قیدار، نوشته‌ی رضا امیرخانی با صدای خودش را برای چندمین بار گوش کردم. نمی‌دانم در چه عالمی بوده که این را نوشته، طرح داستان چطور در ذهنش ساخته شده، منبع الهامش که بوده، چه دیده یا شنیده که ذهن خلاقش این متن را زاییده. روایت داستان برایم حس ایربورن شدن طیاره‌ها را دارد. از روی باند و از روی زمین می‌رود و می‌دود تا در نهایت در یک لحظه از زمین جدا شود و به پرواز درآید.

هشت فصل اول کتاب همان دویدن روی باند است، فصل کوتاه نهم اما همان لحظه جدایی از زمین و رهایی است.

با دلی سنگین اما روحی پرامید این کلمات را می‌نویسم.

خبر پایان جنگ و نسل‌کشی به گوش می‌رسد—نوری از امید در این تاریکی. با این حال، قلبم برای بی‌شمار جان‌های بی‌گناهی که در این پانزده ماه از دست رفتند، می‌سوزد؛ برای کودکانی که کشته شدند، مجروح یا یتیم گشتند. زندگی‌های بسیاری نابود شد و کودکان بی‌پناه ماندند تا آینده‌ای را بدون گرمای خانواده تجربه کنند.

این ماه‌ها آزمونی سخت برای انسانیت، دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی بود. نتیجه اما روشن است: بیشتر دولت‌ها و سازمان‌ها در این آزمون مردود شدند. بدتر از آن، برخی حتی در کنار ظالمان ایستادند و در جنایات آن‌ها شریک شدند. تنها تعداد کمی از دولت‌ها و نهادها می‌توانند ادعا کنند که در طرف درست تاریخ ایستاده‌اند.

با این حال، برای مردم جهان این پانزده ماه نمادی از همبستگی فوق‌العاده بود. از سیدنی و توکیو تا پایتخت‌های اروپایی و شهرهای آمریکا، مردم از هر طبقه و پیشینه‌ای کنار هم ایستادند. دانشجویان، روشنفکران و شهروندان عادی متحد شدند و نشان دادند که فریب شعارهای توخالی سیاستمداران را نخواهند خورد. انسانیت مرزها را درنوردید، وقتی مردم، مسلمان، مسیحی، یهودی و حتی کسانی بدون باور دینی، برای کودکان معصومی که زیر آوار جان دادند و خانواده‌هایی که بی‌خانمان شدند، به خیابان‌ها آمدند. برخی در این مسیر بهای سنگینی پرداختند، از تهدیدها و برخوردهای خشن گرفته تا از دست دادن شغل یا اقامت. با این حال، مردم ایستادگی کردند.

در حالی که دولت بایدن به روزهای پایانی خود نزدیک می‌شود، ممکن است تلاش کند تا این آتش‌بس را به نام خود ثبت کند. اما جهان دستان خونین او را می‌بیند. ترامپ هم احتمالاً این را به عنوان دستاورد خود معرفی خواهد کرد، هرچند تاریخ فراموش نخواهد کرد که او چگونه سرزمین فلسطینیان را برای موقعیت سیاسی خود معامله کرد. اما پیروزی واقعی متعلق به مردم است، مردمی که در برابر بی‌عدالتی ایستادند و از مظلومان حمایت کردند.

ما، مردم، تا زمانی که آزادی و آبادانی فلسطین را ببینیم، در کنار او خواهیم ماند.

مسعود پزشکیان به مناسبت هفته کتاب و کتاب‌خوانی، با محمدعلی موحد دیداری داشت.

خبری کوتاه که در میان انبوه اخبار مهم‌تر گم شد، اما برای من این رویداد نشانه‌ای از همان چیزی است که به خاطرش به او رأی دادم و امروز نیز از انتخابم خرسندم. من رئیس‌جمهوری می‌خواستم که به‌جای جلب توجه با عکس گرفتن کنار چهره‌های سینمایی، ورزشی یا سلبریتی‌های اینستاگرامی، هم‌نشین و همراه چهره‌های اصیل فرهنگی و ادبی باشد. چهره‌هایی که شاید نامشان بر سر زبان‌ها نباشد و عموم جامعه چندان با آنان آشنا نباشند، اما ریشه‌دار در فرهنگ و حکمت این سرزمین‌اند.

فرهنگ‌سازی با این نگاه و منش معنا می‌یابد، نه با شعارهای پر زرق و توخالی. فرهنگ‌سازی یعنی اینکه رئیس‌جمهور در محضر اهل معرفت زانو بزند، شنوا باشد و از دانش و بینش آنان بهره گیرد.

کسی که در چنین محضرهایی می‌نشیند و از سرچشمه خرد می‌نوشد، در عرصه جهانی نیز می‌تواند با اعتمادبه‌نفس و وقار بر جایگاه خود بایستد و نماینده‌ای شایسته برای ملت خویش باشد.

