تورو از دور دلم دید اما
نمیدونست چه سرابی دیده..

چرا به بی نواییِ دل های خسته مان اقرار نمی کنید
چرا رهایمان نمی کنید
کجای زندگی برای اسارت ما برایتان مجلس سور بر پا کرده اند
درخت انزوایتان سایه می افکند و به درازای عمری که خالی از هیچ است سر به فلک کشیده
چرا صدای هیچ امیدی به گوش نمی رسد که تسلی جان شود
چرا کلمه ای برای این احوال نمی نویسند
انگار دل از سینه کنده شده و هیچ خونی ریخته نمی شود
انگار دنیا درد میکند و هیچ کجا کبود نشده
میشود از فرط رویا بافی ،زمین را به پای جنگل ها فرش کشید
خبری از قلب های پنبه ای نیست
هرکجا که می نگری آدمی با خودش سنگ حمل میکند
یقین دارم هیچ گونه ی زنده ای به سانِ ما اینگونه طلب خواب ابدی نخواهد شد

یجوری برم
که انگار که
نبودم اصن..

طوری که انگار از اول نبودم

یجور عجیبی دلم‌میخواد غیب شم

منُ بادُ بارون ، رِفیق صمیمی...

یه دنیا سوالو، تو سینم گذاشتی....

غمه جمعه عصرو...