بوسهٔ تو به کام من کوهنورد تشنه را
کوزهٔ آب زندگی توشهٔ راه کردن است

#شهریار
?@sherashoor

دلیل کاروان اشکم آه سرد را مانم
اثر پرداز داغم حرف صاحب درد را مانم

رفیق وحشت من غیر داغ دل نمی‌باشد
درین غربتسرا خورشید تنهاگرد را مانم

بهار آبرویم صد خزان خجلت به بر دارد
شکفتن در مزاجم نیست رنگ زرد را مانم

به حکم عجز شک نتوان زدود از انتخاب من
درین دفتر شکست‌ گوشهای فرد را مانم

به هر مژگان زدن جوشیده‌ام با عالم دیگر
پریشان روزگارم اشک غم‌پرورد را مانم

شکست رنگم و بر دوش آهی می‌کشم محمل
درین دشت از ضعیفی‌، کاه بادآورد را مانم

تمیز خلق از تشویش‌ کوری برنمی‌آید
همه‌ گر سرمه جوشم در نظرها گرد را مانم

نه داغم مایل‌ گرمی، نه نقشم قابل معنی
بساط آرای وهمم، ‌کعبتین نرد را مانم

به خود آتش زنم تا گرم سازم پهلوی داغی
ز بس افسرده طبعیها تنور سرد را مانم

خجالت صرف‌ گفتارم ندامت وقف‌ کردارم
سراپا انفعالم دعوی نامرد را مانم

نه اشکی زیب مژگانم نه آهی بال افغانم
تپیدن هم نمی‌دانم دل بی‌درد را مانم

به مجبوری‌ گرفتارم مپرس از وضع مختارم
همه‌ گر آمدی دارم همان آورد را مانم

فلک عمریست دور از دوستان می‌داردم بیدل
به روی صفحهٔ آفاق بیت فرد را مانم

#مولانا_بیدل

@sherashoor

عشقم چنان گداخت که مورانِ تربتم
عضوی نیافتند که ناخن فرو کنند

#وجیه_الدین_نسف_شانی_تکلو

?@sherashoor

به نسل بعد بگو ما چقدر جنگیدیم
بگو "نوید" و "ندا" را به چشممان دیدیم

بگو "سحر" به تماشای ماه رفتیم و
هزار "دختر آبی" از آسمان چیدیم

بگو به شوق رسیدن به صبح آزادی
کنار پیکر "مهسا" به مرگ خندیدیم

بگو که ظهر به ظهر از فراز گلدسته
به غیر ناله و نفرین و یاوه نشنیدیم

بگو غروب که شد لابه‌لای موشک‌ها
برای چیدن گل‌های سرخ چرخیدیم

بگو به خاطر "فرزاد" و "آبتین" هر شب
قدم زدیم و در آغوش کوچه باریدیم

بگو جنازه‌ی معصوم "کیمیا"ها را
برای خاکسپاری شبانه دزدیدیم

بگو برای تنفس هوا نبود از بس
میان آتش و خمپاره گاز بلعیدیم

بگو به کوری چشمان نابرادرها
به جای هق‌هق و اندوه و اشک رقصیدیم

#محمد_جواد_پورتفی

@sherashoor

آب حیوان اگر این است که دارد لب دوست
روشن است این که خضر بهره سرابی دارد

#حافظ

?@sherashoor

تیغ یار از خون ما زنجیر جوهر پاره کرد

#صائب
#تک_مصراع

?@sherashoor

«سلیم» را نبری نام پیشِ او قاصد

بگو کسی به تو بسیار آرزومند است

#سلیم‌تهرانی
@sherashoor

آب سخن ز فیض خموشی شود گهر

این رازِ سر به مُهر، ز دریا به ما رسید..

#رونقی_همدانی

@sherashoor

به قصد خودکشی از پرتگاه آسمان افتاد
تشنج کرد گوشی، از لب میز استکان افتاد

زبان باد بند آمد تنِ دیوارها لرزید
دهان پنجره وا ماند پرده از تکان افتاد

میان شاخه‌ها و ریشه‌هایش اختلافی بود
تبر پادرمیانی کرد اَفرای جوان افتاد

غبارِ در هوا از آهِ خاک از آهِ سیمان بود
و قطره قطره اشک از چشم‌های ناودان افتاد

زمان با پای لنگ از روی نعش ظهر رد می‌شد
و روی دست آجر ماند نانی از دهان افتاد

به حدی داستان زندگی بالا و پایین داشت
که زیر بار سنگینش فشار قهرمان افتاد

جهانِ دردها دور سرش چرخید و هی چرخید
و هی چرخید و یک بنّای پیر از نردبان افتاد

زبان وا کرد گوشی، پاسخ فرزند او را داد
الو بابایتان افتاد..نان افتاد.‌. جان افتاد...

#علی_فرزانه_موحد