به یاد دارید جنجالی که یک ماه پیش رسانه‌ها درباره‌ی ادعای ارسال موشک‌های ایران به روسیه برای استفاده در جنگ اوکراین به پا کردند؟ این مسئله منجر به تحریم‌های بیشتری از سوی اروپا علیه ایران شد، از جمله تحریم پروازهای ایران‌ایر به اروپا. طبق قوانین بین‌المللی، ایران محدودیتی برای تصمیم‌گیری در این زمینه ندارد. با این حال، با همه‌ی این هیاهوها، اکنون رئیس‌جمهور اوکراین خودش تأکید کرده که «ایران هنوز موشک‌های بالستیک به روسیه منتقل نکرده است.» (لینک)

رسانه‌ها اکنون کجا هستند؟ آیا جرات دارند این جمله را در تیترهای خود قرار دهند؟ و آیا رهبران اروپایی آماده‌اند که این تحریم‌ها علیه ایران را بازنگری کنند؟

تحریم‌های ایران مدت‌هاست بر اساس ادعاهای تاییدنشده اعمال شده‌اند و این مردم ایران هستند که هزینه‌ی آن را می‌پردازند. ما این بی‌عدالتی‌ها را فراموش نخواهیم کرد. به قول سیف فرغانی، شاعر اواخر قرن هفتم که در سال‌های بعد از حمله مغول می‌زیسته:

ای تیغ‌تان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد

در مملکت، چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد

زنجیرهٔ امید

مریم مرعشی، مدیرعامل موسسه خیریه بین‌المللی زنجیرهٔ امید است؛ مؤسسه‌ای که در زمینهٔ درمان کودکان (زیر ۱۸ سال) محروم و نیازمند در رشته‌های پزشکی ارتوپدی، قلبی و ترمیمی فعالیت می‌کند.

در بخشی از سخن مدیرعامل در صفحهٔ آغازین «معرفی‌نامه و گزارش عملکرد سال ۹۹ خیریه بین‌المللی زنجیرهٔ امید» آمده است:

«در دنیای مادی ناپایدار، مهم‌ترین و واقعی‌ترین حس بعد از عشق به خداوند، عشق مادر به فرزند است.
بسیار خرسندم که حس می‌کنم در حال نزدیک‌شدن به حالتی هستم که شادی دیگران و به‌خصوص کودکان و لبخند آنها همان اندازه برایم لذت‌بخش است که وقتی شادی و موفقیت لیلا و امیرحسین را می‌بینم. البته این اغراق است که بگویم به‌طور کامل به این حالت دست یافته‌ام، ولی همین نزدیک‌شدن نیز برایم بسیار عالی است و درونم را شور و شعفی خاص می‌بخشد.

زمانی که وحدت وجودی درک کنیم و بفهمیم که ما به‌عنوان جزئی از یگانه مطلق هستیم، دلیل بودنمان در این دنیا بسیار زیبا می‌شود و شادی و آرامش عمیقی وجودمان را دربرمی‌گیرد که تحت هیچ عنوان با بهترین شرایط مادی و لذات گذرا قابل مقایسه نیست.»

این متن را بسیار دوست دارم. نخست برای بین واقع‌بینانهٔ ماجرا از زبان کسی که هم مادر است هم مدیرعامل موسسه‌ خیریه‌ای برای کودکان. اذعان دارد که هنوز به آنجا نرسیده که شادی و لبخند دیگر کودکان برای او هم‌تراز شادی و لبخند فرزندان خودش باشد، با این حال همین که به چنین حالتی نزدیک شده را دستاوردی بزرگ می‌بیند. دستاوردی که به او شور و شعفی ویژه می‌بخشد.

و دوم، بیان اینکه در این وسعت‌یافتنِ دل، شوری و شعفی و لذتی است که با هیچ موفقیت دیگری قابل مقایسه نیست. وقتی ببینی در اثر کوشش پیوسته در راه خیر، روز به روز قلبت گشاده‌تر و فراخ‌تر شده و برای لبخند و شادی و بهروزی دیگران جادارتر. نه اینکه به هدف دستیابی به چنین لذت و شعفی به پراکندن مهر و خیر بپردازی. نه، اما به رغم همهٔ مرارت‌ها و دردمندی‌ها، از چنین سُرور و رضایت عمیقی نصیب می‌بری. این سُرور پاک، که هدف نبوده، بلکه پیامد طبیعی چنین سیر و تکاپوی عاشقانه‌ای است، بهترین رزق زندگی ماست.

@sedigh_63

سی سال است نخوابيده‌ام اما ديگر نمی‌خواهم بخوابم.
من در چشمان خود نمک می‌ريزم که پلک‌هايم جرأت بر هم آمدن نداشته باشــد تا نکند در غفلت من آن طفل بی‌پناه را سر ببرند ...