🔴وقتی چشم‌ها حرف می زنند.

🔹🔹خودتو ناراحتِ این نکن که این حرف رو باید میگفتم ولی به ذهنم نرسید.
ای وای چرا حس واقیعمو نگفتم و......

🔹🔹میدونی چیه؟ حرفایی که از اون کنج دلت بلند میشن که بیان نوک زبونت، وسط راه گیر میکنَن و گفته نمیشن.

🔹🔹مادربزرگم همیشه می گفت:« ننه قربون شکل ماهت بشم. حرف یه آدم رو
حس و حال واقعی یه آدم رو باید از تویِ چشماش بخونی ننه.»

🔹🔹مادربزرگم راست می گفت. چشم‌های آدمی
همیشه راستِ راستشو نشون میدَن.

#زمزمه‌های_گاه_وبی‌گاهم_روایت_مادربزرگ_دیالوگ_مریم_حموله_آرام

بیست وهفتم بهمن صفر سه

@maryam1260

صبح است خیروخوشی رسید.

زندگی کن.
زندگی کمی از دیروز
خیلی خیلی امروز و اینک
و
ذره ای از فرداست.
زندگی کن که زندگی باهمه ی سختی هایش زیباست.

#یادداشت‌صبحگاهی_مریم_حموله_آرام

بیست وپنجم بهمن صفر سه

@maryam1260

🔺🔺در من🔺🔺

در من سکوتی است با تو، که هیچ‌گاه شکسته نشد.
در من رازیست با تو که هنوز سر به مُهر است.
در من حرف‌هایی است با تو که هرگز صحبت نشده.
در من تویی است که همیشه خواهد بود.
در من، مَنی است که همیشه با توست.
درمن قلبی است که برای تو می تپد.
در من نگاهی است که فقط سمتِ توست.
درمن دلی‌ست که پر از دلتنگی‌ست.
در من صدایی است که تورا نجوا می کند.
در من قلمی است که برای تو می نویسد.

#زمزمه‌های_گاه_و_بی‌گاهم_مریم_حموله_آرام

بیستم بهمن ماه صفر سه

@maryam1260

????

?کلاس های دانشگاهی آنلاین  استاد احمدی نسب را مرور می کنم.  بحث مشاوره تحصیلی و استرس داغ می شود.
می رسد به تکنیک مداخله و آن را شرح می دهد.می‌گوید عامل را تشخیص دهید و باتوجه به  عامل مداخله کنید.
درفکر فرو می روم باخود می گویم مادر زندگی روزمره ی خود درمورد اطرافیانمان درمورد مسائل آن ها
درمورد مشکلات آن ها، آیا  عامل درگیری ها عامل مشکلات، عامل افت و خیزها، عامل های شخصی را تشخیص می دهیم یا بدون اینکه به تشخیص عامل پی ببریم و برسیم مداخله می کنیم؟

باید بیشتر در خود فرو بروم. باید بیشتر در خود غرق شوم.
باید بیشتر بیندیشم و تمرین کنم ابتدا عامل یک موضوع را بفهمم بعد تکنیک مداخله را به کار ببرم.
مادربزرگم همیشه می گفت:«ننه قربون شکل ماهت بِشَم من، وقتی کسی باهات حرف میزنه یا توی زندگی و رفتار کسی فک کردی مشکلاتی داره چیزی نگو. هیچ نظری نده ننه.
حواست باشه تو توی شرایط اون شخص نبودی و نیستی. تو فقط سعی کن درکش کنی ننه.»

مادربزرگم نمی دانست تکنیک مداخله چیست.
نمی دانست تشخیص عامل چیست اما توصیه می کرد به صبوری، درک کردن و زبان دردهان نگه داشتن و مضمضه کردن حرف‌ها
توصیه می کرد به کنترل احساسات و هیجانات به زبان و روش خودش.

مادربزرگم تنها نویسنده ای بود که کتابی ننوشت اما بی نهایت کتاب نقل کرد.
مادربزرگم تنها معلمی بود که سواد نداشت اما خیلی خوب درس می داد.
اوتنها بی سوادی بود که خیلی سواد داشت.

#زمزمه‌های_گاه_و_بی‌گاهم
21آذرماه صفر سه
@maryam1260

??پدرم همیشه میگه:«بابا همه‌ی فاصله ها و تلخی ها از فراموشی و بی تفاوتی شروع میشه.
همین بی تفاوت بودن به چیزای کوچیک زندگی
همین ندیدن ها و نشنیدن ها همینا وقتی زیاد بِشَن آدم رو درمنجلاب متعفنِ بی حرکتی میندازن و فاصله ی آدمِ نزدیک زندگیت رو دورُ دورتر می کنه.»

