???

#نغمه_های_سعدی

نادان را بِهْ از خامُشی نيست وگر اين مصلحت بدانستی، نادان نبودی.

?چون نداری کمالِ فضل آن بِهْ
?که زبان در دهان نگه داری
?آدمی را زبان فَضیحه کند
?جوزِ بی‌مغز را سبکساری

?خری را ابلهی تعليم می‌داد
?بر اوبر صرف کرده سعیِ دايم
?حکيمی گفتش ای نادان چه کوشی
?درين سودا بترس از لومِ لايم
?نياموزد بهايم از تو گفتار
?تو خاموشی بياموز از بهايم 

?هرکه تأمل نکند در جواب
?بيشتر آيد سخنش ناصواب
?يا سخن آرای چو مردم به‌هوش
?يا بنشين چون حَيَوانان خموش

https://t.me/shmoradnia

برای ذهن کم کار » مطالعه کن
برای ذهن بیش فکر » بنویس
برای ذهن استرسی » ورزش کن
برای کمال گرایی » معناسازی کن
برای بی حوصلگی » کنجکاوی کن

https://t.me/shmoradna

?
نغمه_های_سعدی

همه کس را عقلِ خود به‌ کمال نمايد و فرزندِ خود به ‌جمال.

?يكى جهود و مسلمان نزاع مى‌كردند
?چنان‌كه خنده گرفت از حديثِ ايشانم
?به طِيره گفت مسلمانوگر اين قباله‌ی من
?درست نيست، خدايا جهود ميرانم

?جهود گفتوبه تورات مى‌خورم سوگند
?وگر خِلاف كنم، همچو تو مسلمانم
?گر از بسیطِ زمین عقل مُنعَدِم گردد
?به‌ خود گمان نبرد هیچ‌کس که نادانم

این اشعار از سعدی به سبک حکایات و شعرهای نغمه‌های سعدی است که در قالبی حکمی به بحث در مورد خودشناسی و درک دیگران پرداخته است. در این اشعار، سعدی در حال بیان دو نکته است:
خودستایی و خودشناسی: سعدی می‌گوید هر کس، عقل خود را در کمال می‌بیند و فرزند خود را در جمال. این به این معناست که هر فرد، خود را بهترین و کامل‌ترین موجود می‌داند و فرزند خود را زیباترین و بی‌نقص‌ترین موجود، همان‌طور که انسان‌ها معمولاً خود را از دیگران متفاوت می‌بینن.
حکایت دو نفر که بر سر موضوعی اختلاف دارند (مسلمان و جهود): سعدی در این حکایت به نزاع و اختلاف نظر میان یک مسلمان و یک یهودی اشاره دارد که در آن هرکدام به نفع خود استدلال می‌کند. در ابتدا، مسلمان می‌گوید که قباله‌ی او درست نیست و از خداوند می‌خواهد که یهودی را نابود کند. یهودی نیز به تورات قسم می‌خورد که اگر خلاف گفته‌اش عمل کند، به مانند مسلمانان خواهد بود.
نتیجه‌گیری: در پایان، سعدی از یک نکته عمیق فلسفی و اخلاقی می‌گوید: "گر از بسیطِ زمین عقل مُنعَدِم گردد، به‌ خود گمان نبرد هیچ‌کس که نادانم." به این معنا که هیچ‌کس نباید گمان کند که نادان است، حتی اگر از نظر عقل و فکر محدودیت‌هایی داشته باشد، زیرا هر فرد بر اساس موقعیت و نگرش خود به دنیا نگاه می‌کند و درک او از حقیقت همیشه تحت تأثیر آن است.
در مجموع، این اشعار به نوعی خودشناسی و درک و پذیرش تفاوت‌ها و دیدگاه‌های مختلف اشاره دارند.مرادنیا

https://t.me/shmoradna

#نغمه_های_سعدی

خبری که دانی دلی بيازارد تو خاموش تا ديگری بيارد.

