نام‌های سیستان:
سیستان و زاول و زرنگ و نیمروز
بخش نخست (سیستان)
اما #سیستان از بهر آن گویند که ضحاک اینجا مهمان بود به نزدیک گرشاسب؛ و عادت او آن بود که به اَیله نشستی و اکنون ایله را بیت‌المقدس گویند؛ و شراب با زنان خوردی و بدان روزگار سرای زنان را شبستان گفتندی؛ چون ضحاک مست گشت او را یاد آمد عادت خویش گفت شبستان خواهم تا آنجا خوشتر خورم، گرشاسب عادت او دانسته بود گفت اینجا سیوستان است، نه شبستان؛ و سیو مردِ مرد را گفتندی بدان روزگار؛ و سیستان بدان گویند که همیشه آنجا مردانِ مرد باشند و مردی باید تا از آنجا بگذرد.

@TarikhSistan

همش ایرانِ؛ ایران ❤️

https://www.etsy.com/fi-en/listing/1076377769/map-of-safavid-persia-made-in-usa

@TarikhSistan

برای حق‌آبه #سیستان و #هامون به گویش سیستانی با صدای مسعود شهرکی

@TarikhSistan

متن کتاب تاریخ سیستان و اشاره به نام «ایران‌»، «شهرایران‌» و «ایران‌شهر».

@TarikhSistan

تجزیه‌طلبان می‌گویند نام «ایران» در دوران رضاشاه بر کشور ما گذاشته شده! در این صفحه از تاریخ سیستان (تألیف ۴۴٨ هجری) سه بار نام «ایران»، «شهر ایران» و «ایران‌شهر» دیده می‌شود؛ این سه شاهد، از میان هزاران کاربردِ نام «ایران» در نوشته‌های کهن برگزیده شده.
فرهاد قربان‌زاده

@TarikhSistan

ای وطن، ای که مرا قبله به‌جز روی تو نیست
نپرستم به خدا کعبه اگر کوی تو نیست

عقل کل مهر تو را ارزش ایمان داده‌ست
خوش بها داد، ولی قیمت یک موی تو نیست

سلسبیلی که بود چشمۀ معروف بهشت
ما ز رضوان بشنیدیم به‌جز جوی تو نیست

نکهت سنبل و گل رایحۀ مشک و عبیر
نشر عطر گل و خاک تو و جز بوی تو نیست

حرمت صید حرم را خرد از من پرسید
گفتم ار صید حرم هست، جز آهوی تو نیست

فارغ از ذکر تو یک لحظه نی‌‌ام؛ ها! بنگر
همه مویم چو زبان ناطق یاهوی تو نیست

نظم ملک تو و آسودگی خلق جز این
آرزو در دل این پیر دعاگوی تو نیست

حاجی میرزا عبدالرحیم طالبوف

ادب، سال ۲، شمارۀ ۴۱، ۱۲ رجب ۱۳۲۰ق

[اشعار شاعران قاجاری در نشریّات آن عصر، جلد اوّل [آثار جم - ارمغان]، تدوین و تحقیق دکتر رقیّه فراهانی، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، ۱۴۰۳، ص ۲۱۲]

با سپاس از جناب آقای مانی بهرامی بمی، مدیر مرکز مطالعات تاریخ بم، و ابراز لطف ایشان در خصوص معرفی کتاب تاریخ صفاریان سیستان و ملوک نیمروز به قلم زنده‌یاد کلیفورد ادموند باسورث.

@TarikhSistan

ریچارد نلسون فرای، شرق‌شناس و ایران شناس برجسته:
سیستان، بهشت باستان‌شناسان است.

خانم دکتر سرور غنیمتی: ادعای ریچارد فرای در این خصوص که سیستان بهشت باستان‌ شناسان است حقیقت دارد زیرا تنها جایی که می‌شود سیستان را با آن مقایسه کرد، سواحل رودخانه نیل در مصر است که از وجب به وجب آن می‌توان آثار باستانی بیرون آورد.

@TarikhSistan

سرگذشت کتاب اوستا و نقل آن به خط اوستایی(شماره ۶)

#تاریخچه_کتابت_اوستا

منظور از جمع آوری اوستا به دستور شاهان در زمان های گوناگون ،ظاهرا گردآوری روایات سینه به سینه بوده است.در رساله شگفتی های سیستان آمده است که نسک های اوستا در میان دودمان های نیکان(=زردشتیان)پیوسته بر جای ماند...پس از اسکندر،این نشو ها نزد زنان بود و یکی از آنها را،به نام بَغ نَسک،جوانی سیستانی به خاطر سپرد و بدین گونه دین(=کتاب دینی)به سیستان بازگشت...جز در سیستان در جاهای دیگر آن را در سینه نسپردند.مسعودی نیز به سنت حفظ سینه به سینه اوستا در سیستان اشاره کرده است.حتی پس از به کتابت در آمدن اوستا نیز موبدان آن را از حفظ می خواندند.در کتاب دینکرد آمده است که:《منطقی است که سخن زنده شفاهی را از آنچه مکتوب است،مهم تر به شمار آوریم.و در جای دیگر همین کتاب اشاره شده است که اثر مکتوب،صورت کامل نیست.در کتاب های پهلوی مکررا به موبدانی اشاره شده است که همه اوستا و ترجمه و تفسیر(=زند)را از حفظ داشته اند.(ص.۶۸_۶۹)

بن مایه:تفضلی.احمد_تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام_به کوشش دکتر ژاله آموزگار_نشر سخن_چاپ دوم_سال ۱۳۷۷

? @atorshiz ?