#زمزمه‌های_گاه_و_بی‌گاهم
هجدهم آذرماه صفر سه
@maryam1260

‌
‏من فکر ‌میکنم همه چیز را باید به اندازه خورد. حتی غصه را ..

? آلبا_دسس_پدس

❤️شبتون آروم❤

@maryam1260

همیشه دوست داشتم بدانم
اولین بوسه چگونه شکل گرفت؟
از روی هوس بود یا دوست داشتن محض؟
چه حسی در دو طرف ایجاد کرد؟
چگونه به دیگران سرایتش دادند و
ای کاش سناریوی اولین بوسه را داشتم!

? #آندره_تارکوفسکی

نوشتن عجیب است. عجیبیِ‌اَش از آن است که می گویی یک شگفتی‌ست.
نوشتن یک حالت پروازگونه است.
شایدهم یک حالت بی‌خیالی! نه نه نوشتن نمی تواند حالت بی خیالی باشد.
نوشتن شامه‌ی فهم و درک تورا عجیب قوی می کند. آن قدر قوی که تورا در اندیشیدن نگه می دارد.
دلت چیزهای زیادی می خواهد. دلت می خواهدآوازی سَردهی.
دلت می خواهد بخندی وبخندی و برقصی وبرقصی و سفر کنی. بخوابی. بپوشی بگردی
اما قرعه فقط برای نوشتن است و بس.
نمی شود که ننویسی و نمی شود که بپوشی وبگردی فقط باید قلمت را بگیری و روی کاغذ بچرخی و بچرخی تا آرامش دروجودت و به وجودت برگردد.

می نویسم چرا که نوشتن در من تنیده شده.
می نویسم چرا که جز نوشتن کاری زِ دستم نمی آید.

#زمزمه‌های_گاه_و_بی‌گاهم
یازدهم آذرماه صفر سه

??نوشتن در وقتِ عصبانیت وکلافگی??

دفتریادداشت گوشی ام را وارسی می‌کنم. می‌خواهم یکی از نوشته های قبل را انتخاب کنم. بخوانم. بالا وپایینش کنم. ویرایش وپیرایش کنم، سپس درکانالم بفرستم.
هریادداشتی را که می خوانم،وقتِ نوشتَنَش در سَرَم به تصویرکشیده می شود.

باخودم فکر می‌کنم چه خوب شد لحظه‌هایی از گذرانِ عمرم را به تحریر درآوردم.
اگر آن لحظه ها را نمی نوشتم اکنون دقیق در ذهنم نبودند. شاید هم به خاطره ای تبدیل نمی شدند. از وارسی یادداشت ها دل می‌کَنَم.
هیچ‌کدام را انتخاب نمی کنم.
اما دردل خودم را خُرده تَحسینی می کنم بابت نوشته ها. باخود می گویم چه خوب است که لحظه هایی را با نوشتن می گذرانم. اگر نوشتن نبود احوالات درون وبُرونم چگونه بود؟

ازوقتی می نویسم زبان گفتارم برای کاستی ها، برای دردها، برای مشکلات، برای زخم ها، برای غم ها کوتاه تر شده. به هنگام دست وپنجه نرم کردن و جنگیدن در مشکلات و دردها صدای ذهنم به قدری زیاد است که
تحملم را به سَر می رساند.
می خواهم داد بزنم. ناله کنم با صدای بلند آن‌قدر ضجه بزنم تا از دعواهای پر سروصدای ذهنم رها شوم و کمی آسوده شوم. ناخودآگاه دستم به قلم می رود. می نویسم تندُ تندُ تند می نویسم. همچون اسبی که می تازد.
هرآن چه صدا در سَرم هست را فرا می خوانم در دستم می گیرم، می فشارم و به شکل کلمه در می آورم. کنارهم می چینم.سپس به سرعت از کنارشان می گذرم.

نمی دانم چه مدت در حال تازیدن با صدای درونی وذهنی ام می مانم. اما به چشمِ دل می بینم اسب سرکشِ درونم ، رام می شود و من را از تاختن و دویدن باز می دارد. چَرخی می زنم. نگاهی به اطرافم می اندازم. خیالِ درونم را آرام می بینم.
صدای ذهنم خاموش می شود. احساس کلافگی و سرکشی ندارم. کش وقوسی به بدنم می دهم.

لپ تاپ را خاموش می کنم. دفتر ودستَک های اطرافم را مرتب می کنم. لبخندی می زنم و می گویم:«چه خوب شد دندان رویِ زبان ِدهانم گذاشتم و قشقرقی به پا نشد.»

#زمزمه‌های_گاه_و_بی‌گاهم_مریم_حموله_آرام
@maryam1260
هجدهم شهریور صفر سه