زیاد فکر کردن خوشحالیمو ازم گرفت
ولی هیچوقت اشتباه فکر نکردم…

آخر غم، روزی گلوی مرا می فشارد.

می‌دانست که در برابر جهان به این بزرگی تنهاست.
خوابید.

یه روزایی واقعا به مو بندم؛ دیروز،امروز،هروز...

برگرد همه کس من نیستی تنگ هر نفس من:)

آینه‌ای کو
تا او را که در من است نشان بدهد
نه این را که منم.

به من در عمق نگاهت که ناکجای جهان است وطن بده??

و‌ چقدر غم‌انگیز است این‌ که آدم بخواهد تمام‌ وقت مراقب خود باشد تا آنچه را احساس می‌کند به زبان نیاورد?

تو ی تیکه از جون منی

از یه‌جایی به بعد دیگه دردهات رو فریاد نمی‌زنی، فقط توو سکوت اشک می‌ریزی:)