?بلبلا مژده‌ی بهار بيار
?خبر بد به بوم بازگذار 
https://t.me/shmoradna

?-- انسان خوب شاهنامه
در نظر گذشتگان، مانند امروز، افراد بشر به دارا و ندار و متجدّد وعقب‌مانده و روشنفکر و تاریک‌فکر تقسیم نمی‌شدند، آدم‌های خوب بودند، و آدم‌های بد. آدم‌های خوب کسانی بودند که به مردانگی و درست‌پیمانی و نیک‌نامی و نجابت و شرم و غیرت پایبند بودند و آن‌قدر پایبند بودند که حاضر بودند جان خود را بدهند و از این اصول دست بر ندارند. آدم‌های بد، عکس این‌ها بودند. لیکن اگر انسان‌های خوب شاهنامه در زندگی شخصی خود کامیاب نبوده‌اند، در عوض از لحاظ نوعی و برای مردم منشاء خیر شناخته شده‌اند، زیرا زندگی آنها سرمشق نکوکاری قرار گرفته و در نبردی که بشریت برای پیروزکردن خـوبی بر بـدی در پیش داشته است، وظیفهٔ پیشآهنگی بر عهدهٔ آنان نهاده شده بوده.
بطور کلی انسان خوب شاهنامه دارای این صفات است:
۱- خردمندی: هیچ صفتی برای مرد و زن بالاتر از خردمندی نیست کسی که از خــرد برخوردار است می‌داند که چگونه باید زندگی کند. هرگز زیـان نمی‌بیند و به راه کـژ نمی‌افتد. خرد، گوهر زندگی است، چون آن را یافتی رستگاری این جهان و آن جهان با توست.
در مقابل خرد، هـوا و آز است.
۲- فـرهنـگ: پس از خرد، فرهنگ می‌آید. در واقع این دو به‌هم وابسته‌اند. خردمند به فرهنگ روی می‌برد، و با فرهنگ از خرد نصیب می‌یابد. خاصیت فرهنگ آن است که به ما راه و رسم زندگی می‌آموزد و انسانیت ما را می‌شکفاند. فرهنگ اکتسابی است، هر چند برای دست یافتن به آن، آمادگی ذاتی لازم است.
مرد با فرهنگ، از اعتدال و آهستگی و رفتار برخوردار است. خوبی هر چیز در آن است که به اندازه باشد.
همه کار گیتی به اندازه بِـه
دل شاه از اندازه‌ها تازه بِـه
آهستگی، نرمخویی و نرمگویی است.
۳- صلـح‌طلبـی: با آنکه شاهنامه کتاب جنگ‌ها است، با این‌حال، مرد خوب کسی است که صلح‌طلب باشد. تنها در یک مورد جنگ رواست، و آن جنگ بر ضـدّ ِبـدی است. جنگ‌های کیـن‌خواهی نیز از این جهت واجب است که برای مجازات گناهکار است.
۴- بـی‌آزاری: انسان خوب به کسی آزار نمی‌رساند. مصراع معروف «میازار موری که دانه کش است»، همه‌ی حکمت شاهنامه را در خود خلاصه کرده است. بی‌آزاری جنبهٔ خودداری دارد، جنبه‌ی مثبت آن خدمتگزاری است، و همه‌ی مردان خوب شاهنامه سعی داشته‌اند که خـدمتگـزار مردم باشند.
۵- نـام نیـک: این درست نیست که انسان به هر قیمتی شد زندگی کند، باید با نیکنامی و سربلندی عمر به‌سر برد. در نظر پهلوانانِ خوب شاهنامه، مرگ بهتر از بدنامی است.
بنام ار بریزی مرا گفت خون
بِـه از زندگانی به‌ننگ اندرون
معنای زندگی در شاهنامه در نام و ننگ خلاصه
می‌شود. اشخاصی که به خـواری می‌افتند، برای آن‌است که استعداد پرهیز از ننـگ را از دست داده‌اند.
برگرفته ام از کتاب نوشته‌های بی‌سرنوشت
ص ۵۴ تا ۶۵/ محمد علی اسلامی ندوشن

https://t.me/shmoradna

???????????

ابتهاج تعریف میکرد : در مراسم کفن ودفن شخصی شرکت کردم ، دیدم قبل از اینکه بذارنش تو قبر ، چیزی حدود یک وجب سرگین و فضولات تر گوسفند ، توی کف قبر ریختن.ا
ز یک نفر که اینکار رو داشت انجام میداد،
سوال کردم که : این چه رسمی ست که شما دارید؟
گفت : توی رساله نوشته که این کار برای فرد مسلمان مستحبه و ما مدت هاست برا مرده هامون اینکار رو انجام میدیم!
میگفت که چون برام تعجب آور بود،
سریع گشتم یه رساله پیدا کردم و رفتم سراغ طرف و بهش گفتم : کجاش نوشته؟
طرف هم میره تو بخش آیین کفن و دفن میت، آورد که بفرما
دیدم نوشته کف قبر مسلمان ، مستحب است
یک وجب پهن تر باشد!

#شفیعی_کدکنی

https://t.me/shmoradna

آری،
عالم به فروتنی زیباست،
چون هرچه داند، نادانی پیداست.

این جمله اشاره به این حقیقت دارد که فرد عالم و دانشمند، هرچه بیشتر علم بیاموزد، بیشتر به نادانی‌ها و محدودیت‌های دانش خود پی می‌برد.
"عالم به فروتنی زیباست"
یعنی کسی که عالم است، زیبایی و کمال او در فروتنی و تواضعش نهفته است.
"چون هرچه داند، نادانی پیداست"
به این معناست که با افزایش علم و آگاهی، فرد متوجه گستردگی ناشناخته‌ها می‌شود و درمی‌یابد که هنوز چیزهای بسیاری وجود دارند که نمی‌داند. این شناخت باعث می‌شود او از تکبر دوری کند و فروتن باشد.

https://t.me/shmoradna