مرا با نگاه خودش تعبیر می‌کرد و القاب و الفاظ خودش را به روی خصوصیاتم حکاکی می‌کرد.
همه می‌گفتند زود رنجم و او می‌گفت رقیق القلبی، باید با آدم هایی مثل تو آرام و با حوصله برخورد کرد! همه می‌گفتند رویایی و احساساتی ام و او می‌گفت خوش تخیل! بعد برای تخیلی که داشتم هم دلیل و منطق جور می‌کرد که تخیل من از جنس نشدنی ها نیست چون می‌دانست تنها وقتی تخیل را دوست دارم که در کالبد واقعیت بگنجد، می‌گفت من شاعر نبودم، چشم های تو مرا شاعر کرد...و بعد از لبخندم یک بت می‌ساخت و می‌پرستیدش!
چطور بگویم...! انگار هر چیزی که در من بود را همانطور دوست می‌داشت، او خواهان تغییر دادن من نبود اما من داشتم تغییر می‌کردم و می‌شدم آن چیزی که او دوست دارد، چون هر لحظه بیشتر دوستش می‌داشتم و با خودم فکر می‌کردم که یا او می‌شود، یا کسی که بتواند بیشتر از او، همانقدر قشنگ مرا دوست داشته باشد.

#موقت.

«پایان دادن» شجاعت می‌خواهد!
تو با دست هایت بت هایی که خودت ساختی را یکی یکی می‌شکنی...!

یک پایانِ خوب در اوج!

هر چقدر فکر می‌کنم می‌بینم من فقط می‌تونم همین دخترِ معمولی ساده باشم! لاکچری و ادایی بودن از من برنمیاد.

تو رفته ای و هر بار آسمان از پرواز می‌پرسد
به جای خالی ات اشاره و سپس زمزمه می‌کنم؛ «بال و پرم شکسته.»

در زندگی ام همیشه از آن دسته زن هایی بودم که «اولین بار ها» را به وجود می‌آوردند.

پیکرت مانند تسبیحی است که از هم وا شده
تیغ و تیر و نیزه روی بیت بیتت جا شده

طعنه و زخم زبان قد تو را خم کرده است
قد تو حالا شبیه مادرم زهرا شده.

_سید علی محمد نقیب_

سر کوچکی رو به بالا بود آن روز
دستی به آسمان در دعا بود آن روز...

بابا گفت که علی آرام خوابیده
چشمش نیمه باز پس چرا بود آن روز...؟

طولی نداشت گردن سپید او
سه شعبه شاهد این ادعا بود آن روز...

شرمِ خنجر ابراهیم را تیر نداشت
علی غایتِ قربانی بهر خدا بود آن روز.‌‌..!

ما منتظر توقف در ایستگاه بودیم، زندگی قطار بود.

حسین تو نری هم خودش میاد پیشت.