ولی خب چیکار میشه کرد؟ تا زندگی ادامه دارہ ھمینه و تا ھمیشه ھمین بودہ و انسان‌هایی ھستن که رنج مادرزاد خودشونو حمل میکنن، می‌نویسن، می‌بینن، در آغوش می‌گیرن در عین نفرت و باھاش تا ھرجایی پیش میرن.
مشابه دردھا و رنج‌ها، تحمل آدمیزاد ھم بی‌انتهاست.
سرزمین فراموشی بی‌انتهاست.
و پذیرش و کنار اومدن با رنج‌ها، بعد از جنگیدن‌های زیاد و خستگی‌هایی که تو تنم موندہ، آخرین راہ منه برای زندگی کردن.
شما چیکار می‌کنید؟

تنها حرفی که تا ھمیشه می‌تونم بزنم اینه که تنهاییِ انسان، ھیچ وقت رھاش نمی‌کنه. نه توی جمع، نه سرکار، نه وسط ازدحام خیابون و نه در آغوش کسی که دوستش داریم یا داشتیم.

تنها حرفی که تا ھمیشه می‌تونم بزنم اینه که تنهاییِ انسان، ھیچ وقت رھاش نمی‌کنه. نه توی جمع، نه سرکار، نه وسط ازدحام خیابون و نه در آغوش کسی که دوستش داریم یا داشتیم.

نیاز مبرم دارم به گم شدن، به رفتن.
که من ھمیشه آدمِ موندن بودم، آدمِ ساختن صمیمیت‌ها؛ اما مدت‌هاست فقط می‌خوام پناہ ببرم به جایی که آشنایی نباشه و گم بشم تا شاید بتونم یک‌بار دیگه خودمو پیدا کنم. خود واقعیم...

بابت این‌که ھمه چیز اون‌جوری پیش رفته که با خودم این‌کارو متاسفم.

بابت این‌که مجبور شدم بی احساسی رو سپر دفاعی کنم برای زندگیم، اما دیگه نمی‌تونم ازش رھا شم، دیگه نمی‌تونم از منطقه امنم بیام بیرون، ناراحتم.

بابت این‌که نمی‌تونم جدیدا احساسی پیدا کنم ناراحتم. بابت این‌که الان که آدما میان سمتم، اونی که نمی‌خواد، منم ناراحتم.
بابت این‌که نمی‌دونم چرا باید الان که توی سنش ھستم، الان که کلی موقعیت دارم احساساتم صفر صفرن ناراحتم. امشب کلی گریه کردم.

خیلی وقته این‌جا چیزی ننوشتم.

یادم رفت بگم. من ھمیشه توی زندگیم دیر رسیدم. اون‌قدر دیر که دیگه نرسیدن رو ترجیح می‌دادم.