش آن عزیز و عزیزانش زیارت توامان مشهد و کربلا باشد و نصیب ما و عزیزانمان نیز بشود ان شاءالله!

روابط عمومی و فضیلت اخلاق
#هاشم_کرونی

به بهانه ۱۷مه (۲۷اردیبهشت) روز جهانی روابط عمومی

اخلاق و روابط عمومی دو مقوله ای هستند که همواره پیرامون رابطه شان صحبت های جدی مطرح شده است. اما معدود کسانی از منظر فلسفی به بررسی این دو گزاره پرداخته اند،با این همه در لابلای پژوهش های کاربردی می توان سراغ نظریات کسانی رفت که از منظر اخلاق فضیلتی به مفهوم روابط عمومی می نگرند.
اخلاق فضیلتی مفهومی است که از فلسفه ارسطو گرفته شده و مبتنی بر فضیلت های فردی است که تصمیم می گیرد، به بیانی دیگر اخلاق فضیلت  اساسأ این است که چه چیزی فرد خوب را می سازد؟و در مبحث روابط عمومی سوال اصلی این است که چه چیزی روابط عمومی خوب را میسازد؟ (۱) در مبحث اخلاق فضیلتی باید ببینیم چه چیزی یا چه فضیلت هایی فرد خوب را می سازد در اینجا نیز باید فضیلت هایی را بشناسیم که روابط عمومی خوب را می‌سازد و سپس تصمیم ها را در پرتو این فضیلت‌ها اخذ کنیم.

اگر بپذیریم که هر چیز را می توان از طریق شناخت متضاد آن نیز شناخت، پس با درک مفهوم رذایل اخلاقی می توان به فهم فضایل نایل شد  چنانکه شیخ اجل جناب سعدی نیز در گلستان مطبوع کلامش  به آموختن ادب از بی ادبان توصیه کرده است.
به شخصه معتقدم بزرگترین رذیلت اخلاقی همه روزگاران و روزگار ما دروغ و دروغگویی است رذیلتی که متاسفانه در جامعه ما پیشینه‌ای حداقل ۲۵۰۰ ساله دارد چنانکه داریوش هخامنشی به پیشگاه خداوند متعال دعا کرد که از میان همه مصائب و مشکلات،  شر دشمن خشکسالی و دروغ را از سر ایرانیان کم کند و چنان که می دانیم دشمن و خشکسالی بلیه  معمول آن روزگار بوده و قطعاً دروغ نیز تالی آن ها بوده است. البته اهمیت والای تاکید دین زرتشتی بر راستی نیز می تواند با این مقدمه بهتر درک شود

در مکتب اسلام نیز از نبی اکرم صلی‌الله علیه و آله و سلم تا امام حاضر در زمانه ما عجل الله تعالی فرجه الشریف همه در مذمت دروغ حدیث داشته اند و شاید زیباترین سخن، فرمایش امام یازدهم حضرت ابا محمد حسن العسکری باشد که فرمود همه زشتی ها در صندوقی یا اتاقی قرار دارد و کلید آن دروغ است

به این ترتیب می‌توان از راستی و راستگویی به عنوان مهم‌ترین فضیلت روزگار ما یاد کرد و روابط عمومی نیز اگر می‌خواهد اخلاق فضیلتی و نگره فضیلت گرا را دنبال کند یقیناً باید همه تصمیمات خویش را در پرتو فضیلت اخلاق راستی و راستگویی دنبال کند و واهمه ای نداشته باشد که مردم فلان مساله را بفهمند و بخواهد دروغ را پوششی کند برای پوشاندن مشکلات و احیاناً کم کاری ها...
با همه آنچه برشمردم در همین ۲۵۰۰ سال و بلکه بیشتر مردمی که با دروغ سر و کار داشته اند عمیقاً ستایشگر راستی و راستگویی بودند و تاریخ نشان داده خطاکار راستگو را می بخشند اما دلشان با پرتلاش دروغگو صاف نشده و با او یکدله نمی شوند. لذا به خودم و همکارانم در عرصه روابط عمومی و مدیران بالادستی توصیه می کنم راستی و راستگویی را حرمت بدارند...

1. ابوطالبی مهران(۱۴۰۰) سارا معظمی فرزانه فرزام منش، تبیین نظریه های اخلاقی در روابط عمومی، جامعه شناسی ارتباطات سال دوم شماره ۵.

@korouni

متن کامل
نسخه قدیمی ‌
حماسه گیلگمش
برای دانلود
@korouni